mümkünmertebe

Eşruhumun Eşzamanı :: Lütfen Dikkat Kuantum Sıçrayabilir!

2012-02-13T10:59:00.001+02:00

Mesele oldukça derin(!)olduğundan- anladığım kadarıyla, kocası 'eş ruhu' çıkmadığıiçin ayrılmış çocuklu bir kadın (Aylin Kabasakal)ile karısı 'eş ruhu' çıkmadığı için ayrılmışçocuklu bir adam (Uğur Çavuşoğlu) tanışıpevlenirler..

'Yazık, bâri bunların ruhu eşçıksa.' diye hüzünlenip merak edenleriniz müsteriholsunlar, onların ruhu eş çıkmayacak da kimin çıkacak..

Zira bu iki şanslı ruh, KuantumDüşünce Tekniği uygulayan bir dernekte tanışmış veorada ilk göz göze gelip de tokalaştıkları anda ortaya öylesine müthişbir enerji çıkmıştır ki, derneğin de içindebulunduğu koca apartman, o andan itibaren şehrin elektrikşebekesinden ayrılarak tam bir ay boyunca bu tertemiz TokaEnerjisi'ni kullanmıştır.. desem, en fazla birazcık abartmışolurum valla..

Ayrıca unutmadan, -ruh eşinizibulsanız bile- o enerji patlaması için siz fazlaheveslenmeyin bence..

Çünkü, oradaki'Kuantum Sıçraması' (Hah! Üstünüze afiyet, bide böyle bir şey var!) öyle kolayca gerçekleştirilecekbir durum değildir..
Taraflardan âdem kişi, bu yolda kitaplaryazmış, konferanslar vermiş, ulemâdan biriyken; hatun kişide, hocasının/kocasının yolunda azimle ilerleyen -allahı var!-hoş bir bayandır..

Yine de, ruhlar eş oldu diye işler okadar da kolay ilerlemez.. Zira elde, anlatılacak bir hikaye deolmayınca, evlilik öncesindeki koskoca boşluğu doldurmak,filmin metrajını tutturmak için, anlamsız dargınlıklaryaratılır, şarkılı türkülü konferanslar,meditasyonlar, âyinler düzenlenir; hipnoz mârifetiylede çiftimizi -muhtemelen Kızılderili oldukları- öncekiyaşantılarına gidiş-dönüş seansları tertip edilirfalan..

Bu arada, 'Ben bu kuantumdur,tekniktir, sıçramadır, falandır hiç anlamam; artıkfilmi izleyince öğrenirim.' diye düşünenler, hiçboşuna heveslenmesin, filmin kesinlikle böyle bir niyeti ya daderdi yok!

Neyse bu filme bu kadar yazı bilefazla.. (Bir zamanlar, böylesi filmler hakkında nice sayfalartükettik de n'oldu sanki! Zaman israf etmekten ve işaretparmağı yormaktan başka.)

Netice olarak, Türkiye'nin ilk'Kuantum Filmi'ni -vazifem icâbı- izlemek zorunda kaldım..Yetkililerden çok reca ediyorum ki bir ikincisini -sinemamızkaldırsa bile- benim bu bünye kaldıramaz.. Bu da bi can,yazıktır!

0.5/5

Eşruhumun Eşzamanı

Yönetmen: R. Şanal Günseli

Senaryo: R. Şanal Günseli, IşıkElçi

Oyuncular: Uğur Çavuşoğlu,Aylin Kabasakal, Musa Uzunlar

Yapım: Türkiye, 2012

Don’t Be Afraid of the Dark :: Karanlıktan Korkma Salaklıktan Kork!

2012-02-11T17:59:00.000+02:00

Sally (Bailee Madison), babasındanboşanmış olan anasıyla yaşarken, bir süre sonra aynı'hayırsız' ana tarafından babaya postalanan, sessiz, sakin, küçükbir kızdır..

Baba Alex (Guy Pearce) ve onun sevgilisiKim (Katie Holmes) ile birlikte, yeni taşındıkları eski birmâlikanade yaşamaya başlayan zavallı Sally'nin kaderimaalesef baştan kötü yazılmıştır bi kere..

Bu tekinsiz binada, cüce maymun,bol tüylü sıçan ve 'insanımsı uzaylı' karışımıdiye târif edebileceğim, bir takım 'ucubik' yaratıkların önceseslerini duymaya, sonra da kendilerini görmeye başlayanbahtsız kızımız, şu olan bitenler hakkında babasını biinandırabilse.. (Yazarın İç Sesi: Lan oğlum Alex, hiçmi bu tür korku filmi izlemedin, sonuçta buinanmayanların başına neler geldiğini hiç mi görmedin?)

'İyi Saatte Olsunlar'a karışmış yada onları resmen görmüş, 13 yaşında 'kendi hâlinde' birkız çocuğu ile -klâsik bir korku filmi klişesiolarak- bütün bu olanlara film boyunca asla inanmayanebeveyn konseptine cuk oturan -hadi kendimi tutayım da 'salak'demeyeyim- 'sinir' bir baba, 19. yüzyıldan kalma bir periliköşke yeni taşınırlarsa ne olur?
Elbette bir korku filmi!

1973 yılı yapımı bir Tv filminin yeniden çevrimi olan, yönetmen Troy Nixey'in de bu ilk uzunmetrajlı filmi, yapımcı ve senarist olarak Guilermo del Toro,oyuncu olarak da Guy Pearce isimleriyle umut vâdetse de, korkutürüne yeni ya da az görülmüş bir numaradahi ekleyemeden geçip giden bir vasatlıkta..

2.5/5

Don’t Be Afraid of the Dark /Karanlıktan Korkma

Yönetmen: Troy Nixey

Senaryo: Guillermo del Toro, MatthewRobbins, Nigel McKeand

Oyuncular: Guy Pearce, Katie Holmes,Bailee Madison

Yapım: ABD & Avustralya, 2010, 99'

Shame :: Hazzın Son Noktasında Bekleyen Acı

2012-02-06T18:36:00.000+02:00

Otuzlu yaşlarında, yakışıklıolduğu kadar karizmatik genç bir âdem olan Brandon (MichaelFassbender), âdeta gözleriyle cinsel temasta bulunabilmeyeteneğine sahip; fırsat ve elbette bir partner bulduğundaysa onu anında ve de her ortamda becermekten kaçınmayanbiridir..

Buna karşın, cinsel tatminsizliğiasla tükenecek gibi olmayan, bunu gidermek için depornoya ve fâhişelere ciddi biçimde sarmış bu adamın, en uzun 'normal' beraberliği, dört aysürebilmiştir..

Evliliğe soğuk -hatta bu konudasorunları olduğundan- uzun birlikteliklere de karşı olan Brandon,bu yaşantısından pek de memnun değildir ve bunu aşabilmek içinyaptığı girişimlerden de hep başarısızlıkla çıkmıştır..

Yine de sürekliliğin verdiği biralışkanlıkla kurduğu düzeni, en az kendisi kadar sorunlu kızkardeşi Sissy (Carey Mulligan)'nin bir süre kalmak üzreevine gelmesiyle altüst olacak ve mevcut problemi daha bâriz birhâl alacaktır..

Brandon'ın ilk bakışta 'cinseldürtülerinin kölesi bir genç adam' imajıvermesine de öyle fazla aldanmamak gerekir derim ben..

Aslında pek de farkımız yokturbirbirimizden; geçmişimizle ve şimdiki zamanımızlacesaretle yüzleşebilmekten başka..

Her iki kardeşin, şartları belli birailenin tedrisatında geçen çocukluk dönemlerininsonunda geldikleri 'hem benzer, hem de benzemez' durumları, aslındaher ikisini de ortak bir kaderde buluşturmuş gibidir..

Cinsellik.. Haz ve mutlulukla doğrudanilintili gibi duran bu doğal ihtiyaç, -bazı şartlaraltında- tam bir trajedi nedeni olabilir; zaten ezelden beridirtamamen kuşattığı insanın benliğini, görünmez birmengenede sıkıştırarak, onu mutsuz ve de çâresizbırakabilir..

Bu şartlarla ilgili olan derdini fazlaaçık etmemeye özen gösteren film, elbetteyönetmenin tercihine binaen ve onun 'teknik ve sanatsal'desteğini de arkasına alan başroldeki Michael Fassbender'ınmüthiş oyun gücüyle anlam kazanıp ilerliyor..

Son tahlilde Shame, cinselliğin, insanhayatındaki 'yaşamsal' önemine dair 'vurucu' bir hikâyeyibelki sakince, ama sertliğini ve cesaretini hiç yitirmedenanlatıyor..

4/5

Shame / Utanç

Yönetmen: Steve McQueen

Senaryo: Steve McQueen, Abi Morgan

Oyuncular: Michael Fassbender, CareyMulligan, James Badge Dale

Yapım:İngiltere, 2011, 101′

Emrah Serbes: Memduh Başgan'lar Ölmez!

2012-02-04T13:06:00.000+02:00

(Efendim, bu yazı dizisinin ilk bölümünün sonlarında da tanık olduğumuz gibi,Bağdat Caddesi Emeklisi Ciddi Bay'ın ısrarlı soruları sayesinde,Behzat'ın, 'doğuştan iyi' ve 'temiz kalpli' anlamına geldiğiniöğrenmiştik..

Bu arada, kendi adının da Behzatolduğunu -kesinlikle- ezberlediğimiz bu beyefendinin, aynıhusustaki çeşitlemeleri tükenecek gibi değildi..

Yazarın da, onaylayıcı ses ve mimiklerle eşlik ettiği bumerhalede, Behzat'ın aslında Behzad olarak yazılması gerektiğini,Behzat yazılsa bile yanına ek aldığında t'nin hemen d'yedönüşmesinin -özel isim kurallarını yıkmapahasına- mecburiyetini de öğrendik..

Son olarak da, Ahmet'inAhmed, Mehmet'in Mehmed olarak kullanılmamasını, hep birliktekınadık..

Ve şimdi de gördüğünüzüzre, eşi, benzeri olmayan bu söyleşiye, kaldığıyerden devam etmekteyiz.)

Bilgili Bir Bey: Dizininsenaryosuna bir katkınız yok, diye biliyorum?

Emrah Serbes: Genelde Ercanyazıyor, ben arada bakıyorum.. Yalnız bunu derken, olaya o kadarda yabancı durmuyorum elbet.. Senaryoyu okuyorum; şuraya bunuekleyelim, şuradan bunu çıkaralım diyebiliyorum.. Ya dabâzen, özel bölümler yazıyorum..

Afili Bayan: Afili Filintalar'daçıkan yazılarınızı bir kitap hâline getirmeyidüşünüyor musunuz?

Emrah Serbes: Bir kitap?. Yaaslında bi ara baktım o yazılara; biri Hanya'ya bakıyor, biriKonya'ya.. Aralarında tematik bir ortaklık olması lâzımgibi geliyor bana..

(Yazar bu konuda oldukçaisteksiz görünür, ama bir kitapsever olarak AfiliBayan, ısrar etmektedir.)

Aslında ben bunları bir arayatoplayayım, hatta aralarına başka şeyler de ekleyerek kitapyapayım diye, çok düşündüm.. Ama onlarıngüzelliği de orada yayınlanıyor olmasıdır ya..

Tabii şimdi böyle diyorum da,yarın bi gün kitap da olabilirler, o anki ruh hâlime debağlı..
Bir de şöyle bir şey oluyor: İnternette bir şeyyayınlanınca çok fazla dolaşıyor, sadece yayınlandığıyerde de kalmıyor; Facebook'da, Twitter'da, sözlüklerdefalan, o yazıyla o kadar çok karşılaşılıyor ki insanlarartık 'illallah' diyor.. Bi de bunları bir kitapta toplayaraktekrar onlara sunmak, bana pek de doğru gelmiyor..

Bilinçli Bir Genç(Yine sahne alır): Afili Filintalar hareketi aynı zamanda dünyayabakış açısından da -bildiğim kadarıyla- bir ortaklıkteşkil ediyor.. Sizin de oradaki yazarlarla böyle birortaklığınız var mı?

Emrah Serbes ('Seni gidi seni!'der gibi.): Tuzak sorular soruyorsun! (Olaya vâkıf olanlarbaşta olmak üzre hep birlikte gülüşmeler.)

Arkadaşlarım onlar benim yaa.. Yânidünya görüşleri falan değişik olabilir ama, sonuçtabizi bir araya getiren şey, arkadaşlığımızdı,yazdıklarımızdı..

(Genç'in ısrarı karşısında,bu konuda biraz daha konuşmak zorunda kalır.)

Kısmen de olsa görüşayrılığı olması normal.. On beş tane adamı bir arayagetirdiğinizde herkesin aynı şekilde düşünmesi gibi birşey olabilir mi? Olamaz!

(Anlamlı, sıkıntılı ve karşılıklıbir sessizlikten sonra iç çekercesine.) Öyle..

Çoktan Kaybedenin Biri:Erken Kaybedenler'in dahası olacak mı?

Emrah Serbes: Yirmili yaşlardakierkek hikâyeleri anlatıcam.. Yâni..

Araya Gireroğlu: Ortaokulçocukları bitti mi?

Emrah Serbes: On sekiz yaşakadar olanları yazdım, şimdi yirmili yaşları anlatıcam..

Çocuğu anlatırken şöylebir şey oluyor: Yaşı küçük olduğundan, ne yapsasevimli karşılanıyor falan.. Ama yirmi yaşındaki bir adam aynışeyleri yapmaya kalkışınca, 'Vay, yuh!' falan oluyor.. Öylesevimli bir yanı kalmayacak işin sanki; işte o kısmı çözmeyeçalışıyorum şu an..

Hassas Bayan: Siz kendinizdekihassasiyetin, farklı ve hassas gözlem ruhunun, yazma duygusununne zaman farkına vardınız? Bunu hassasiyetle merak ediyorum..

Emrah Serbes: Hassasiyetibilemem ama, 'Bir şeyler yazayım' duygusunun farkına ortaokuldafalan vardım herhalde..

(Bu arada karşılıklı olarak, bir'Ayşenur'un Ablası' muhabbetidir gidiyor.. Sanıyorum, Serbes'inbir yazısında sözünü ettiği bir karakter o.. Hassasbayan, belli ki ondan pek etkilenmiş, “Onu biz de tanıyabilirizama senin gibi anlatamayız.” mealinde coşunca, Emrah bey,“Abartmayalım.” demek ihtiyacı duyuyor.)

Yahu, ben çocuktum o zamanlar..Tüm mahalle Ayşenur'a bakıyordu, ama bir de ablası vardıyâni..
Tamam Ayşenur çok güzeldi! Ben de şeytanauyup baktım bir kaç sefer, bakmadım diyemem..
Ablası,sürekli balkonun bir köşesinde otururdu.. Evin yemekleriniyapar, bulaşıkları yıkardı..

İşte ben de hep bu kızı merakederdim; neden kimse onunla konuşmuyor, niye kimse yüzünebakmıyor?

Yalova'daki evimiz siteydi, böylekarşılıklı evler.. Bizim ev depremde yıkıldı.. BuAyşenurlar'ın oturduğu ev yıkılmadı..
Zaten o sıralardaAyşenur çoktan evden gitmiş, ablası kalmıştı.. (Hüzünçöker inceden.)

Öyle ya.. Çok şey bihikâyedir ya, çok üzülürüm.. Benanlatıyorum gerçi de.. (Gülüşmeler.)

Neyse, tavsiye etmem, zor bir hikâyediro.. Çok yazamadım zaten, kısacık bi şeydir..

BehzatÇ.'nin Şablonu

Kitabını Okumuş Genç:Kitaptan senaryoya geçişte bazı karakterler değişti;mesela savcı, erkekten kadına döndü.. Sizin buna katkınızneydi?

Emrah Serbes: Yapımcı dedi ki,“Çok erkek hikâyesi bu, en azından savcıyı kadınyapalım.” Ben de “Tamam ağbi.” dedim..

K.O.G.: Her konuda fikir birliğiiçinde miydiniz senaristle, yoksa anlaşmazlıklar oldu mu?

Emrah Serbes: Genel olarakcanım.. Her konuda fikir birliği içinde olamazdık zaten..
Genel olarak, 'bizim kafadan' bir yapımcı ve yönetmenleyaptık bu işi.. O yüzden de çok fazla bi pürüzçıkmadı bu tarafta..
Daha çok, 'kanal' tarafındapürüz çıktı; böyle olmaz, şöyle olmaz,işte şunları işlemeyin falan dediler.. 'Böyle yapın' diyede önümüze örnekler koydular.. Biz de bazışeyleri göze alarak, “Hayır, bu iş böyle olmaz, ozaman kaldırın diziyi.” falan dedik..

K.O.G.: Peki, siyasicinayetlerden, yapmak isteyip de yapamadığınız, kanal tarafındanengellendiğiniz oldu mu?

Emrah Serbes: Yok olmadı..Sadece ikinci bölümde, ikinci kitabı kullanacağımızzaman dediler ki “Burada polisler kâtil çıkıyor,böyle yapmayalım.”

Biz de, “O zaman, bu kitabıkullanmayız.” dedik ve sonra da onun filmini yaptık.. Filmi debeğenmediler ha! (Geniş bir katılımla, gülüşmeler ve'Beğendik!' itirazları.)

Bayan Gamlı Baykuş: Behzat Ç.kitap olarak hiç kimsenin ilgisini çekmeseydi,okunmasaydı, hatta siz okunmayan bir yazar olsaydınız nedüşünürdünüz, üzülürmüydünüz?

Emrah Serbes (Soru sahibineyönelik anlamlı bakışları, yoğun gülüşmeleresebep olur.): Okunmayan bir yazar olarak çok mutlu olurdumgerçekten!.

B.G.B.: Hayır o değil de peseder miydiniz? Ben onu merak ediyorum..

Emrah Serbes: Yok, tahminetmiyorum pes edeceğimi.. Ben o tarz biri değilim ya.. “Birşeyler yazdım, bak okumadılar, öyleyse köşemeçekileyim, kimseyle konuşmayayım.” falan demezdim..
Okumasalardı üzülürdüm, okundum, sevindim..

Sorusu Bol Arkadaş: “Kanallasorunumuz oldu.” demiştiniz; şimdi kanalın yönetimideğişti, o sorunlar devam eder mi?

Emrah Serbes: Yok, yeniyöneticilerimizden memnunuz ya..

S.B.A.: İki sorum daha olacak..Birincisi, Ankara'daki Hopa Davası'yla ilgili olarak öğrencilereverdiğiniz desteği biliyoruz, bunun yeni bir Behzat Ç.bölümüne konu edilmesi gibi bir durum var mı?

Son sorum da şu: Behzat Ç. veLeyla ile Mecnun'un ortak bir film projesi olacak mı?

Emrah Serbes: Bir defa yaptıkağbi bunu, yeter bence.. Onur'la falan konuştuk.. Çok da iyioldu, hatta onlar açısından daha da iyi oldu.. Leyla ileMecnun'da 'ne yapsan olur' durumu var ya..

Bizim seyirciyse biraz şeydir; böyledışardan gelenlere karşı falan, ama bence güzel oldu ya!.

Hopa konusuna gelince.. Bu sene birazerken ve önünde gidiyoruz senaryonun.. Bu yüzdengüncel hâdiseleri takip ederken bi parça geriyedüşmüş olabiliyoruz, ama o mevzuyla ilgileneceğiz yâni..

Tehlikenin Farkında Biri:Statükonun el değiştirmesine karşı tepki, olay daha çokpolisle kısıtlıymış gibi anlatılıyor sanki.. Acaba bu durum,kanalın bir kısıtlaması mıdır?

Emrah Serbes: Hiç bir şeyanlamadım! Statükonun el değiştirmesi ne âlaka?

(Ben ki çok saf biriyimdir,sayın yazarın bu soruyu anlamaması -doğrusu- bana bile hiçinandırıcı gelmedi.. Kesinlikle -yanıt için- vakitkazanıyor.)

T.F.B.: Dizide bu konu daişlenmiyor mu? Yâni, polisin içerisindeki 'cemaat'örgütlenmesinden falan bahsederken, bu gelişmeler sadecepolisle kısıtlıymış gibi de..

Emrah Serbes (Cevabı bulmuşgibidir.): Ama ben polis dizisi yazıyorum!. Diğer türlübirazcık şey oluyor yâni, Kurtlar'da falan bunu çokyapıyorlar; başbakan da var, doğalgaz ihalesi, mavi akım, bilmemne..

Ya ben, bir cinayet işlensin, BehzatÇ. olay yerine gitsin, öyle baksın pis pis -şablonuanlatıyorum yâni-, sonra işi biraz ilerleterek, olayıçözmeye başlasın.. Sonra Müdür, Behzat'ıçağırsın desin ki, "Behzat bak, bu işin üstüneçok gitme!", o da desin ki, "Ben giderim kardeşim!"bilmem ne.. Sonra olayı çözsün, kâtiliyakalasın, ama daha yukarılarda azmettiren biri olsun, onaulaşamasın..

Behzat Ç.'nin şablonu budur ya!Çok basit bir şey aslında.. Bunun dışına çıkmamalı..

Ha, ara sıra çıktık; MemduhBaşgan vardı bilmem ne, ama o çok şeyle âlakalıdeğildi..

Bizim umurumuz o değil ya, biz dahaçok öyle, cinayet çözmek isteriz.. Türümüzpolisiye.. Dedektif uyurken telefonun çalması, "Ağbicinayet var!" denmesi lâzım.. O da, "Gene micinayet!" diye lânet edip, söylene söylene olayyerine gitmesi, orada bir şey görüp onunla ilgilenmesilâzım.. Kızını da durumla ilgili olarak, arada görmesi,"Bunu çözücem, lânet olsun!" falandemesi lâzım.. Öyle yâni..

KaybedenlerKulübünde Yalnız Değilsin!

Necefli Maşrapa: (Teknik birarıza nedeniyle, soru ve soran kişi tespit edilemedi.. Lâkinbelli ki, seri kâtillerle ilgili bir soru.)

Emrah Serbes: Var ağbi, türlüseri katilimiz var.. Kolici Kâtil, Çivici Kâtil..Sonra, Mobilyacı Kâtili!..

Şimdi iki arkadaş var.. Bunlarçocukken ve beraber gezerlerken, mobilyacının biri bunlarıdükkanının alt katına alıyor.. Orada çocuklardanbirine tecavüz ediyor.. Buna şâhit olan diğeri, dahasonra mobilyacıları öldürmeye başlıyor.. Öldürürkende şöyle yapıyor: Mobilyacılarda, 'Alt Katta ÇeşitlerimizVardır' yazar ya.. Adamlara, "Alt kata gel, koltuk bakacam."falan diyor, sonra da 'Tak.. Tak!' hepsini vuruyor..

Altı, yedi kişiyi böyleöldürdü.. İşte tam 'seri kâtil' tipine uyanbir adam.. 'Misyoner Seri Kâtil!' Misyonerliği şöyleama: 'Mobilyacılar şerefsiz, onları öldürecem!', öyle,kafayı takmış..

Bayan Bahar Sever: Ben dizideki'Bahar' karakterini merak ediyorum?

Emrah Serbes: Geri dönsünmü? (B.B.S. hâriç, yükselen 'Hâyır!'sesleri.)

O olmadı.. Aslında bütünplânlarımız bozuldu bu konuda.. Bahar'la sezon sonuna kadargidecektik ama, seyirciler 'Olmuyor, etmiyor' diyerek, kadının(Ayça Varlıer'den bahsediyor.) o kadar çok moralinibozdular ki.. Oysa çok da iyi oyuncudur..

Memduh Başgan'dan HazzetmeyenBayan: Memduh Başgan neden tekrar döndü, çokistendiği için mi?

Emrah Serbes (Çok kararlıbir şekilde, hatta bağırarak.): Hayır! Memduh Başgan zaten bizimkarakterimiz, Memduh Başgan'ı kimse öldüremez!('Gülüşmeler' dememe gerek var mı?)

M.B.H.B. (Zorla değil ya,sevmiyor adamı işte!): Ama kurşun tam kalbine isâbetetmişti..

Emrah Serbes (Aynıkararlılıkla.): Hayır, tam kalbine değildi o!

Hem Memduh Başgan bu ya, onu öldürmeköyle kolay mı! "Ben Memduh Başgan'ım! Benim ölmeyehakkım yok!" diyebilecek biridir o.. (Tüm salon kopar, odevam eder.)

O bizim Memduh Başgan'ımız ya.. Borudiil ki.. Ölse de diriltiriz!.

(Söyleşmemiz sona ermiş, mekândeğişmiştir.. Yazar, alt kattaki kitapçının önüneyerleştirilmiş masaya oturmuş, kitaplarını imzalamaktadır.)

Emrah Serbes (Önüneuzattığım, Erken Kaybedenler adlı kitabı imzalamadan önceyüzüme bakar ve başını iki yana sallayarak, ağır ağıryazmaya başlar.): "Ey Numan Serteli, kaybedenler kulübündeyalnız değilsin!"

Ben (Dudağımın kenarınayapıştırdığım pis bir sırıtışla.): Sağol be Emrahcığım,çok moral verdin valla!

Berlin Kaplanı :: Sporcunun Saf, Ağır ve Ahlâklı Hâli

2012-02-01T20:21:00.001+02:00

Almanya'nın Berlin kentinde yaşamınısürdüren Ayhan Kaplan (Ata Demirer), hacmi iri, kalbitemiz, karakteri naif, 'Alamancı' bir gençtir..

Bu husustaki yeteneği vasat olsa da-inatla- profesyonel boksörlük, ayrıca da -iri yarılığınıkullanarak- bodyguardlık yapan bu oğlanla, ona antrenörlükyapan Cemal (Tarık Ünlüoğlu) için işler artıkkötüye gitmeye başlamıştır..

Bir yandan, 'Panik atak' hastalığınedeniyle, istemeden de olsa hata yaparak işinden olmuş; öteyandan, kendisine sponsorluk da yapan -bir nevi- bahisçi boksmafyasına borçlanmıştır..

Bu durum üzerine, boks işindebüyük paralar çeviren bu bahisçiler nazarındayarış atından başka bir şey olmayan Ayhan Kaplan'a, bir şikemaçı teklifi gelir..

Teklif gayet basittir, düzenlenenilk maçta yenilecek, böylece, organizatöre olanborçları da silinmiş olacaktır.. Basit olmasına basittirbelki ama bu aynı zamanda da bir ahlâksız tekliftir..

Sporcunun zeki olmasa da biraz saf,çevik olmasa da birazcık ağır, amma kesinlikle ahlâklıbir örneği olan Ayhan Kaplan, bakalım bu zor durumdan kendinive hocasını nasıl kurtaracaktır?

Ata Demirer'in, yarattığı AyhanKaplan karakterine her anlamda bürünebilmesi onun oyunculukbaşarısını gösterirken, ortaya koyduğu performans -aynızamanda- bu filmin de en önemli ve biricik silahı olarakkalıyor..

Berlin Kaplanı, bu 'sinemasal güç'eksikliğiyle (Karşılaştırmazsak olmaz!) önceki Demirerfilmleri olan Eyyvah Eyvah'ların başarısına -maalesef-ulaşamıyor..

'Gurbetçinin ana vatandakazıklanması' gibi bildik bir mevzunun etrafında gelişen film,böylelikle, zaten arada bir parlayabilen esprilerinin üzerinide, sürpriz barındırmayan, beklenen gelişmelerle örtmüşoluyor..

Baştan sona belli bir tempodailerleyen filmin, hemen tüm 'olumsuz' karakterlerinin mucizevibir dönüşüm yaşadığı finaline yaklaşırken,zorlama olduğu hemen hissedilen bir hızla sonuca koşması, zatensenaryosu zayıf yapıma ek bir darbe oluyor..

Kayınpederinden çok çekmiş,ama fırsatını bulduğunda gayet uyanık olabilen 'içgüveyisi' karakterini canlandıran Necati Bilgiç'inrolüne göre çok yaşlı kaldığını; emlâkçıyıcanlandıran Cengiz Bozkurt'tan ise yeterince yararlanılmadığınıdüşünüyorum..

Bu iki oyuncunun, rollerini karşılıklıolarak değiştirdiklerini hayâl ediyorum da sonuç büyükihtimâl, hârika olurmuş..

Leyla ile Mecnun dizisinin 'fenomen'Erdal Bakkal'ı Bozkurt, öyle bir damat performansı ortayakoyarmış ki Ata Demirer'den dahi rol çalabilirmiş..

Hem bu şekilde, filme yapılan,'Demirer'in paslaşabileceği bir oyuncu yok' genel eleştirisi dekimsenin aklına bile gelmezmiş..

İnsanı başarıya iten gücünancak ve ancak bu başarıyı paylaşabileceğimiz sevdiklerimizinvarlığıyla etkin olabileceğini kendine ana fikir edinmiş BerlinKaplanı, kahkaha attıramayan; lâkin, Ata Demirer'in sempatikoyunculuğuyla, yüzümüzden gülümsemeyi deeksik etmeyen bir film..

O değil de, özünde tam bir'menfaat perver' olan insanın, bu özelliğinin -eşşek gibi-farkında olduğumuz halde, aynı insanın sevgisine ve dostluğunamuhtaç olmamız, ne de büyük bir trajedidir eydost!.

2.5/5

Berlin Kaplanı

Yönetmen: Hakan Algül

Senaryo: Ata Demirer

Oyuncular: Ata Demirer, TarıkÜnlüoğlu, Necati Bilgiç, Nihal Yalçın,Özlem Türkad, Mert Alan

Yapım: Türkiye, 2011

The Artist :: Aşkımız Bir Sessiz Film

2012-01-30T11:55:00.000+02:00

Hollywood’u belki de en derindenetkileyen bir değişimin, devrim niteliğindeki bir olayınyaşandığı günlere bir yolculuk..

Yirminci yüzyılın, yirmiliyıllarının sonuna yaklaşıldığında, o zamana kadar 'sessizce'gelişen sinemanın en büyük yıldızlarından biri olanGeorge Valentin (Jean Dujardin), endüstrinin sesli filmleregeçiş kararına -daha çok alışkanlık, birazilerleyen yaş, biraz da gururu nedeniyle- ayak uyduramayınca,kariyerinde trajik bir düşüş gerçekleşir..

Buna karşın bu yeni teknoloji,George'un kısa bir süre önce tanışıp da âşıkolduğu Peppy Miller (Bérénice Bejo) adlı gençve güzel kızın yıldızını parlatacaktır..

Hem göz kamaştırıcı şöhretini,hem de kendini, bizzat kendi yarattığın bir girdapta kaybetmek;ölümsüz sandığın bir aşkı bile gölgeleyebilenkendini beğenmişlik; zamana ayak uydurmaya direniş ve tökezleyerekdüşüş..

Yine de aşka güvenmek belki de endoğrusu..

Sessiz filmler dönemine -biçimve içerik olarak- mümkün olabilecek en derinsadâkatı göstererek saygı duruşunda bulunan The Artist,romantik olduğu kadar komik, ama illâki de 'hüzünbaz'bir film..

4/5

The Artist

Yönetmen: Michel Hazanavicius

Senaryo: Michel Hazanavicius

Oyuncular: Jean Dujardin, BéréniceBejo, John Goodman

Yapım: Fransa, 2011, 100′

Daratt :: Faili Meşhur Cinayetler

2012-01-26T23:15:00.000+02:00

Yıl içinde bizde de gösterimegiren, girmese bile İnternet'ten, DVD'den falan bi şekildeizlediğim bütün o filmlerin çokluğu özümübazen şaşırtır..

Nasıl bu kadar çok filmçekilebilmiş, nasıl da ben bu kadar çok filmizleyebilmişim diye düşünürüm zaman zaman..

Hemen sonra da aklıma düşen şey,neredeyse dehşete düşürecek kadar çarpıcıdır:

"İzlediğim bunca filmin enönemli kaynağı ABD, daha sonra da bazı Avrupa ülkeleri..Hadi araya bir kaç da Japon, Çin, Kore filmigiriversin..
Peki dünyanın geriye kalan onlarca ülkesindeneler oluyor..
Afrika'dan falan bahsetmiyorum; iki üçülke dışında sinemasından -genel olarak- habersiz olduğumuzyanı başımızdaki şu Avrupa'da kim bilir ne başyapıtlar geçipgidiyor..
İki üç sene önce bir festivalde, 'komşi'Bulgaristan'dan gelmiş bir filmle nasıl heyecanlanıp sarsıldığımaklıma geldi de şimdi.."

Neyse, galiba en iyisi, bu işlerefazla kafayı takmamak..

Bulup da izlediklerimiz içinşükretmeli, hiç ummadığımız yerlerden kalkıpayağımıza kadar gelenleri de mümkün olduğu kadarkaçırmamaya dikkat etmeli..

Bu şiarı zaten az-çokuygulamaya hevesli biri olarak, İstanbul Modern'deki 'Afrika!'başlığı altında gösterilen filmlerden haberim vardı daoraya giderek, etkinliğe karışmaya mecâlim yoktu..

Oysa o AFRİKA, kulak çınlamasınabenzer bir etkiyi gözümde yaratıyor; her bir harfi renklineonlarla yazılmışcasına, ışıl ışıl yanıyor sönüyor,yanıyor sönüyordu..

Bencileyin iddiasız bir fâni,dünyanın şu garip ülkesinde ikâmet edip de -ömrüboyunca- kaç adet Afrika filmi izleyebilir ki..

Düşünün yâni,böylesine motive olduğum hâlde bu etkinlikten payımadüşen film sayısı sadece bir oldu..
Hem üzülüyor,hem de kısmet diyorum tabii; bunu da bulamayanlar var!

YetimAtim'in İntikâmı

Babasını, bir süre önceülkede yaşanmış iç savaşa kurban vermiş ve çokyaşlı dedesi ile birlikte bir köyde yaşayan gençdelikanlı 'yetim' Atim'in, kısa süren, ama her anlamdagerçekleşen 'olgunlaşma' süreci üzerine bir film..

İç savaş sonrası iş başınagelen yeni hükumet, tüm savaş suçlularınıkapsayan bir genel af ilan eder..
Atim'in babasını öldürenNassara (Youssouf Djaoro) da bu aftan yararlanacaktır tabii..

Bu fiili duruma, savaşın tümmağdurlarıyla birlikte yetim Atim (Ali Barkai) ve dedesi (KhayarOumar Defallah) de isyan edecektir..

Sonuç olarak ortada, intikamateşiyle yanan ve henüz soğumamış bir baba, bir de oğulyüreği vardır; alabildiğine de acı yüklü..

İntikam hırsı, yaşama enerjisinedönüşmüş âmâ Dede, özenle sakladığıoğluna ait tabancayı genç torununa vererek, başkentteoturan o kâtilden öçlerini bizzat kendi elleriylealmasını ister..

Yetim oğlan, elinde küçükbir çanta ve belinde bir 'emânet'le, zamanın âdetadurduğu köyünden ayrılarak, büyük şehrioluşturan kafa karıştırıcı büyük hareketin içinedalıverir..

Burada yaşayacağı her türlütecrübe, onun evdeki hesabını birazcık altüst ederken;kafasındaki 'kısıtlı' dünya da ister istemez genişleyecekgibidir..

Senarist yönetmen Mahamat SalehHaroun'un 2006 yılında yaptığı bu film, sürekli harlanangerilimine karşın, ruhuma o kadar iyi geldi ki.. 'Sağolasınİstanbul Modern!' diyerek gönüllü reklamlarınıyapmak istiyorum..

(Çadlı sanatçının adı,'bizim' Mehmet Salih Harun'dan farklı değil tabii ki.. Ülkeninresmi dili olduğu için- Fransızca'ya uydurulmuş bütünbu isimleri jenerikte gördükçe, onları tek tekTürkçe'ye çevirme arzumun tavana vurduğunusöylemeliyim.)

Basit ama yüreğe dokunanöyküsüyle, bazı ufak tefek aksaklıklara karşın,gayet ustaca kotarılmış sahneleri ve kurgusuyla Daratt, debdebedenuzak, sâkin bir nehir gibi akıp gidiyor..

Özellikle kahramanlarının 'bıçaksırtı' ruh hâllerinin başarıyla yansıtıldığınıbelirtirken; özellikle, karşılıklı karmaşık duygularınyoğunluğuyla âdeta kendiliğinden yavaşlayan finalsekansındaki ustalığa hayran olmamak elde değil..

O değil de, Fransızlara has bagetekmeklerin yapılışını, püf noktalarına dek öğrendimama Ramazan ayında Ramazan pidesini göremedim oralarda..

O da değil de, film boyunca süreklikulağımıza gelen ezanı okuyan Çadlı müezzinlerin,alıştığımızın aksine tam bir Tarzan haykırışıyla müminlerinamaza çağırması, beni burada zaman zaman küfretmenoktasına getiren müezzinlerimizin kıymetini bilmemizgerektiğini hatırlattı..

Yine de dünyanın bir ucundakigariban bir ülkenin insanlarıyla aramızdaki câmi, ezan,Ramazan ve iftar gibi ortak paydaları hissetmek iyi bir şeydi..

Bu ortaklığa -maalesef- içsavaş ve siyasi cinayetler de giriyordu öte yandan; biranlığına hissettiğimiz, birazcık iyi duyguları anındazehirlercesine insanlık dışı ve kötü!.

4/5

Daratt / Dry Season / Kuru Mevsim

Yönetmen: Mahamat Saleh Haroun

Senaryo: Mahamat Saleh Haroun

Oyuncular: Ali Barkai, Khayar OumarDefallah, Youssouf Djaoro, Aziza Hisseine, Djibril Ibrahim

Yapım: Chad | France | Belgium |Austria / 2006

We Bought a Zoo :: Matt Damon ve Scarlett Johansson Hayvanat Bahçesinde

2012-01-23T12:07:00.000+02:00

'Kâtil arılarla epeyi bi samimiolma' ya da 'İnsan yiyen dev ayılarla hamamda bayılma' gibi abidikgubidik haber peşinde koşan bir muhabirken, işe uyanan patronutarafından kovulan bir adamın, iki çocuğunu da yanınaalarak şehirden kaçma ve kırsal bir yerde -sevgili karısınıda hazır yeni kaybetmişken- yeniden ev kurma girişimi..

Ya da, “Babam sağolsun valla! Ondanbana kalan banka hesabı -maaşallah- epeyi bi kalın ve sağlam; amagelgelelim ki doğru dürüst bir baltaya da sap olamadım şuömr-ü hayatımda..

Üstelik, pek sevdiğim kaşıkdüşmanını da kaybettim geçenlerde..

Ben de bâri çocuklarıalıp, bir köye gidip yerleşeyim de oranın, 'kentli ve paralı'kralı olayım, bi güzel havamı atayım." deyu düşünenyakışıklı bir dulun macerası..

Hakkı verilerek yapılmadığısürece, sinemanın en sıkıcı türlerinin başında gelen'Aile Filmi'nin bu son temsilcisi, gelecek her sahnesi aynen tahminedilebilecek denli klişe ve sıradan bir televizyon filmiyavanlığında..

Birçok kez işlenmiş birkonunun, oldukça 'yüzeysel' sinema anlayışıyla bir kezdaha çekilmiş sıkıcı bir versiyonu..

İhtiva ettiği çeşitli vahşihayvanlar sebebiyle, on yaşlarındaki çocuklar içinbelki eğlenceli olabilir bu film; büyükler için de,'yakışıklı' Matt Damon ve 'güzel' Scarlett Johansson'ınhayvanat bahçesinde geçen 'vahşi ve köylü'günlerini izlemek..

2/5

We Bought a Zoo / Düşler Bahçesi

Yönetmen: Cameron Crowe

Senaryo: Benjamin Mee (kitap), Cameron Crowe

Oyuncular: Matt Damon, ScarlettJohansson,Elle Fanning

Yapım: ABD, 2011, 124′

Happy Feet 2 :: Dünyanın Sonuna Kadar Eğlen!

2012-01-21T15:06:00.000+02:00

Birbuzul platosunun çökmesiyle, aşılamaz yüksekliktebuzdan duvarlar arasında mahsur kalarak, açlık ve ölümtehlikesiyle yüz yüze gelen binlerce penguenin, dışardakalan diğer penguenler ve başka kutup hayvanlarının yardımıylakurtarılma çabası, filmin ana hikâyesini oluşturuyor..

Biara bu çalışmalara insanlar yâni 'uzaylılar' dakatılır ama başarılı olamayarak çeker giderler..

Doğa'nınsonunu -büyük ihtimal- İnsan getirecektir; lâkin,mümkün olur da doğa yok olmaktan kurtulursa bunugerçekleştirecek olanlar ise -insan hariç- doğanınbizzat kendisi olacaktır..

Buarada, serinin ilk filmindeki 'çocuk penguen' şimdi babaolmuş, minik oğlunu büyütmenin derdindedir..
Kuşakçatışmasına değinen film, çocukların büyürkenkendilerini ispatlama, bağımsızlaşma süreçlerine dedikkat çeker..

Balinave diğer iri hayvanların ana besin maddelerinden biri olarak,varoluş problemi içinde, evrimlerini hızlandırmanınpeşindeki iki minik 'kril' hayvancığının, ana hikâyeyeparalel ilerleyen komik maceraları, bu ikinci filmin en önemlisilahı..

Tabiiki bütün bunlar olurken, değme müzikal yıldızlarındanfarksız penguenlerimizden, popüler ve klâsik şarkılar,aryalar ve danslar da gırla gidecektir..

Müzikalbir film olmasa Türkçe seslendirme bu denli göze/kulağabatmayacağı kesin, ama bir kısmı orijinal hâlde bırakılmışşarkıların yanı sıra, Türkçeleştirilmiş bazışarkı, hatta aryalar filmden alınan zevkin devamlılığınasürekli darbeler indiriyor..

Aslındabunun çaresi o kadar kolay ki: Konuşmalar yine Türkçeolacak, bütün şarkıların orijinalliğine hiçdokunulmadan, sadece alt yazıyla çevirisi yapılacak, iştebu!

İlkikadar senaryo derinliğine sahip olmasa da, Happy Feet 2, özelliklemuhteşem görselliğiyle, başarısını sürdürüyor..

3.5/5

HappyFeet Two / Neşeli Ayaklar 2

Yönetmen:George Miller

Senaryo:George Miller

Seslendirenler:Elijah Wood, Pink, Elizabeth Daily

Yapım:Avustralya, 2011, 100′

Emrah Serbes :: Behzat'ın Ç'si Cola'nın Sırrı Gibidir Söylenmez

2012-01-17T11:47:00.000+02:00

Behzat Ç. üzerine yazdığıkitapları okuyup, dizisini ve filmini de izledikten sonra sıragaliba Emrah Serbes'le yapılacak bir söyleşiye katılmayagelmiş olmalıydı ki Twitter'dan aldığım bir haber üzerine-benden hiç de beklenmeyecek bir hareketlenmeyle- bu dagerçekleşti çok şükür..

Klâsik röportaj işini-biraz da beceremediğimden olsa gerek- pek sevmediğimi size desöylemişimdir..

Bu yüzden, basın tarihinde ikinci birörneğine rastlanmayacak saçmalıkta girişimlerle bueksikliğimi gidermeye çalıştığımı da biliyorolmalısınız.. Ki bunlardan biri de Onur Ünlü'yleAdana'da -bir gazeteciye 'yancı' olarak- gerçekleştirdiğimsöyleşidir..

En son, aslında tamamen, editörüm TurgayÖzçelik'in eseri bir Koray Çalışkanröportajım var ki benim orada kullandığım, 'araya lafsokuşturma tekniği'ne tanık olanlar, "Bunu da mı görecektikyârabbi!" diyerek kaçışmışlardı..

Şaka bir yana, ne kadar samimiyapılmaya çalışılırsa çalışılsın -adına belkide yanlışlıkla röportaj dediğimiz- bu soru-cevaplı yazışekli pek bi mesafeli, pek bi yapay gelir bana..

Oysa bu tip, okurya da izleyiciyle bir araya gelerek, onların, tamamenprofesyonellikten uzak ve içten sorularıyla ilerleyen birsöyleşinin tadı da bambaşkaymış.. Ben bunu bizzat gördüm..

(Yalnız -nedense şimdi aklımageldi- hani, festivallerde falan, film gösterimi sonrasıyapılan, seyircilerin film ekibine soru yöneltmesiylegerçekleşen bir söyleşi türü var ya, işte buzulmün, en nefret ettiğim bir yönetmenin başınagelmesini bile istemem, valla!. Bu gibi durumlarda, tek bir kişinin,tek bir soruyu bile şöyle düzgün, yânisaçmalamadan sorabildiğine şâhit olabilecek miyimyahu!)

Serbes, Caddebostan KültürMerkezi'nin makul ölçülerdeki bir salonundayerlerini almış makul sayıdaki bir kitleyle gerçekleştireceğisöyleşiye yarım saat geç kalmıştı..

Ben de bi on beşdakika kadar gecikerek en arka sıraya kurulduğumdan, ona pekkızamadım; o da, kendisinden sonra salona girenlere -aynısebepten- kızamayınca, kimsenin kimseye kızmadığı barış vedostluk içinde geçen bir sohbet oldu, diyebilirim..

Gecikmesini trafiğe bağlayan EmrahBey, "Yaa, arabasını alan Bağdat Caddesine çıkmış."deyu, durumu özetledi ve hemen akabinde de bir soru-anketlesöyleşinin açılışını yaptı: "Zekeriya Beyazmı, yoksa Yaşar Nuri mi? Bir oylama yapalım, bakalım hangisinidaha çok seviyorsunuz?"

Salondaki ezici çoğunluk YaşarNuri demişti ama kendisi o fikirde değildi: "Ben ZekeriyaBeyaz'ı daha çok seviyorum ağbi..

Adam çok naif.. Onagidip misal, 'Hocam, sakız çiğnemek oruç bozar mı?'diye sorsak, o samimiyetle açıklar durumu, ama Yaşar Nurisopayla kovalar valla..

Çok sinirli o.. Bence bir din adamı okadar asabi olmamalı."

Emrah S. : (Sadede gelir.)Konumuz Behzat Ç.. Öncelikle belirteyim ki dizi hakkındasöylediğim şeyler tüm ekibi ve yaptıklarını bağlamazya da benim söylediklerim ekrana tam olarak yansımamış daolabilir..

Ben ona kaynaklık eden iki roman yazdım.. Onlar hakkındave senaryosunu yazdığım sinema filmi hakkında -ancak- rahatçakonuşabilirim..

Bir Bayan: 'Üst KattakiTerörist', bir film olacaktı?.

Emrah Serbes: Olacak.. ErkenKaybedenler kitabındaki bir hikâyedir o.. İstanbul FilmFestivali'nde bana bir ödül verdi Fransızlar, film yapımıiçin destek ödülü gibi bir şey..

Yapımcıarkadaşım Emre'yle birlikte aldık o parayı ama filmi bir türlüyapamadık..

"Sen senaryoyu yaz, ben de sana avans vereyim."diyen arkadaşıma, "Bana nakit verme çabuk biter,Beşiktaş'ın maçlarına kombine bilet al." dedim..Aldı, o sene maçlara gittim..

Bu arada, bana senaryonunâkıbetini sordukça, ben de ona 'Oluyor, yazıyorum.'falan diyorum..

İkinci sene oldu, bu tekrar aldı kombine bileti;ama bu sefer "Ağbi bak Fransızlar sıkıştırıyor."diye uyardı..

Bu yıl mecburen yazıcam artık onu.. Bir deTürkiye'nin konjonktürü açısından da gerekligörüyorum bunu..

Sonuçta bir çocuk ölmüş;yirmi yaşında, gencecik.. Kardeşi, ağbisi doğuda şehit olduğuiçin faşolaşmış.. Böyle bir hikâye..

Bir Başka Bayan: Behzat Ç.'libaşka bir kitap gelecek mi acaba?

Emrah Serbes: Evet gelecek.. Benaslında onun kurgusunu, şeyini falan yazdım, bitirdim.. Ama buarada çok hengâme oldu; diziydi, filmdi derken çokpatırtı çıktı Behzat Ç.'yle ilgili.. Oysa kitaplardaha sessiz, sakin akan şeylerdir..

Bakalım, gürültübiraz geçtikten sonra..

Aynı Bayan: Afili Filintalar'auzun zamandır yazmıyorsunuz?

Emrah Serbes: Oraya sadeceyazmam gerektiği zaman yazıyorum..

Aslında, şu anda bir kitaplauğraştığım için ara verdim, bitirdikten sonra oraya dayazacağım..

Meraklı Bir Bayan: Tiyatroyazacak mısınız? Sizin yazacağınız tiyatronun nasıl bi şeyolacağını çok merak ediyorum..

Emrah Serbes: Ben aslında 'oyunyazarlığı' okudum Dil Tarih'te.. Bu benim bir borcum ve mutlakabir tane de olsa oyun yazıcam; ama ne zaman, işte onu bilmiyorum..

Okuldayken yazmaya çalıştığım oyunlar Demirel'in attığıtemeller gibiydi; bitmemiş, hep yarım kalmış.. Bir gün geridönüp, o projelerden birini tamamlamam gerek.. (Y.N:Yarım kalan temel örneği, bana Demirel'i değil deErbakan'ı hatırlatıyor.)

Bu arada, televizyona şimdiye kadaryapılmamış bir işin çalışmaları içindeyim şuaralar..

Hatta bunu bana sipariş eden yapımcı bugünlerdeherkese diyor ki, "Emrah'ı aramayın, çünküonun çok işi var."

Ama bakın bugün buradayım,inşallah bundan haberi olmaz..

Beş güne kadar falan onu teslimetmeliyim.. Ben projeyi hemen vericem ama iş artık seneye çıkar..

Bu bir dizi olacak, yalnız bildiğiniz gibi değil, çokfarklı ve yapılmamış bir şey.. Sessizlik yemini ederseniz eğeraçıklayabilirim.. (Yoğun, "Açıkla! Açıkla!”tezahüratları sonuçsuz kalıyor.)

Bağdat Caddesi Emeklisi ŞakacıBir Bay: Soru 1, Behzat'ı anladık da Ç'si nerden çıktı?

Soru iki, Behzat, Ç oldu, ilerde Ğ olur mu?

Emrah Serbes: Olur olur..Sırayla gidicez artık, D falan..

Yirmi dokuz tane harf var ve öyleçok ortadan da başlamadık işe; A,B,C'yi geç.. Hemben Ç harfini seviyorum..

Bağdat Caddesi Emeklisi Ciddi BirBay: Özür dilerim, ben bu diziye hiç bakmadım,çünkü anladığım kadarıyla bu bir mafya dizisi veben bu türü sevmem..

Aslında şunu öğrenmekistiyorum, Behzat'ın Ç'si neyi ifade ediyor? Benim adım daBehzat, eğer bunu öğrenirsem diziyle de ilgilenebilirim..

Emrah Serbes: Kola içiyoruzya, onun bir sırrı vardır.. Hani banka kasasında saklıyorlarfalan, işte biz de öyle saklıyoruz Ç'yi ve asla dasöylemicez..

Dizinin Bir BölümündeOynamış Genç Bir Oyuncu: Ben konservatuvarda öğrenciykendizide çilingir rolünde oynamıştım; hatta aldığımparayla da antika bir anahtar aldım.. Rica etsem yine bir çilingirrolü yazar mısın?

Ya da en iyisi ben polislerin anlaşmalıçilingiri olayım diyorum.. Bana böyle bir kapı açsan..

Emrah Serbes: 'DevamlıÇilingir' olayım diyorsun..

Evet, aslında bize bir çilingirgerekiyor; kapı olsun, kasa, araba..

Buna bizim Hakan bakıyor,Ankara'ya gittiğimde söylerim..

Sade Bir Bay: Soyadınızdaki Teksikliği bir nüfus memuru hatası mı?

Emrah Serbes: Ya, o şöylebi şey: Ben bir kızı sevdim o ise mimarın biriyle kaçtıgitti..

Ben de o mimarın kullandığı T cetveline sinir olduğumdan,soyadımdaki T'yi attım.. (Yazarın, 'yerseniz' bakışlarınakarışan, itiraz kokulu gülüşmeler.)

Ben! :(Evet bu birilk.. Hem heyecanlıyım, hem de yazarı tanıyormuşcasına, senlibenli bir tavır takınarak, ünlüyorum.) Film dizikadar beğenilmedi, bunun için ne düşünüyorsun?

Emrah Serbes: Çünküo bir film..

İnsanlar televizyonda seyrettiklerinin tam karşılığınısinemada aradılar belki.. Ama sinema ayrı bi şey, belki dizidenaldıkları tadı sinemada bulamadılar..

Ya da şöyle:"Sinemaya gidip, çok muhteşem bir şey göreceğiz."diye düşünmüş de olabilirler.. Gittiklerinde dekarşılarına öyle bir şey çıkmayınca da..(Karşılıklı -onaylayıcı- kafa sallamalar.)

Yine Ben : (Tövbetövbe!) Senaryonun aceleye gelmesi gibi bir durum var mıpeki?

Emrah Serbes: Yok öyle birşey..

Üzerinde iki sene kadar çalıştık.. Ama senaryo,benim acemiliğime gelmiş olabilir.. (Benden, Estağfurumsumimikler.)

Siz seyrettiniz mi filmi?

Ben : (Artık açıldımsanki) Tabii ki..

Emrah Serbes: Nasıl buldunuz?

Hâlâ Bendeniz :(Orada bu kadar düzgün cümleler kurmam mümkündeğildi elbet.. Yalnız, aklımdan aynen böyle geçirdiğimeyemin ederim.. Yazarın, kendine bir torpili deyip geçelim buhususu.) Ben gayet iyi buldum.. Aynen dediğiniz gibi aslında,çok fazla, diziyi de aşacak bir şey beklendi ve o bulunamadıgaliba.. Bunu başarmanız imkânsız değildi ama zordu vebunun olamadığı da kesin..

Emrah Serbes: Olduğu kadar ya..(Kafa buluyo sanki.)

Bilinçli Bir Genç:Kitaptan farklı olarak filmdeki rol değişiminin sebebi nedir?Cansu Dere'nin kadroya girmesi falan, gişe kaygısı mı?

Emrah Serbes: Evet gişekaygısı, para kazanalım diye yaptık..

Yok.. Değiştirdik, çünküBehzat'ın karşısında bir kadın olması gerekiyordu.. Öyleoldu işte, evet gişe kaygısı!..

Bir Başka Bayan: Diziye yenitransferlerden Ahmet Uğurlu devam edecek mi?

Emrah Serbes: Ahmet ağbiyibırakmayız ya, süper oynuyor..

Bağdat Caddesi Emeklisi Ciddi Bay:(Adam resmen takmış.. Kibar ve ısrarkeş!) Neden Behzatismini koydunuz?

Benim adım da Behzat ve ender rastlananisimlerdendir.. Bir sürü isim var, neden onlarıkoymadınız? Neden Behzat, neden!?

(Devamı Var)

Haftanın Filmleri :: 13 Ocak

2012-01-14T21:45:00.000+02:00

Melancholia

Her türlütoplumsal töre ve törenlere karşı duran antisosyal biranneden doğma, nispeten daha az ârızalı bir 'hedonist'babadan olma, biri 'normal' diğeri 'anormal' iki kız kardeşeodaklanan Lars von Trier, yine en iyi yaptığı şeyi yapıyor ve deinsanla 'ölümüne' uğraşmaya devam ediyor..

Ey okur! Kocamanbir metafor yumağı, seninle çarpışmak üzre fırsatkolluyor.. Bence bu deneyimi sakın kaçırma!

4.5/5

Melancholia /Melankoli

Yönetmen: LarsVon Trier
Senaryo: Lars Von Trier
Oyuncular: Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg,Kiefer Sutherland
Yapım: Almanya, İsveç, Danimarka,Fransa, 2011, 130’

The Girl withthe Dragon Tattoo

Kendisindenkurtulmak ve kendisinden yararlanmak isteyen İsveç'li ultrazengin iş adamlarının arasında tehlikeli maceralara bulaşanaraştırmacı gazeteci Mikael Blomkvist ile fotografik hâfızalı,bol pirsing ve dövmeli, biseksüel, sosyopat ve de hackerLisbeth Salander'ın kesişen hayatları üzerine..

Kırk yıl öncegarip bir şekilde ortadan kaybolan bir genç kızın belirsizizinde ilerlerken; hayatı çocukluğundan beri 'korku filmi'kıvamında yaşayan bir başka 'kadersiz' kız Lisbeth'in, 'kurbandan,intikam meleğine dönüş' öyküsü..

Gayet iyibildiğimiz bir hikâyenin, 'alt yazı okuma' özürlüABD'liler için çekilmiş İngilizce versiyonu olsa dabeklediğimiz mükemmellikte bir David Fincher dokunuşuhissediliyor..

4/5

The Girl withthe Dragon Tattoo / Ejderha Dövmeli Kız

Yönetmen:David Fincher

Senaryo: StevenZillian, Stieg Larsson(kitap)

Oyuncular:Daniel Craig, Rooney Mara, Stellan Skarsgard

Yapım: ABD,İsveç, 2011, 155′

Puss in Boots

Peri masalı ve Western diyarı kırması bir evrenin havalı ama iyikalpli kahramanı olan cesur kılıç ustası Kedi'ninmaceraları..

Kedilik özünü yitirmemiş, komik, acemi çapkın-kandırılsa da- arkadaşlığa inanan, hem küçüklerehem de büyüklere lâyık bir Şrek karakteri.. Onun osüt içişini yerim ben!

3/5

Puss in Boots /Çizmeli Kedi

Yönetmen:Chris Miller

Senaryo: CharlesPerrault & Brian Lynch & David H. Steinberg & Tom Wheeler& Jon Zack

Yapım: ABD,2011, 90′

The Iron Lady

MargaretThatcher'ın, bir bakkal kızından, Avrupa'nın ilk kadın başbakanıolma ve en sonunda da alzheimer hastası, yaşlı bir kadına dönüşmesüreci..

Doğru olduğunaiman ettiği sağcı, muhafazakar görüşlerini 'tavizsiz'uygulamasıyla özüme asla sempatik gelmeyecek bu kadınhakkında, aslında 'şeytan değil de insan' olduğu gerçeğinibana hissettirmesi belki bir başarı; ama senaryonun giderek, onubir meleğe dönüştürme çabasına ise 'İnsaf!'diyorum..

Bu arada, Meryl'Thatcher' Streep ve onun öldükten sonra bile kendisiniyalnız bırakmayan kocası Denis rolündeki Jim Broadbent'inmükemmel oyunculuğuna şapka çıkarmayı da ihmaletmiyorum..

3/5

The Iron Lady /Demir Leydi

Yönetmen:Phyllida Lloyd

Senaryo: MichaelHirst, Abi Morgan

Oyuncular: MerlyStreep, Jim Broadbent, Anthony Head

Yapım:İngiltere, 2011

Zenne

Heteroseksüelliğindışında cinsel yönelim gösterenlerin önündekidevâsa engellere ve zorunlu askerlik uygulamasının buinsanlara dayattığı iğrenç prosedürlere oldukçadoğal ve de cesur bir şekilde değinmesi filmi değerli kılıyor..

Ancak, sırfAvrupa ülkeleriyle bizimki arasındaki uygarlık farkınıortaya koymak için monte edilmiş gibi duran 'AlmanFotografçı'nın varlığı ve bol flashback'li hikâyesi,filmin 'doğal' akışını engelliyor..

Ayrıca,plânların üstünkörü kurgulanması da pekacemice..

2.5/5

Zenne

Yönetmen:Caner Alper & Mehmet Binay

Senaryo: CanerAlper

Oyuncular: KeremCan, Giovanni Arvaneh, Erkan Avcı, Tilbe Saran, Jale Arıkan

Yapım: Türkiye,2011, 101′

Bu Son Olsun :: Ülkücü Dalton Biraderler

2012-01-10T11:39:00.000+02:00

"Koskoca bir ülkenininsanları, plânlı programlı bi şekilde körüklenenyangınlardan kurtulmanın çaresi olarak, tozdan dumandanancak fark edip de sarıldıkları şeyin, az sonra beyinlerineşiddetle inecek bir balyoz olduğunu anladığında, artık her şeyiçin çok geçtir.." der, Yakın Tarihuzmanımız Mehmed Numan...

Sayın Numan'ı bir kez daha haklıçıkaracak bir acı gelişmenin, yâni, yıllarcaüzerinde ince ince çalışılan ve 1980 yılının Eylülayında da şartların artık iyice olgunlaştığı, 12 EylülAskeri Darbesi'nin arifesindeyiz..

Politik cepheler çoktanbelirlenmiş, her gün ölüm kusan silahlar yenikurbanlara yöneltilmiş ve çelişkiler alabildiğinekeskinleşmiştir..

İstanbul'un Balat semtini kendilerinemekân seçmiş Yaşar (Mustafa Uzunyılmaz), Apo (OrhanEkşin), Kovboy Ali (Ferit Kaya), Cevat (Volga Sorgu) ve Ertuğrul(Ufuk Bayraktar)'dan oluşan bir şarapçı/serseri grubu-kafayı kullanarak- sağcılarla solcular arasındaki her geçengün yükselen 'ezeli' çekişmeyi, bedavadan karındoyurmanın bir yolu olarak keşfetmişlerdir..

Aynı mahallenin zıt sâkinlerinden'Devrimci/Komünist' Sinan (Engin Altan Düzyatan) ilebiricik aşkı Lale (Hazal Kaya) ve 'Ülkücü/Faşist'Gültekin (Murat Garibağaoğlu), bu 'çıkarcı' güruhusempatizan yaparak, dâvâlarına bir katkı sağlayacağınızannetmekte (Yâni ne kadar salaklar, anlayın.) bunun içinde sık sık evlerine dâvet edip yemek vermektedirler..(Politik olmak, salak olmaya engel değildir de denebilir.)

Hangi sofraya otururlarsa, onlarınborusunu öttüren, serseri ama uyanık arkadaşlar, olasıbir Komünist ihtilalde kendilerine bedavadan ev vereceksandıkları solculara bu yüzden daha bi yakın durmaktadırlar..

Sonunda gün gelir ve devrimgerçekleşir.. Daha doğrusu onlar öyle zanneder.. Sinanve yoldaşlarının yaptığı ihtilâle bayağı da bi sevinirgaribanlar.. Lâkin, bunun bir Askeri Darbe olduğu gerçeğiniöğrenmekte de gecikmezler..

Hem acı gerçeği öğrenmişler,hem de birer 'evsiz' olarak, sokağa çıkma yasağına karşıgelmekten, içeri tıkılmışlardır..

Aslında bu durum onların işinegelmiş; hem başlarını sokacakları bir yer, hem de hiççaba göstermeden karınlarını doyurmanın yolunubulmuşlardır..

Nasıl bir 'ilâhi senaryo'tesadüfüyse artık, dışardayken tanıştığımız filminbütün kadrosu, kodeste de aynen birbirini bulmuştur..

KötüFilmin İyi Fragmanı

Geçmişte yaşanan, siyasi veacı tecrübelere komedi gözlüğüyle bakmak,sinemamız için yeni bir şey değil..

Devrimi çoktan geçtik,'Bir ihtilâl mi, yoksa darbe mi?' tartışmalarının hâlâsürdüğü 27 Mayıs 1960'a, 2010 yılında aynı mizahigözlükle bakan Memlekette Demokrasi Var filmi, 'sözde'bir köy delisinin, Yassıada'ya hapsedilmiş Adnan Menderes'ikurtarma çalışmalarını anlatırken, biz seyircilere epeybi azap çektirmişti..

'12 Eylül Hiç Bu KadarKomik Olmamıştı' sloganlı Bu Son Olsun da -sağolsun- benzeri bireziyeti yeniden yaşatmış oldu..

Oysa ki, hem de aynı 12 Eylül'ü,sululuğa kaçmayan bir mizahla şekerlendirmiş dramıyla pekgüzel anlatabilen, Beynelmilel gibi bir örnek önümüzdedururken, bu işlere bu kadar sallapati girişilmemeli derim ben..

Aslında film -iyi kullanılırsa eğer-oldukça verimli açılımlarla güzel bir sonucaulaşabilecek özgün bir fikirden hareket ediyor: Karnınıdoyurmak ve şarapla kafayı bulmaktan başka bi derdi olmayan birgrup berduşun gözüyle 12 Eylül 1980 Darbesi..

Belli ki, ilginç ve potansiyeliyüksek bu 'ön fikri' hayata geçirmeye soyunan filmciarkadaşların, buna ekleyecek başka sözleri olmayınca, içeritıkılan tüm kahramanlarıyla birlikte film de âdetakendi içine hapsediliyor.. Daha sonra da hiçbir gelişmegösteremeden, 'kavruk' bi şekilde sona eriyor..

Öte yandan, 'darbeyi -yanlışlıkla-solcuların yaptığı devrim olarak anlama' esprisi de doğru dürüsttek espri olarak, henüz filmin başlarında kullanıldıktansonra, elde -mizahi açıdan da- işe yarar bir şey kalmıyor..

Bu cümleden olarak, filminfragmanı, sinema tarihinde yeri olduğunu sandığım, 'KötüFilmin İyi Fragmanı' ödülüne lâyık birçalışma..
Filmi tüm kusurlarından kurtaran mükemmelkurgusuyla fragman, âdeta göz kamaştırıyor..
Belkifilmi değil ama, gerçekten de insanda çok yanıltıcıbir izlenim bırakan bu fragmanı izlemeyi herkese öneririm..

Sonuç olarak, döneminpolitik atmosferini -biraz olsun- yaratamayan, sanırım sırf buzorluktan kaçınmak için büyük bir bölümühapishane ortamında geçen; o eski günlerden hepimizinzihninde yer etmiş söz ve davranışları, madde maddesıralamadan ibaret bir metinle yola çıkan yapım,'karakterizasyon' eksikliği had safhada bir takım 'karikatür'tiplerle ve de pek bayat bir mizahla işi kotarmaya çalışıyorama hâliyle de olmuyor..

Karikatür demişken, Avarel ileJoe'nun bitmek bilmez kavgalarını aynen kopyalayarak resmenDaltonlar'a dönüştürülmüş ÜlkücüBiraderler'in, tepişmeden ibaret o 'aksiyon' sahneleri neydi yahu!.

Mizah demişken de, her türlühaksızlığın, işkencenin, katliamların döndüğütrajik ve karanlık bir döneme, 'kaba' komedi yapmaya çalışanbir takım tiplerle yaklaşmanın 'kara mizah' anlamına geldiğinisanmaya da ayrıca pes diyorum!.

1.5/5

Bu Son Olsun

Yönetmen: Orçun Benli

Senaryo: Orçun Benli, ŞükrüÜçpınar

Oyuncular: Engin Altan Düzyatan,Mustafa Uzunyılmaz, Ferit Kaya, Volga Sorgu, Ufuk Bayraktar, HazalKaya

Yapım: Türkiye, 2012

The Future :: Hiç Kimsenin Kedisi

2012-01-03T13:35:00.000+02:00

Özellikle geçimimizisağlayan işimiz, giderek içinde kaybolduğumuz bir boğucudöngüye dönüştüğünde ya da heranlamda 'başarısız' olduğumuzda; belki de en mühimi, bizekusursuz gibi görünen kendi doğrularımızla ördüğümüzbir kafeste mahsur kaldığımızı fark ettiğimizde, mutatyaşantımızın yörüngesini -birazcık da olsa-değiştirmenin gerekli olduğuna karar verebiliriz..

Artık otuzlu yaşların ortasınagelmiş 'tuhaf' bir çift olan Sophie ve Jason da benzeri birşekilde hareket ederler..

Onlarda bu değişimi sağlayan olgu,yukarıda işaret ettiklerimin bir-ikisini kapsıyor gibidir belkiama, yine de bu durum pek belirgin değildir.. Oysa neyi bahaneettikleri, çok açıktır: Ağır yaralı olarak hayvanbarınağına bırakılmış bir sokak kedisi..

Çocuk yapmayı akıllarındanbile geçirmeyen 'tuhaf' çiftimiz, hem yaralı hem deağır hasta olan bu kediyi 'evlatlık' edinmek isterler..

Tedavisisürdüğü için ancak bir ay sonra kedilerinekavuşabilecek olmaları, onlarda biraz hayal kırıklığıyaratmıştır..

Bu durumda, 'tuhaf' bir karar dahaalırlar: Bir aylık bekleme süresinin sonunda özgürlükleriniyitireceklerini -hatta bi şekilde- öleceklerini kabul ederek,hâlen yapmakta oldukları işlerini bırakıp, tamamenistedikleri şeyleri yapmaya karar verirler..

İşin tuhafı, ne yapacaklarıkonusunda hiçbir fikirleri yoktur..

Ee.. Deminden beri boşunamı, 'tuhaf' deyip duruyorum kendilerine!.

Sophie (Miranda July), bir çocukyuvasında dans öğretmenliği yaparak geçimini sağlayan, 'güzellik' hususunda -kendi deyimiyle- tam da sınırda biryerde duran, ama 'misket' gibi gözleri hemen fark edilen,'kırılgan' bir kadındır..

Evden çalışarak, bilgisayarüzerinden bir takım işler yaparak geçinen bir adam olanJason (Hamish Linklater), her ne kadar, 'istediği zaman, zamanıdurdurabilme' gibi olağanüstü bir yeteneğe sahipse departneri Sophie ile âdeta, ruh ikizlerini bulmuşcasına birbenzerlik arz etmektedirler..

('Zamanı durdurma' konusunda ciddiyim,valla! Hem ben 'tuhaf' diyerek uyarmıştım, biliyorsun.)

'Kırılganlık' ve 'İçedönüklük'ortak paydasında rahatça buluşan, yaşamsal hareketleriniağır çekimde gerçekleştirebilen (Sen istersen,'tembel' de diyebilirsin.) bu ikili -çoğu insan gibi-'hayatta olmak istedikleri' hususunda, ilk gençlikhayallerinin/hedeflerinin oldukça uzağına düşmüşkişilerdir..

İşlerinden ayrılan çiftinerkek tarafı, bundan sonraki yaşantısında, çevreye dikkatkesilmeyi ve 'farkında' olmayı amaçlar..

Giderek bunubaşarabildiğini düşünen oğlan, eskiden karşısınaçıktığında, 'ilgilenmediğini' söyleyerek yanındanuzaklaştığı 'çevreci örgüt'ün mensubuna busefer kulak verir..

'Ağaçtan Ağaca' vakfının bir gönüllüsüolarak (Belki de tek gönüllüsü!), kapı kapıdolaşarak, fidan karşılığında bağış toplamaya başlar..

Çiftimizin kız tarafı ise, birarkadaşının yaptığını örnek alarak, evde kendince icraettiği dansları videoya çekerek İnternet'e koymanınçalışmaları içine girer.. Her ne kadar dansöğretmenliği varsa da kızımızın bu konuda pek kâbiliyetliolduğu söylenemez..

Sophie ile Jason'ın -birbirlerindenbaşka- arkadaşları ve çevreleri -neredeyse- yok gibidir..

İşsiz ve arayışla geçmekte olan bu süreç, herikisinin de yeni dostluklar kurmasını sağlayacak gibigörünmektedir..

FilozofKedi Paw Paw

2005'te yaptığı Me and You andEveryone We Know ile, başta Cannes olmak üzre birçokfestivalde ödüller kazanan Miranda July, bu ikinci uzunmetrajlı filminin de hem senaristi, hem yönetmeni hemi debaşrol oyuncusu..

O ilk filmi gibi ödüllereboğulmadığından da anlıyoruz ki The Future, pek rağbetgörmemiş; lâkin ben, dramı absürtle, absürdüise 'naif görünümlü' keskin bir mizahla yoğurmuş'zekî' senaryoyu ve buna en uygun bir teknikle oluşturulmuşfilmi -doğrusu- oldukça tuttum..

Öte yandan, 'küçük'insanın 'önemsiz' hâllerine, alışılmışın vekalıpların ötesinde 'bağımsızca' yaklaşan yapım, şusıralar -yabancısından yerlisine- suça, rekabete ve ille deaksiyona abanan filmlerin arasında bir vaha gibi durmakta..

Bildiğimiz dünyadan değillermişgibi yaşayan tüm kahramanlarının konuşmasındanhareketlerine ve olayların akışına kadar ağır ağır ilerleyen,ama hep 'sempatik' kalan bu film, bir sonraki gelişmeyi merakettirmesiyle de sıkıcılıktan oldukça uzak..

Biraz hüzünlü, birazkomik, gerçekler üzerine dökülmüş'gerçeküstü' sosu yerinde ve bolca da 'absürt'yapımın -bildiğiniz gibi- bir de kedisi var..

İnsanı gibi,kedisi de bir tuhaf tabii..

Filmin açılışını da yapanve kendisine Türkçe olarak, 'Pati Pati' diyebileceğimizbu 'konuşan kedi', bir yandan yeni sahiplerini sabırsızlıklabeklemekte, bir yandan da 'anlatıcı' özelliğiyle, hep sokaktageçmiş yaşantısıyla ve de gelecekteki hayâliyaşantısı üzerine resmen felsefe yapmakta ki görmelereseza..

Sadece kedi konuşsa iyi, göktekiay'ın bile kahramanlarla sohbet ettiği, sürünerekilerleyen tişörtlerin cirit attığı bir tuhaf atmosferyaratan film, zaman olgusuyla da oynayarak, onu, bir kahramanınagöre dondururken, diğeri açısından, inanılmaz birhızla akıtmakta hiçbir beis görmüyor..

Kendisine çok yakışan'belirsiz' bir sona sahip The Future, insanların 'kadim'yalnızlığını ve bunu gidermenin yollarını arama çabalarını;terk edişleri, pişmanlıkları ve geri dönüşleri; ancakkaybedildiğinde -tüm yakıcılığıyla- hissedilen, aşkı vealışkanlığı -belki milyonuncu kez- ama kendine has, tuhaf birlisanla anlatıyor..

3.5/5

The Future / Gelecek

Yönetmen: Miranda July

Senaryo: Miranda July

Oyuncular: Miranda July, HamishLinklater, David Warshofsky

Yapım: Almanya – ABD, 2011, 91′

2011 Serteli Ödülleri :: Yılın En İyi ve En Kötü Filmleri (Vasatlara Bir Şey Yok!)

2011-12-30T10:26:00.001+02:00

Yaklaşık üç haftadıryeni bir yazı yazmadığımın ben farkındayım da sen ne haldesiney sevgili okur?.

Zaman zaman oluyor işte böyle,kelimeleri bir araya getirip de yazıya dönüştürmekâdeta dünyanın en zor işi gibi geliyor insana..Cümleler, birer baş belâsı!

Dışardan birileri zorlamayınca,insan salıyor mu kendini ne.. Ama ben öyle biri değilim ki..

Yeni editörümün enginhoşgörüsüyle gevşedim desem o da değil..

Eskiden deaynen yaşadığım bir durum bu..

O zamanlar kendimi manyak gibizorluyor, sonuçta bitiriyordum yazıları ama ne pahasına..

Hem bu işler zorlamayla da olmaz ki..Daha doğrusu, olur da pek bi şeye benzemez..

Zorla güzellik mi olurmuş..

Diyeceğim, son günlerde her yazıteşebbüsüm yarım kalıyor.. Yarım kalsa yine iyi,bir-iki cümleden öteye ilerlemiyor bile.. Ben de onları yaTwitter ya da Facebook'a yazıp oyalanıyorum işte..

Belli ki bu yılın son günleriböylesine -yoğun bir tembellikle- geçip gidecek..diyecektim ki sona da geldik gâliba..

En iyisi, elli yıllık geçmişiyleartık geleneksel bir hâle gelen, 'en iyi' ve 'en kötü'film listelerimi yapayım da bitivereyim gayrı şu iki bin on biride..

Baylar, Bayanlar ve -maalesef-Merdivenden Kayanlar, İşte Şimdi de Karşınızda: '2011 SerteliÖdül ve Cezaları'!

2011'in En İyi 20 Filmi

1) Bir Zamanlar Anadolu’da (NuriBilge Ceylan)

2) Black Swan (Darren Aronofsky)

3) Copie Conforme (Abbas Kiarostami)

4) Jodaeiye Nader az Simin (AsgharFarhadi)

5) Akmareul boatda (Jee-woon Kim)

6) The Tree of Life (Terrence Malick)

7) Incendies (Denis Villeneuve)

8) Never Let Me Go (Mark Romanek)

9) Another Year (Mike Leigh)

10) Hugo (Martin Scorsese)

11) Le Gamin au vélo (Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne)

12) Biutiful (Alejandro GonzálezIñárritu)

13) Nar (Ümit Ünal)

14) Io sono l’amore (LucaGuadagnino)

15) También la lluvia (IcíarBollaín)

16) Kari-Grashi No Arietti (HiromasaYonebayashi)

17) 3 (Tom Tykwer)

18) Neds (Peter Mullan)

19) Hævnen (Susanne Bier)

20) Winter’s Bone (Debra Granik)

2011'in En Kötü 10 EcnebiFilmi

1) There Be Dragons (Roland Joffé)

2) Horrid Henry The Movie (Nick Moore)

3) Shark Night 3D (David R. Ellis )

4) Henri 4 (Jo Baier)

5) Abduction (John Singleton)

6) St Trinian's 2: The Legend ofFritton's Gold (Oliver Parker, Barnaby Thompson)

7) Battle: Los Angeles (JonathanLiebesman)

8) La posesión de Emma Evans (Manuel Carballo)

9) The Nutcracker in 3D (AndreyKonchalovskiy)

10) The Twilight Saga: Breaking DawnPart 1 (Bill Condon)

2011'in En İyi 10 Türk Filmi

1) Bir Zamanlar Anadolu’da (NuriBilge Ceylan)

2) Nar (Ümit Ünal)

3) Celal Tan ve Ailesinin AşırıAcıklı Hikayesi (Onur Ünlü)

4) Gişe Memuru (Tolga Karaçelik)

5) Kaybedenler Kulübü (Tolga Örnek)

6) Behzat Ç.: Seni KalbimeGömdüm (Serdar Akar)

7) Zefir (Belma Baş)

8) 40 (Emre Şahin)

9) Press (Sedat Yılmaz)

10) Yangın Var (Murat Saraçoğlu)

Saç (Tayfun Pirselimoğlu)

(Saç'ı gecikmeli olarak 2012'de izlediğim için, sonradan buraya eklendi.. Listedeki diğer filmlere ayıp olacağından, kendisi sıralamaya sokulmamıştır.. Müdüriyet - 9/02/2012)

2011'in En Kötü 10 TürkFilmi

1) Ay Büyürken Uyuyamam (Şerif Gören)

2) Günah Keçisi (CenkÖzakıncı)

3) İçimdeki Sessiz Nehir (Mustafa Serkan Eröz)

4) Ağır Abi (Oğuzhan Uğur)

5) Bir Avuç Deniz (LeylaYılmaz)

6) Qirej (Yusuf Çetin)

7) Sümela'nın Şifresi Temel (Adem Kılıç)

8) Çınar Ağacı (Handanİpekçi)

9) Mavi Pansiyon (Nezih Ünen)

10) Hayde Bre (Orhan Oğuz)

Yeşilçam :: Bir Nevi İstismar Sineması

2011-12-19T21:06:00.001+02:00

Yeşilçam Sineması denenmefhumdan, Sinemacılar Dönemi de denilen, ellili yıllarla veÖ.Lütfi Akad'la başlayan, seksenli yıllarla da gidereközelliğini kaybeden bir dönemin Türk Sinemasıanlaşılmalıdır..

O yılları birebir yaşamış, şimdi,nostalji gazının etkisiyle ‘iyimser’ bir perde arkasındanbakılmakta olan filmleri daha vizyona girdiği anda sinemadaseyretmiş biri olarak, o film tacirleri hakkında olumlu şeylersöylemem mümkün değil..

Ö.Lütfi Akad, Yılmaz Güneyve bazı filmleriyle de Metin Erksan, Atıf Yılmaz gibi yaratıcılıkendişesi taşıyan üç-dört yönetmeninyapıtları dışında, tamamen ticari zihniyetle, çalakalemyapılıvermiş, istismar sinemasının en kötüörnekleriydi o filmler..

Kâh Arap, kâh Hint filmleritaklit edilerek, daha çok da Hollywood'a yamanarak ortayaçıkarılmış bu kordelalar -yıllar boyunca- hem ağır ev işlerinden, hem de kocadayağından zaten canı çıkmış cahil analarımızı ve dünyadanhabersiz biz çocukları salya sümük ağlattı durdu ya da saçma sapan sakarlık ve de salaklıklara gülmeyeşartlandırdı..

Karagöz, Ortaoyunu gibi yüzlerceyıllık temâşâ sanatımızın temeline, özgündenebilecek tek bir taş bile koyamadan harcanmış onca yıldangeriye, yalnızca cüzdanını düşünen 'sözde'yapımcıların elinde oyuncak olarak, güdük kalmış birülke sineması kaldı yeni nesillere..

Yangın Var :: Biriniz Söndürsün Ula Şu Yangını!

2011-12-12T19:22:00.000+02:00

Trabzon’un Çayırbağıbeldesinin bir belediyesi, belediyenin bir itfaiye teşkilâtı,teşkilâtın da bir itfaiyecisi vardır ama her şeyden önceolması gereken bir itfaiye aracı yoktur..

Ne Trabzon'dan, ne de çevreillerden bu hususta kendilerine bir yardım eli uzanmaz, ama binkilometreden de uzaktaki Diyarbakır'ın büyük şehirbelediyesinden müjdeli haber tez ulaşır: Diyarbakır'a ait biritfaiye kamyonu artık bundan böyle Çayırbağı'lılarındır..

Beldenin tek itfaiyecisi Koşman (OsmanSonant), istemeye istemeye de olsa, Diyarbakır’a gitmekzorundadır..
Belediye başkanı, bu hizmetine karşılık olarak,teslim aldığı itfaiye kamyonuyla dönecek Koşman'ın, Artvin'in bir köyünde oturan annesini ziyaret etmesine deizin verir..

İtfaiye aracı olmadan- yangınlaramüdahale etmenin dışında, bol miktarda olan boş zamanlarınıarkadaşlarıyla kahvede oyun oynayarak, geyik yaparak ve heryayınlandığında, Selvi Boylum Al Yazmalım filmini televizyondanizlemeyi asla ihmal etmeyerek değerlendiren Koşman, lümpenolmasına lümpen ama 'hayâta şaşırarak bakma' duygusunada sahip, çocuksu ve de iyi niyetli bir Karadeniz gencidir..

Gideceği bölgeyle ilgili hiçde hoş olmayan anıları olduğunu bilahare öğreneceğimizeleman, önce mırın kırın eder, başkanın verdiğiültimatomla da Diyarbakır yolculuğuna çıkar..

Öte yandan, kocaman ve kıpkırmızıitfaiye aracıyla doğduğu köyden geçerek yaşlıanasını gururlandırmak, hemşerilerine hava atmak imkânı daaz şey değildir hani..

Otobüsle Diyarbakır'a varanKoşman, burada ilk önce Kürtçe'yle vemisafirperverlikle karşılanacak, sonra da Diyarbakır BelediyeBaşkanı (Yavuz Bingöl)'nın dâvetiyle bir düğünekatılarak, buranın itfaiye müdür yardımcısı olan'dünyalar güzeli' Asya (Nesrin Cavadzade) iletanışacaktır.. Ve tabii bütün bunlar olurken de,durmadan şaşıracaktır..

Asya -belki de- belediye reisi olaneniştesinin torpiliyle (Aman yanlış olmasın, bu sadece birtahmin!) itfaiyede iş bulmuştur ama, o güzel olduğu kadar dabilinçli, okuyup kendini yetiştirmiş, esprili ve özgüvensahibi genç bir kadındır..

Aslında Koşman'ın, tam tersiözelliklere sahip bu kızla en net ortak nokta, her ikisinde demevcut olan, Selvi Boylum Al Yazmalım sevgisidir.. Hatta buortaklığa, kızına bu yüzden Asya adını veren, baba dadâhil edilebilir..

Koşman, bu güzele baktıkça,hayallerinde kendini hep onun yerine koyduğu İlyas'a, yâniKadir İnanır'a dönüştüğünü hissetmekte,karşısındaki Asya'da, Türkan Şoray'ın kapkara parlayan,ışıl ışıl gülümseyen gözlerini görmektedirsanki..

Ahh!. Bir de şu Al Yazmalı Asya'sını,al renkli kamyonuna atıverse, hemen yanı başına oturtup dayüreciğiyle sarıp sarmalayarak, köyüne, gönlünedoğru götürüverse!

YangınıKoşman'lar Söndürecek

"Diyarbakır BüyükşehirBelediyesi'nin Trabzon'un Düzköy ilçesine bağlıÇayırbağı beldesine hibe ettiği itfaiye aracı ayrımcıtepkilere yol açtı. Trabzon'da aracı görenler bombaihbarı yaptı. Çayırbağı'nda ise belde halkının birbölümü, aracı istemedi."

Bu yukarıdaki gerçek gazetehaberini okuyan -tabii ben de dâhil- çoğu kişi, acıacı gülümser, sonra da unutur giderdi; ama, yazar veakademisyen Koray Çalışkan, bundan ilginç bir hikâyeçıkabileceğini düşünmüş, Murat Batgi'ylebirlikte senaryoyu tamamladıktan sonra da bu filmi ortaya çıkarmış..

Fark ettiğiniz üzre, filminadındaki 'yangın', sadece -o bildiğimiz- suyla, hortumlasönenlerden değildir.. Birazı gönül yangınıdır,söndürülmeyi de pek istemeyen; lâkin, belli kiçoğu da, yangının en büyüğü, en kanlısı,en acısıdır.. Asıl buna dikkat çekmek ister film, son birumut..

Türkiye'nin güneydoğusundakıvılcımlanan, tarih boyunca hep için için yanan,son otuz yıldır da alevleri göklere yükselen ve bundancanı yananların feryâdı, ülkenin dört bir yanınıtutan, 'memleket yangını'dır bu.. Elbette ateşinin düştüğüyeri en fecisinden yakıp da kavurandır bu..

Sen benim, yandıkça harlanan ohisli ruhumdan süzülerek dökülen umarsıztümcelerime bakarak, umutsuzluğa kapılma ey sevgili okur!

Yangın Var, yangının büyüklüğüneve ciddiliğine rağmen, asla -bencileyin- karamsarlığa kapılmayan,umut yüklü bir filmdir..

İçlerindeki yangını, içlerineakıttıkları gözyaşlarıyla söndürmeyi uman,umarsız ama umutlu, yüreği temiz insanların ve barıştanyana saf tutanların yanında duran film; bu sönmeyen cehennemi -eninde sonunda- onların cenneteçevireceğine -âdeta- emindir.. Bir de alabildiğineneşeli, sempatik ve en önemlisi de, samimi..

Filmin sosyal medyaya tanıtımındatanıştığım, senarist-yapımcı Koray Çalışkan'la veyönetmen Murat Saraçoğlu'yla sohbetimizden sonra ben,iyi bir film izleyeceğimizden emin gibiydim aslında; ancak insanda,kibarca 'hafif' denebilecek bir izlenim bırakan isim ve afişindendolayı, kendisine önyargılı yaklaşılacağı, küçümseneceğide bir gerçekti..
Basın gösterimi öncesi vesonrasında gayet net gördüm ki film, bütünsinema yazarlarını -tamam, ben de dâhil!- ters köşeyaparak, şaşırttı..

Tanışıp kaynaşmanın, mümkünsedost olmanın -yâni 'insan' olmanın- zamanla gangrenleşenönyargıları bile silip atabileceğini hatırlatan bu hemkomik, hem de politik yol filmi, meselenin gerçekliğini iyiceortaya koymak isterken -bu amaca materyal toplamak üzre-tesadüflere sanırım biraz fazlaca abanmış görünüyor..Aynı şekilde, her ne kadar hoş duygular yaratsa da, Selvi BoylumAl Yazmalım vurgusunun abartıldığı gibi..

TRT’nin fenomen dizisi Leyla ileMecnun’da, 'Performans Sanatçısı Yavuz' rolündeseyredip de sevdiğimiz Osman Sonant ile Dilber'in Sekiz Günü'ndehayran kaldığımız Nesrin Cavadzade'nin, birbirlerini tamamlayan'uyumlu' oyunculuklarına, 'kusursuzdular' demek mümkün..

Türkiye'nin Kürt Sorunu'nu,olağan şüpheli 'Bölge İnsanı'nın onca yıldır vehâlen neler yaşadığını, -güvenlik görevlisinden,'öteki' sokaktaki adama- kimlerin nasıl önyargılara sahipolduğunu, Koşman'ların dahi anlayacağı bir şekilde -örneklerle-anlatan, belki anlatmak iddialı gelebilir ama gerçeklerinvarlığını -en azından- hissettiren film, bu gayet 'politik'derdini, asla slogan atmadan ortaya koymasıyla da övgüyühak ediyor..

3.5/5

Yangın Var

Yönetmen: Murat Saraçoğlu

Senaryo: Murat Batgi, Koray Çalışkan

Oyuncular: Osman Sonant, NesrinCavadzade, Yavuz Bingöl, Erkan Can, Şerif Sezer, Reha Özcan

Yapım: Türkiye, 2011, 98′

Mavi Pansiyon :: Damsız Mimar Tatilde

2011-12-09T21:52:00.001+02:00

Ahmet (Yunus Güner), gençolduğu kadar -bu denli ilgi gördüğüne göre-yakışıklı olma ihtimali yüksek, aynı zamanda tuzu kuruolduğu da her hâlinden belli bir mimardır..

Gayet rahat ve umursamaz bir şekildekendisini terk ederek, başka bir adamın kollarına atılansevgilisi nedeniyle, şu günlerde -tam anlamıyla- 'ayazdakalmış bekçi'ye dönen Ahmet, benzer duruma düşmüşhemen her erkeğin yaptığı gibi o da, aşkı inkâr etmeninen mantıklı çözüm olduğuna karar vermiştir..

Okkalı kazığı yedikten sonra 'doğruyolu' hemen bulan eleman -bundan böyle- kadın mevzularını,aşkı, romantizmi falan hiç olaya bulaştırmadan, sadeceeğlenerek ve gönlünce yaşayacaktır..

Yaşanılmış hayâlkırıklıklarına birebir geldiği tecrübeyle sâbitolarak, Türkiye'de -hele ki bi de yaz gelmişse- en uygun mekânBodrum ve yöresi değildir de neresidir; sorarım size ey KırıkKalpler Kulübü'nün daimi üyesi sevgili okurlar!

Damsız mimarımız Ahmet'in gününügün etmek üzre gidip de yerleştiği tatil -ve kızlarlatanışarak kaynaşma- merkezinin adı, filme de adını veren MaviPansiyon'dur..

Burada karşılaşıp da gözünekestirdiği iki güzel kız arkadaş, âdeta Allah'ın, bu'şutlanmış' mimar kuluna yaptığı güzel bir kıyaktır..

Dünyaca ünlü bir klasikmüzik piyanisti olan Bahar (Fadik Sevim Atasoy), kafası şuaralar bozuk olduğundan, konserlerine ara vermiş; bunun yerine -hemde koskoca kuyruklu- piyanosunu bu 'kıytırık' pansiyonayerleştirerek, her akşam rakı-balık yapanlara -kendindengeçercesine- piyano çalmaktadır..

Piyanist Bahar, âşıkolunabilecek romantik kızlara iyi bir örnekken; arkadaşı Esra(Özlem Tekin) ise -hemen anlaşılacağı üzre- Ahmet'inaldığı son kararlara epeyi uyumlu, her türlü ilişkiderahat, eğlencesi bol bir 'özgür kız'dır..

Yâni, tam bir 'seç-beğen-al'durumunun ortasında kendini bulan damsız ama şanslı oğlan, buiki kızdan da etkilenmiş gibidir..

Aslında Ahmet, kafasını kullanmayıbecerebilse, herkesle birlikte bu 'işten' -her şekilde- kârlıçıkacak, kimsenin de başı ağrımayacaktır..
Gelgelelim,Bahar'ın hülyâlı gözlerinde romantizm ışığınıgören oğlanın kafası yine karışacak, belâsınıaramakta gecikmeyecektir..

Eee.. Atalarımız, 'Yenilen pehlivangüreşe doymaz' derken, ben de hemen arkasından, 'Yenilen sivrikazık, alışkanlık yapar ne yazık' diye boşuna eklememişim birzamanlar..

Pansiyonun diğer ahalisini de şöylebi sıralayayım da yazıya bi ara vereyim diyorum: 'İki yüzlü'geleneğin ve töre'nin, tatil yöresindeki temsilciliğiniyapan, pansiyoncu (Nail Kırmızıgül) ve de onun, işinegeldiğinde sevdiği, işine gelmediğinde -bi güzel- dövdüğükarısı..

'Güldürü ögesi'kontenjanından filmin kadrosuna girdiği besbelli olan, yabancı birkadınla evlendikten sonra -biraz da zorlamayla- batının ahlâkınıbenimsemiş bir gurbetçi (Veysel Diker) ve onun, hem Alman,hem de 'topless' olan eşi..

Romantikliği bir kızı yatağaatmayla sınırlı ve maço tarafı kuvvetli Ahmet'e nazaran,daha kentli ve de ince ruhlu bir reklâmcı (Tan Sağtürk)..

'Aşkhakkında ne biliyorsunuz?'

Anadolu’nun Kayıp Şarkılarıbelgeseli ile herkesin saygı ve sevgisini kazanan Nezih Ünen'dengelen bu 'romantik dram' denemesi tam bir hayâl kırıklığı..

Senaryosu da kendisine ait olunca, bubaşarısızlığa bir bahane bulmanın olanağı da pek kalmıyorsanırım.. Demek ki bir film yönetmeni, hele ki belgesel vekurmaca gibi iki çok farklı türde çalışırken,birbirine tamamen zıt neticeler elde edebiliyormuş..

İlişkilere, hatta yaşama dairparolası,'Romantiklikten uzak dur, flörtü de kısa tutupacilen hedefe odaklan!" olduğunu düşündüğümMavi Pansiyon (Aksini öngörüyorsa eğer, daha dagözümden düşecektir, onu da söyleyeyim.),birlikte olmak isteyen bir kadınla bir erkeğin, ortada hiçde öyle bir şey olmadığı halde, sanki aralarında var olanbazı engeller kavuşmalarını önlüyormuş gibi bir takımpozlar takınarak yapay bunalımlar yaşadığı bir garip film..

Yapımın umumi başarısızlığınarağmen, genel olarak 'idare eden' oyunculukları zikrederken, TanSağtürk'ü kenara ayırmakta fayda var..
Bahar'ı tavlamaişleminde Ahmet'e rakip olarak ortaya salınmış bu arkadaşaoyuncu demek pek mümkün değil..
Öte yandan ona fazlayüklenerek haksızlık yapmaktan da korkarım; ki rolününgereğini yapması için ona ne bir hareket alanı, ne de doğrudürüst bir diyaloğa girme imkânı sağlanmış.. Tambir, 'Dostlar alışverişte görsün' baştan savmacılığı..

Acemi işi diyaloglar içermesiyanında, yüzeyselliğin şâhikasında dolanan, özensizceyazılmış senaryonun akışı, filmin içinde -bol bulamaç-yer alan şarkıların sözlerine uygun olarak yöndeğiştiriyor ki ne desem boş.. Anlayacağınız, filme uygun müzikyapmak yerine, müziğe uygun film yapılarak, belki de bir ilkbaşarılmış denebilir..

Şarkı ve müzik demişken deeklemeliyim ki 'Hüzünlü Prens' Halil SezaiParacıkoğlu'nun müzikal çabaları da -bu arada- boşagitmiş maalesef..

Film daha afişinde, 'Aşk hakkında nebiliyorsunuz?' diye bize -bilmiş bilmiş- soruyor belki ama ben-naçizane- hem aşk konusunda, hem de sinema hususunda oldukçacahil buldum kendisini..

1.5/5

Mavi Pansiyon

Yönetmen: NezihÜnen

Senaryo: Nezih Ünen

Oyuncular: Yunus Güner,Fadik Sevin Atasoy, Özlem Tekin, Tan Sağtürk, NailKırmızıgül, Pelin Acar, Veysel Diker, Nathalie Griffin

Yapım: Türkiye,2011, 97′

Musallat 2 : Lanet :: İfrit'in Ninnisi

2011-12-05T22:47:00.001+02:00

Elif (Türkü Turan), annesi(Zeliha Güney) ve ünlü bir doktor olan babası (SelimGürata) ile gayet müreffeh bir hayat süren; yaptığıresimlerle ve yakışıklı sevgilisi Cenk (Ozan Öğüt) ilede zamanını hoşça değerlendirmesini bilen, güzellergüzeli bir kızımızdır..

Uzun düz saçlarınınucundan makasla azıcık keserek çıtır çıtıryemesini gördüğümde hemen kendisine 'RapunzelSendromu' teşhisi koydum belki ama onun asıl 'hayâti' derdi,sık sık tekrarlayan ve nefes darlığıyla da kendini gösteren,şiddetli ve de ızdırap verici ataklardır..

Kızcağızın bu rahatsızlığınaeşlik eden -uyurken ya da uyanıkken- duyduğu garip sesler, gördüğüimajlar ve dehşetengiz kâbuslardan da anlarız ki Elif'inyaşantısı, hiç de dışardan göründüğügibi 'güllük gülistanlık' falan değildir..

Teşhisi ve tedavisi mümkünolmayan bu derdiyle, iyi-kötü hayatını sürdürmekteolan zavallı kahramanımıza, gün gelir de felek öyle birbaşka darbe daha indirir ki artık onun iflah olması, gayrı pek demümkün görünmemektedir..

O darbeyle önce -kendisindensaklanan- bir sırrın kapısı aralanacak; sonra da kötücülcinlerden, Marid'e ve İfrit'e kadar görkemli belâlarınkol gezdiği, büyücü ve de cadıların meşumçığlıklarının azap içindeki insanlarınhaykırışlarına karıştığı, bir nevi Pandora Kutusu'nun kapağıda ardına kadar açılacaktır..

Beni soracak olursanız, bu gayetacaibü'l-mahlukat ve garaibü'l-mevcudat'a tanık olduğumdaönce üç kerre, "İyi saatte olsunlar yerlerindedursunlar" deyu mırıldanıp durdum; baktım bu pek etkiliolmayacak, "Durun hele siz" diyerek, Nâs suresinitecvidiyle okuyarak, perdede kıpraşan görüntüleredoğru kuvvetlice üfledim.. Ki size de, aynı şartlar altındakaldığınız vakit tavsiyem aynen budur, ey sevgili okur!

Allah'ınİşine Karışma Bre Büyücü

Gâvur milletinin İncil'i,Şeytan'ı varsa bizim de Kuran'ımız ve elbette binbir çeşitŞeytan'ımız, İfrit'imiz, sürüsüne bereket de (Nemelâzım siz sadece 'üç harfli' deyin isterseniz)Cin'lerimiz var; ayrıca da onlardan hiç de eksikkalmayacağımız sayıda da büyücü ve falcılarımız..

Yâni malzemelerimiz hazırdı da,bunlardan helva yapacak iyi bir ustaya ihtiyâcımız vardı; kiçok şükür, onu da bulduk sonunda.. O usta, AlperMestçi olup, korku türünün -din ya da hurâfetemalı- bu alt türünde -elbette Türk Sinemasıözelinde- şimdiye kadar çekilmişlerin en iyisinigerçekleştirmiş durumda..

Bunun sanıldığı kadar kolay bir işolmadığını yıllarca yapılan -başarısız- denemelerden gayetiyi biliyoruz.. (Mesela en sonuncusu, '3 Harfliler: Marid' idi.)

Bu durum ecnebi filmlerde de farklıdeğil aslında.. Her yıl bizde de gösterime sokulan dışkaynaklı korku filmlerinin bir çoğunu kahkahalarlaizlediğimi düşünecek olursak, bırakın gülmeyi,gıkımı bile çıkarmadan, bakışlarımı perdeyesabitlememi sağlayan Mestçi'ye "Bravo!" demeyeyimde ne!.

Öte yandan, din ve benzeriinançlar üzerine kurulu senaryoları havi korkufilmlerinde, Hıristiyanlık inanç ve ritüellerinin-belki de alışageldiği için- konuyla tam anlamıylaörtüştüğü görülmekte..

Oysa kiİslâmiyet, bu hususta oldukça dezavantajlı olmuşturhep..

Buna rağmen, ilk Musallat'ta da fark ettiğimiz üzre, buiş lâyıkıyla yapılırsa hiç de o kadarsırıtmıyormuş.. Ve şimdi de gördük ki titiz çalışılmışbir yapımla da bu 'mâkus' durum, neredeyse avantaja dahiçevrilmiş..

"Doğal olanın dışına çıkmayateşebbüs etmek ya da -bir başka zâviyeden bakarak-Allah'ın işine karışmaya kalkışmak insana hayırgetirmeyecektir." ana zikirli film, müziği, sesi vegörüntüyü kullanarak, türe uygun 'atmosfer'yaratımında da gayet başarılı..

Batı'nın ahlâkını değil desinema teknolojisini almış da hazmetmiş bir anlayışın ürünüolarak Musallat 2, elbette bir 'korku şaheseri' değil.. Lâkin,bunca yıllık 'korku sineması' birikiminin oluşturduğu bâzıklişeleri hemen hemen en mâkul bi şekilde ve kültürümüzeuydurarak, başarıyla kullanan bir film olduğu da yadsınamaz birgerçek..

Ayrıca, finaldeki -beklenilenin aksineoluşturulan- dinginlik hâli de özellikle takdir edilesi..

Dinginlik demişken, kulak zarınızorlayan gürültüyle ve aniden patlayan görüntülerlekorkutma geleneğine bu film de harfiyen uyuyor maalesef..

Türünartık olmazsa olmazı durumuna gelmiş, bu nevi ani dürtüşlerdenşikayet etmeyi bir süredir bırakmıştım zaten; hâlböyleyken, şimdi de bu 'bizden' yapıma tekme tokat girişmeninde âlemi yok..

Elbette bu demek değildir ki, hertürlü gürültülü efektten daha huzursuzedici bir etken olan 'mutlak' sessizliğin, özellikle bir korkufilmi için ne denli önemli olduğuna dair tezimdenvazgeçtim.. Asla ve kat'a!

Diğer rollerde de göz tırmalayıcıbir aksaklığa rastlamadım gerçi ancak TürküTuran, bir başkaydı.. En son Celal Tan ve Ailesinin Aşırı AcıklıHikayesi'nde izlediğimiz sanatçının -özellikle-rolünün elverişsizliğine karşın ortaya koyduğu'dengeli' oyunculuğunu takdir etmem şart..

Korku filmlerinin bu alt türünde-bi bakıma- senaryo içeriğinin ciddiye alınması vedoğruluğu hakkında kanıt gösterilmesi anlamına gelen,kutsal kitapları referans olarak gösterme çabası, hiçkuşkusuz yeni bir şey değil..

Ecnebi korku filmlerinde -İncil'deninciler bâbından- bunun örneklerine çokrastladık..

Bizimkiler de onların izinden giderekbunu -tabii ki Kuran üzerinden- bir hayli kullandılar, dahadoğrusu taklit ettiler ama yetti gâri.. Bunu artık tadındabırakmakta yarar görüyorum nâçizane..

Zaten camideki hocalar binbir türlücezalardan bahsettikleri vaazlarında cemaati yeterince, hattafazlasıyla korkutuyorlar; bâri sinemalarda rahat bırakalımşu insancıkların ruh sağlıklarını..

Öte yandan, politikadan her şeye,bu memlekette dini -kendi çıkarları doğrultusunda- kullanankullanana; hiç olmazsa sinema bundan mâsun kılınsınderim ben, bir hayli umarsızca..

3/5

Musallat 2: Lanet

Yönetmen: Alper Mestçi

Senaryo: Alper Mestçi

Oyuncular: Türkü Turan, TülayBursa, Selim Gürata, Zeliha Güney, Saliha İplikçi,Levent Beceren, Başay Okay, Ozan Öğüt, Koray Şahinbaş,Sinem Öçalır

Yapım: Türkiye, 2011, 110′

Dedemin İnsanları :: Dededen Toruna Travma Üstüne Travma

2011-11-30T11:10:00.001+02:00

Sevgili dedemiz Mehmet, henüz yediyaşındayken, 1923 Mübadelesi gereğince, anası, babası veküçük kız kardeşiyle ve de binlerce kaderdaşıylabirlikte, memleketleri olan Girit'ten, Anadolu'ya göçezorlanan insanlardan sadece biridir..

Günlerce süren 'tıklımtıkış' deniz yolculuğunun sonunda, Gülcemal gemisi İzmirlimanına vardığında, yolda hastalanarak ölen biricik kızkardeş, maalesef artık onlarla değildir..

Kök saldıkları topraklarındankopartılarak çıkartılan bu insanların, tam tersine birgöçe zorlanmış 'öteki' insanların bıraktıklarıyerlerde yaşamaktan ve yeni vatanlarına alışmaktan başka hiçbirçareleri yoktur..

Aradan yıllar geçmiş, küçükMehmet de büyümüştür..

O artık, bir zamanlarailecek yerleştikleri bu Ege kasabasında, pek sevilen, kendisinepek güvenilen bir esnaftır..

Sahip olduğu tuhafiye dükkanıylaiştigal eden Mehmet Bey (Çetin Tekindor), karısı Nadire(Sacide Taşaner), kızı Nurdan (Gökçe Bahadır), damadıİbrahim (Yiğit Özşener), akıllı ama haşarı torunu Ozan(Durukan Çelikkaya)'dan ibaret ailesiyle, kışları kasabada,yazları taşındıkları 'bahçe'de falan, mutlu bir hayatsürdürmektedir..

Film boyunca, alabildiğine barışçılve yüzde yüz insancıl düşünce ve dedavranışlarına tanık olduğumuz, kahramanımız Mehmet Dede'yeben -izninizle- 'Hümanizm Meleği' adını veriyor, "Hayırlısıolsun!" diyorum..

Genel olarak huzurlu Mehmet beyi-yetmişli yılların sonlarında- huzursuz eden iki şeyden biri, enbüyük arzusu olan doğduğu toprakları ziyaret edememek, oeski günlerden minik belleğinde kalan tek imaj olan, beyazbadanalı evlerini görememektir..

Kafa kağıdında yazan doğum yeri,vize almada en büyük engeldir..

Tam bunu aşıyor derkenpatlayan Kıbrıs Barış Harekâtı, bu sorunun üzerinetüy diker..

Mehmet ağbimiz de buna çareolarak, devamlı yazdığı ve şişe içine yerleştirdiğimektupları denize bırakmakta bulur; tek duası, Ege'nin mavisularının bu hasret mektuplarını Girit'e ulaştırmasıdır..

Fark ettiğiniz üzre kendisi, heminsancıl, hem de oldukça hayalperest bir melektir..

Mehmet beyin ikinci huzursuzluk kaynağıise torunu Ozan'dır..

Dedesinin tam zıttı bir karakteresahip, sempatik görünümüne karşın içindeâdeta bir küçük şeytan barındıran builkokul çocuğu, göçmen bir ailenin ferdi olmaktanpek şikayetçi olarak, çevresindeki hemen her şeye,herkese düşmanca davranmaktadır..

Hiç kuşkusuz, buna neden olanetmenler farklıdır ama kasabadaki yerlilerin, bunca yıldan sonrabile, göçmenleri -en azından çocuklar arasındataraftar bulan bir ırkçılıkla- Türk olmamaklasuçlamaları ve dışlamalarıdır..

Dedesinin kökeninden kaynaklananbu 'sorun', zaten doğuştan problemli Ozan için dayanılmazbir ağırlıktır.. Ailesinin gâvurluğuna karşın, yüzdeyüz Türklüğünü ispat etmek, bu asabi çocukiçin bir var oluş sebebi gibidir.. Gelgelelim ve ne tuhaftırki onun gözünde bu muhacir dede, bir süper kahramankadar önemli ve değerlidir de..

Sevgiyle nefretin âdeta birbirinegirdiği bu küçük beyin beynindeki fırtınalarnasıl dinecektir?

Peki ya, Mehmet Dede'nin o büyükhayali ne şekilde gerçekleşecektir?

OGüzel Atlara Binen O İyi İnsanlar Hiç VârOlmadılar

Adındaki, resmileştirilerekyumuşatılmışlığa kanmayalım, Nüfus Mübadelesidenilen olay -tam mânasıyla- insanlara uygulanmış birzulümdür..

Zavallı insancıkları -en azından-yüzlerce yıldır yaşadıkları, dedelerinin, atalarınıntopraklarından, sıcacık yuvalarından, hem de köklerinikırarcasına kopararak, hiç bilmedikleri yerlere, "Ahaişte bu senin yeni vatanın!" diyerek fırlatıp atmaktır..

Sırf dinleri birbirine benzer ya dabenzemez diyerek, halkları parçalayarak ve birbirlerinedüşman ederek gerçekleştirilen 1923 Türk-YunanMübadelesi'nde de nice acılar, nice tuhaflıklar yaşandığınıtarih yazmaktadır..

Lafı daha fazla uzatmadan, “Türkçe'denbaşka dil bilmeyen, sadece dinlerine bakarak 'Yunanlı' denilen,Anadolu yerlisi Türk Ortodoks Hıristiyanların dahi -ohengâmede- bin yıllık vatanlarından koparılıp Yunanistan'asürüldüğünü bilelim de birazcık utanalım!”diyeceğim ama, kime diyosun ki kardeş!

Her iki taraftan sürülenlerin,gönderildikleri 'yabancı' topraklarda sürünmeleri biryana, 'din kardeşi' oldukları yerli halktan gördükleri'ırkçı' dışlamanın yakıcı acısı, daha bi derinolmalı..

Filmin kahramanları olan, kendiaralarında bile Türkçe değil de Yunanca konuşan 'Türkve Müslüman' Giritlilerin başlarına gelenler de aynen buminvaldedir..

Bir ikisi hariç, her yenifilminde farklı bir konuyu, bazı küçük teknik vebiçimsel değişikliklerle takviyeli ortaya koyarken, kendinehas o hayli ağdalı duygusal romantizmini illâki hissettirenÇağan Irmak, bu yeni filmiyle de bizi hiçşaşırtmıyor.. Ki bu saatten sonra ondan çok farklı birstil beklemek de anlamsız gâliba..

Kendi çocukluğuma da ait -artıkyerinde yeller esen- bazı ev ve sokak yaşantısı ve de oyunayrıntılarıyla filmde karşılaşmak çok hoştu doğrusu..

Ancak, vermek istediği duyguyueksiksiz ve mükemmelen yansıtma kaygısıyla, sürüyleolayı ve ayrıntıyı bir araya getirme çabası içindedebelenen film, bir de bunları -kitâbi kafa seslerinden,geçmişe dair sürekli bir şeyler anlatan kahramanlarına-hiç durmadan konuşarak yapmasıyla, resmen kendi kendiniboğuyor..

Yalnız, bu demek değil ki Dedeminİnsanları kötü bir film.. Hiç kuşkusuz ÇağanIrmak, bu işin tekniğini yâni zanaat kısmını tamamenhalletmiş, usta bir yönetmen..

Kendisi, işin sadece 'sanat' tarafındabazı engellere takılıyor ve bu da bencileyin bazı insanlar için-ne yapalım ki- oldukça önemli oluyor.. Oysa burada,Mustafa Hakkında Herşey ve Karanlıktakiler ile o engelleriaşabildiğini de göstermiş bir yönetmenden bahsediyoruz..

Öte yandan, Irmak'ın şimdiyekadar yaptığı her filmi gibi bunu da sıkılmadan, rahatlıklaizlemek mümkün..

Oyuncu seçiminde -belki de- enzor taraf olan, çocuk oyuncu bulup çıkarmada her zamanbaşarılı olduğuna tanıklık ettiğimiz yönetmen, torun Ozanrolünü verdiği Durukan Çelikkaya ile bu özelliğiniâdeta zirveye çıkarıyor..

Ve bu film asıl değerini, şimdiyekadar fazla konuşulmamış bir tarihi ve siyasi dönemi -enazından- ele almasıyla kazanıyor..

Son zamanların moda sözcüğüolan 'Öteki' kavramına bigâne kalamayan ÇağanIrmak, Dedemin İnsanları'nda, kaderleri, TürkiyeCumhuriyeti'nin kuruluşuyla ateşlenen bir büyükhercümercin getirdiklerine ve götürdüklerine vede yıllar içinde gösterdiği değişimlere paralelçizilen bir göçmen ailesinin hikâyesineodaklanıyor..

Ailenin dede ve torunu özelindeilerleyen öykü, mübadele ötesinde, ülkeninbir nevi travmaları olan 27 Mayıs 1960 İhtilâli, 1974 KıbrısHarekâtı ve 12 Eylül 1980 Askeri Darbesi olaylarına dadeğinerek, bunların özellikle vatandaş üzerindeyarattığı olumsuz etkileri vurgulama derdinde..

Ünlü senarist-yönetmenimizbu derdini ortaya koyarken, zaten hep hazır vaziyette bekleyen oağır romantik ve ağdalı duygusallığına, tamamen mantık dışıbir 'nostalji hayranlığı' da ekliyor ki bu durumda -maalesef- dahaen temel teşhiste bir yanılgı içine düşüyor..

Eskiden yaşanan her şeyin daha iyi, daha doğru, herkesin de dahasaygılı, daha sevgi dolu olduğu gibi, hem de bu filmde kendigösterdikleriyle çelişen bir tezin peşine takılıyor..

Mesela, Girit'te evlerinden sürülenzavallı insanlara küfür ederek tâcizde bulunan oRumları unutarak, tam altmış yıl sonra Anadolu'da yaşanan göçmenkarşıtlığına, hatta torun Ozan'ın dillendirdiği ırkçısöylemlere kafayı takıyor..

Sağlıklı görüş alanını-kariyeri boyunca- hep engellediğini düşündüğümbu nostalji filtreli 'romantizm gözlüğünü' bufilmde de takan Çağan Irmak, bugün yaşayan veyaşananlarla, yüz yıl önce hatta binlerce yıl öncekilerarasında zerre kadar fark olmadığını göremiyor.. Bir türlüanlamıyor ki, o güzel atlara binen o iyi insanlar, hiçbirzaman vâr olmadılar!

O değil de, basın gösterimiçıkışında konuşulanlardan anladım ki içerdekilerin-abartmıyorum-yüzde doksanı göçmen çocuğu,muhacir torunuymuş yahu!

Kimi, Balkanlar'ın onlarca vilayetininbirinden, kimi de On İki Adalar'dan bilmem ne adasından kopup dagelmişler bu topraklara..

Ne yalan söyleyeyim, 'şu zavallı'yerli azınlıktan biri olarak kendimi resmen 'öteki' gibihissettim ve o göçmen çocuklarının neşelicıvıldamalarının baskısı altında, başım öne eğik ve desessizce, sinema salonundan çıkıp gittim..

3/5

Dedemin İnsanları

Yönetmen: Çağan Irmak

Senaryo: Çağan Irmak

Oyuncular: Çetin Tekindor, Durukan Çelikkaya, Sacide Taşaner, Yiğit Özşener, Gökçe Bahadır, Mert Fırat, Ezgi Mola

Yapım: Türkiye, 2011

Bıçakcı - Ersümer - Serteli :: Sinemada Kafa Sesinden Müziğe

2011-11-24T14:10:00.001+02:00

Hakan Bıçakcı : ".. Kafasesi çok özel bir takım deneysel durumları istisnaolarak kabul edersek sinemada karşılaşılacak en sakil tekniktir.Temsil biçimlerinin en rüküşüdür.Anlatıcı adına bir tür acizliktir. İdealinde oyuncunun osırada ne düşündüğünü yüzündenokumamız gerekir. Bu durum hayatta da böyledir. Birinebaktığımızda ne düşündüğünü yüzündenokumaya çalışırız. Havada yankılanan sesini duymayız.

Kafa sesi denen olaya yıllardırtakılan biri olarak ‘aksanlı kafa sesi’yle de karşılaşmakvarmış şu hayatta. Düşündükçe gözümseyiriyor. İyi seyirler."

Hürrem Sultan’ın aksanlı kafasesi (Afili Filintalar)

Oğuzhan Ersümer: Sende de seyirmeoluyor mu Numan abi? Oluyor diye mi paylaştın bunu?

Numan Serteli : Yok benimki seyirmiyorda kaşınıyo hocam..

Yazıyı paylaşma nedenimse, Hakan beyin yukarıdaki, aynen katıldığım görüşüdür..

O. E. : İstisnalar kaideyi bozar.

Sürüsüne bereket kafa sesinden müteşekkil birfilm ama (Hayat Ağacı'nda artık baygınlık vermesine rağmen) hiçde aciz değil; tam da günlük hayatta duyamadıklarımızıduyurabildiği için...

Sen şimdi: “Oğuzhan ErsümerHocam, bu da deneysele girer” diyeceksin belki...

N.S. : Hayır! Yok öyle biniyetim..

O. E. : Fakat!

Fakat zaten klişelerin hangisi rüküşdeğildir?

Popülerin niyeti popülerlikiken onda sakil olmayanı aramak çok doğru bir yöntemdeğil gibi geldi. En azından söylemi değiştirmek lazımsanki.

N. S. : Aslında ben o 'deneysel' kısmabile inanmıyor, aynen film müziğinde olduğu gibi buna dakökten karşı duruyorum hocam..

Bu duruma daha çok romanlarınfilme aktarılmasında rastlanır ve çok gereksizdir bence..

Bir seyirci olarak, verdiğin o örnek trailer'daki kafaseslerinin anlattıklarının tümünü değilse degerekli olanları aynen hissedebileceğimi iddia etmekteyim..

O. E. : Hım, saflar çokkeskin...

Müzik olmaz, kafa sesi olmaz gibiolmazlara karşı duruyorum Numan abi :)

N. S. : Sen bakma biraz öylegörünüyor belki ama sandığın kadar da keskin değildurum..

"Olmasa daha iyi olur" anlamındadır itirazlarım..

Yoksa herkes istediğini istediği gibi yapsn bana ne..

O değil de bu yorumlaşma böylegider ve biraz daha tatlanırsa yeni bir yazı dizisi olabilir sankidikkat :)

O. E. : O kıvamda bir sonuççıkarsa olur tabi, alıştık ne de olsa :)

(Görüldüğü üzre,işbu Facebook yorumlaşması bir yazı dizisi olmasa da böylebir şey oldu.. Mutluyuz - Müdüriyet)

O. E. : Peki bensorayım, kafa sesinden önce, film müziğine nedenkarşısın?

N. S. : Genellikle kullanıldığışekliyle, tıpkı o nefret ettiğim kahkaha efekti misali benimtepkilerime ya da duygularıma çobanlık yapmaya kalkıştığıiçin karşıyım..

Yoksa, böylesi bi -gerzekçe-niyeti olmadan, kendi halinde akıp giden film müziklerini çoğukez farketmem bile..

Bir de kötü filmlerin güzelmüzikleri olur ki bence müziğin en doğru işlevi buradagörülür..

O çalar, ben tempo tutarım falan,film de akar gider..

O. E. : Mesela ilk 03.26 saniye.

Farketmemek imkansız.

Duygularına çobanlık yapıyor amazaten görüntüler de yapacak aynısını.

Bu jenerikdersen, aynı müzik filmin içinde de kimi zaman ortayaçıkıyor.

Ne dersin?

N. S. : Existenz candır.. Cronenberg,can oğlu candır..

Öte yandan, buyur bu da benden birörnek:

Bu sahneyi müziğinden ayrıdüşünmem mümkün bile değildir..

Zaten bu muhteşem filmi ayrıcaboyutlayan müziğin tek bir notası dahi fazla değildir ki..

Çelişki mi dedin?

Hiç sanmıyorum..

O. E. : Bak buna da karşıyım.

LostHighway'deki sahnenin müziği ile şundaki arasında hiçbirfark göremiyorum.

Bence tek fark, "You never have me"dekiruh halinde.

O hal de Lynch'in kendisi zaten..

Ama bak böyle kullansın canımfeda:

N. S. : Olayı, You'll never have me'yebiraz da o müzik taşıyor ama..

Bu arada bu ayrıntıyı özelliklevurgulamanızdan, ayrıca mütehassis olduğumu söylemeliyim sayın Ersümer..

Celal Tan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi :: İnsan İnsandır

2011-11-19T22:53:00.001+02:00

Büyük Anayasa ProfesörüCelal Tan (Selçuk Yöntem), çevresi ve ailesitarafından sevilip sayılan, yaşadığı taşra kentinde daimaörnek gösterilen önemli bir sîmadır..

Kendisine iki evlat veren ilk eşinikaybettikten bir süre sonra, Porsuk Çayı'nda intiharederken bizzat kurtardığı genç bir öğrenci kızlaevlenen Celal Tan, altmış beş yaşına girdiği şu günlerdeoldukça zor durumdadır..

Profesör'ün derdinedeğinmeden önce, ailesini oluşturan kişileri bi tanıyalım:Celal Tan'ın -fazlasıyla- genç ve güzel karısı Özge(Türkü Turan); kocasını yıllar önce kaybeden, amabelli ki kırk yılı aşkındır Türk Sanat Müziğiüstatlarından udi Nida Bey (Yılmaz Gruda)'e deli gibi âşıkannesi Kâmuran (Güler Ökten); intihar sonucu rahmetliolan kocasıyla evliyken, Komiser Hakkı (Cengiz Bozkurt)'yla olanilişkisinde sınır tanımayan, şimdilerde ise şan sanatçısıOkan (Tuğra Kaftancıoğlu) ile birliktelik yaşayan, -kısacası-erkek gördü mü kendini dizginleyemeyen bir tabiatasahip, açık öğretim öğretmeni olan kızı Jülide(Ezgi Mola); ona ninesinin adı lâyık görülmüş,babasının koskocaman titrine karşın henüz bir baltaya sapolamamış, saf yürekli olduğu halde cin fikirli olmanın daplânları içindeki oğlu Kâmuran (Tansu Biçer)ve son olarak, sevgili kızından doğma, pek sevgili torunu Ege(Alpay Şayhan)..

Celal Tan'ın bu 'sevgili' ailesi,doğum gününün akşamında, kendisine sürpriz birparti yapmaya karar vermiştir..

Yemekler yapılmış, şahane birmasa hazırlanmış; tüm aile, eve gelecek olan reislerinibeklemektedir..

Reis, dairenin kapısına dayandığıan, ışıklar söndürülür ve salona girmesibeklenir.. Ancak o, antrede beklemekte, bir türlü içerigirmemektedir..

Hemen salon kapısının arkasında bekleşmekte olanailesinin farkında olmayan adam, kendisine bakmaya antreye gelengenç karısıyla tartışmaya başlar.. Onu bir başka erkekleöpüşürken gördüğünü söyleyenCelal Tan, âdeta delirmiş gibidir..

Allah vere de Şeytan'a uymaya..

Aile Denen Tiyatro

Onur Ünlü'nün,"Toplumsal yapının ve geleneğin yarattığı, vâr olanaile fikrine inanmam; bunu zorlayıcı, ikiyüzlü ve sahtebulurum." mealinde konuştuğuna kulak misafiri olduğumu, sizedaha önce aktarmıştım..

"Aslında benim meselem ailedençok, insanla.. İnsanın kötü olduğunu, kötülüğemeylettiğini, nefsinin mahkûmu olduğunu ve bundan çokçok az sayıda insanın vareste olduğunu düşünüyorum."dediğini de..

Senarist ve yönetmenliğine ekolarak -özel ya da paralel hayatında- şâir de olan Ünlü,toplumun en küçük ve de en sahte birimine, yâniaile kurumuna ya da direkt ikiyüzlü insana -sağlı sollu-giriştiği bu filminde, yukarıda söylediklerinin tekmilini-çevremizden verdiği örneklerle- gösteriyor.. Vebunu -umduğumuz üzre- kendini frenlemeden ama uçuruma dadüşmeden yapmayı başarıyor..

Aile kurumuna ve adalet sistemine çoksert eleştiriler getiren filmin, biricik olumlu ve de doğrularıgören karakteri olan kör Ergün (Bülent EminYarar)'ün, senarist yönetmen Ünlü'nün bizzatkendisi olduğunu düşünüyorum..

Oldukça etkilive verimli kullanılan bu figür, "Evet ben ailesiz veyalnızım, peki aile bireyleri olarak sizin hep birlikte olmanızınne anlamı var ki? Maddi çıkar dışında, birbirinize olankatkınız nedir? Aslında biliyor musunuz, her biriniz en az benimkadar yalnızsınız!" mealindeki tiradıyla -bir bakıma-filmin 'ana zikri'ni de haykırır..

Tabii bu arada -siz fazla hayallerekapılmadan- uyarayım ki, şu dünyada iyi kalpli ya da haklıolmanın, iyilik ya da adaletle karşılık göreceğini hiçummayın, yoksa üzülürsünüz..

Hâl böyleyken, normalşartlar altında birbirlerini çekemeyen, hatta gözünüoyan aile bireylerinin, ortak çıkarlarına yönelikherhangi bir tehlike durumunda, saflarını sıklaştıracaklarınıbekleyebiliriz..

Hem, zaten sürekli 'kapalı gişe' oynadıkları'Aile Tiyatrosu'nda -gerekirse- 'Üç Maymun' adlı yenibir oyun sahneye koymalarını beklemek kadar 'doğal' bir şey deolamaz..

18. Adana Altın Koza FilmFestivali'nde büyük ödülleri kazanınca daheyecanla duyurduğum gibi, bir festival jürisinin absürtbir komediyi ödüllendirmiş olması gerçekten de birdevrim niteliğindeydi..

Hem de, Gelecek Uzun Sürer gibi ciddive sosyal içerikli bir rakibinin varlığına karşınverilmiş bu önemli kararın ne denli isabetli olduğuna, CelalTan ve Ailesinin Aşırı Acıklı Hikayesi'ni ikinci kez izlediğimdeemin oldum..

Ödüllerin sanatçılarabölüştürülmesinden nefret ettiğim hâlde,filmin bütün oyuncularına lâyık görülen,Jüri Toplu Performans Özel Ödülü'nünçok yerinde bir karar olduğunu da düşünüyorum..

Zira filmin öylesine zengin, öylesine şahane bir kadrosuve bu kadronun da öylesine mükemmel oyunculukları ve deuyumlu beraberlikleri var ki onları değerlendirebilmenin tek pratikyolu bu olsa gerek..

İmamın Şartları

İnsanın, ölüme yaklaştıkçaalevlenen cehennem korkusuyla, dine, imana ve camiye yaklaşmayaçalışmasındaki ikiyüzlülük olayı -Prof. Tanile arkadaşı Turan Altaylı (Köksal Engür) özelinde-filmin hedeflerinden biri..

Onur Ünlü, pek komik diyaloglar içerenbu iğneleme sahnelerinde, Îmanın Şartları'nı, 'imamınşartları' olarak anlayacak denli Müslümanlıktan uzak, amaölünce yanına geleceğini duyduğu sorgu melekleri Münkerile Nekir'den de ödü kopan adamı bize gösterirken; neyârdan ne serden geçebilen, daha doğrusu ne dinden nede dinsizlikten vazgeçebilen bazı 'aydın'larla kafa buluyorki elbette çok haklı..

Kendisi gibi film çekemeyeceğimegöre -izni olursa eğer- bu hususa bir ekleme de ben yapmakistiyorum: Mesela, bütün yıl camiye uğramadığı, farzolan vakit namazlarını kılmadığı halde, vâcip olan bayramnamazlarını hiç kaçırmayan; bütün yılrakı içtiği halde Ramazan ayında ağzına içkikoymayan; bir yandan faizleri istifleyerek, bir yandan da zinayakoşturduğu halde, domuz etinin bulunduğu mahalden, sarımsakgörmüş vampiri bile sollayarak uzaklaşan Müslüman'ada ben gıcık oluyorum..

O çok eleştirilen, filmdeki'küfür' yoğunluğu konusuna gelince..

Küfür, eğer uğranılanhaksızlığa, adaletsizliğe karşılık insanın elinden hiçbirşey gelememesinin bir tezahürü ya da kuşatılmışlığın,çaresizliğin bir haykırışıysa, bundan daha doğal bir'insâni tepki' düşünemiyorum.. Tamam, rahatsızedici bir şey (Bâzıları için, fazlasıyla rahatsızedici galiba) ama öte yandan, tamamen de insâni..

Filmde zaman zaman edilen, hatta bi aramakinalı tüfek misali patlayan küfürlere bu 'insâni'açıdan bakar ve sarf edildiği o anları gözümüzünönüne getirirsek, ne demek istediğim daha iyi anlaşılacak,bu husus da bu kadar büyütülmeyecektir..

Velhasıl, sürekli şaşırtan,alabildiğine 'renkli', kopkoyu komik, karârınca hüzünlü,bir hayli grotesk, ultra eleştirel muhalif ve lâyıkıylaabsürt özellikli bu yeni filmine ve de daha öncekiçalışmaları Polis, Güneşin Oğlu ve Beş Şehir'ebaktığımızda anlıyoruz ki; Onur Ünlü, birbirindenfarklı türleri, 'sıradışı' bir anlayışla yorumlayarak'denemeler' yapmaktan ve bizi bize en doğru, en çarpıcı birşekilde anlatmaktan asla vazgeçmeyecek.. İyi ki de ve deinşallah, vazgeçmeyecek!

4/5

Celal Tan ve Ailesinin Aşırı AcıklıHikayesi

Yönetmen: Onur Ünlü

Senaryo: Onur Ünlü

Oyuncular: Selçuk Yöntem,Ezgi Mola, Türkü Turan, Tansu Biçer, GülerÖkten, Bülent Emin Yarar, Köksal Engür, CengizBozkurt, Tuğra Kaftancıoğlu, Ushan Çakır, Gazanfer Ündüz,Yılmaz Gruda, Engin Alpateş, Engin Hepileri, Alpay Şayhan

Yapım: 2011, Türkiye

Bilumum Büs Kıyameti

2011-11-16T22:28:00.001+02:00

Vapur hafif bi sarsıntıyla, adınaKaraköy İskelesi denilen gecekondudan ayrılmış, Kadıköyistikâmetinde yola koyulmuştu..

Biraz da onun hareketiyleoluşan esinti, anormal sıcaklıkta bir sonbahar günüyaşattıktan sonra, alevli bir portakal kıvamına gelmiş güneşinbu son ışınlarını serinletmeye çalışıyordu..

Yaz ya da kış yolculuğu olması hiçfark etmez, kahramanımızın -sizi bilemem ama benim için ohep bir kahramandır- bir vapurda en çok tercih ettiği yer,baş üstündeki yarı açık güvertedir.. Elbettevapurdaysa, ona tam da orada rastlamanın ihtimaliyeti, her ikitarafı da tura olan hileli bir paranın üst üste turagelmesinden bile daha yüksektir..

Kendileri, bulunduğu yer itibarıylaaynı ihtimal oranını şu an biraz daha yükseltmişken, yenibaşladığı bir kitabı da okuma çabası içindeydi..

Çabalama eylemi, kitabıniçeriğinden dolayı zorlandığından falan değil; vapurungidiş yönü doğrultusunda oturduğu yerin karşısındakikanepeye sıralanmış, on beş-on altı yaşlarında olduğunutahmin ettiği üç çocuk yüzündendi..

Gerçi, bir kız, iki erkektenoluşan bu grup, ne rahatsız edecek kadar gürültülü,ne de dikkat dağıtacak kadar hareketliydi.. Tam tersine, üçününde sohbet ve davranışları yaşını başını almış insanlardabile zor rastlanan bir olgunluk arz ediyordu..

Genç adamlarda sık görülen,otuzlu yaşlarını henüz idrak etmenin o kendine has amabirazcık da zorlama rahatlığı resmen yüzünden dökülenkahramanımızı, o sırada kitabına yoğunlaşmaktan alıkoyan şey,tam da işte buydu..

Karşısındaki bu 'tuhaf' üçlüyü,önündeki kitaptan başını kaldırmadan becerebildiğikaçamak bakışlarla süzmekten, kendini alamıyordu..

Aslında, hiç tanımadığıinsanları dikkatlice izlemek, kısacık bi zaman zarfında daonların iç dünyalarına kendince nüfuz etmek,'nâsüper' kahramanımız Merakadam'ın hobileriarasındaydı..

Belki de bir sinema yazarı olarak,sürekli film izleyerek eleştirmenin bir sonucu, bir meslekideformasyondu bu durum.. Ya da tam tersine, bu yatkınlığı onu birfilm eleştirmeni kılmıştı..

Kesinlikle bu özelliğine bağlıolarak, diğer insanlarla böylesine bir arada olduğu zamanlardabir kitaba ya da gazeteye asla yoğunlaşamadığını, kendi degayet iyi bilirdi..

Yine de, her haftanın hemen herçalışma günü, İstanbul dahilinde ve'Asya-Avrupa-Asya' güzergâhında gerçekleştirdiği,'Film Basın Gösterimi-Ev' aksiyonu sırasında yollarda olmakzorunda kaldığı onca zamanı boşa harcamaktan hiçhoşlanmaz, mümkün olduğu kadar kimselerin dikkatinidağıtmadığı yerlere oturup, okumaya ve yazmaya çalışırdı..Gelgelelim diğer insanların kendisini öyle rahat bırakmayahiç niyetleri yoktu ki..

Karşısındaki genç üçlününkız olanı, neredeyse saydam denebilecek beyazlıkta bir cildesahipti.. Serbestçe omuzlarına dökülen, beyaza pekyakın sarılıktaki lepiska saçları, arada bir şiddetiniarttıran esintiyle şöyle bi dağılıyorsa da hiç aceleetmeyen ince uzun parmaklar, zarif bir hareketle onları hemen eskihâline getiriveriyordu..

Aralarında boy farkı olan, ancak aynıyaşta oldukları yüzlerinden okunan iki erkek arkadaşla buzarif Leydi, ortama ve yaşlarına oldukça ters düşen,ancak asilce olduğu da şüphe götürmeyen jest vemimiklerle, gayet neşeli bir muhabbetin belini kırıyorlardı..

('Belini kırmak' deyimi aslındaburaya hiç yakışmamış, lâkin ne yapalım ki çokbilmiş yazarın tercihidir bu sayın okuyucu. Kendisini uyardık amatınmadı. Bilginize. İmza: Müdüriyet)

Azrailde Bir Melektir

Kitap okumayı artık iyice bırakanBay Meraklı, karşısında oturan dünyalar güzeli bu kıza,gerçeğe en yakın ve doğru bir târifle 'Elf Kızı'denilmesi gerektiğine karar vermişti..

Sohbetten bi ara koptuğu gözlenenElf Kızı'nın dikkatini çeken şey, onlara dik bakan birkanepeye rahatça yerleşmiş, kendileriyle hemen hemen aynıyaştaki bir Çingene kızıydı.. Sağına solunayerleştirdiği büyük ve şişkin naylon torbalarıylaoldukça mutlu görünüyordu.. Bir yandan,arasında belki de hiçbir şey olmayan bir ekmek parçasınıkemiren, bir yandan da plastik terliklerinden kurtulmuş ayaklarınıneşeyle ileri geri sallayan bu esmer kızla Elfiye'nin göz gözegelmesi, görülmeye değerdi doğrusu..

Bayan Elf, kendisine hayranlıkla vepırıl pırıl bakan simsiyah gözlere, içinde benzerigörülmemiş içtenlikte bir sevgi ve de şefkâtinkabardığı bal rengi gözleriyle öylesine bir bakışlayanıt verdi ki, "Saf Aşk, her hâlde böyle bir şeyolmalı." deyu düşündü Bay Eleştirmen..

'Aşk'ın kız hâli', yanındakioğlanlara bi şeyler söyleyerek ayağa kalktı.. Taba rengideri çantasından çıkardığı bir paket Eti Negro'ylaÇingene kızın yanına yaklaştı ve değme Noel Baba'ya taşçıkaracak bir sevecen tavırla bisküviyi uzattı.. Bugenç ve melek ruhlu kıza, Noel Anne demek de mümkündü..

Hayranlığına şaşkınlık daeklenmiş esmer kız, önce otomatik bir hareketle ikramı geriçevirir gibi olduysa da, âdeta nurdan hâlesiyleyanına sokulan Bayan Noel'i reddetmek mümkün değildi..Siyahımsı paketi aldıktan hemen sonra, onun pamuk renginde veyumuşaklığındaki elinin, yüzünü okşadığınıhissetti.. Daha sonra da bir melek gibi fısıldayan sesini duydu:"Bundan böyle artık sen benim en iyi arkadaşımsın."

Film eleştirmeni dostumuzunyakıştırmasıyla, önce Leydi ve Elfiye, daha sonra da NoelAnne ve de nihayet Melek olan kız yerine döndüğünde,az önce sohbet ettiği erkek arkadaşlarının yerinde yelleresiyordu.. Sanki vapur yarılmış, onlar da denizin içinedüşmüşlerdi..

Bu eksikliği hiç hissetmemişgibi görünen Melek Hanım, bir kakaolu-kremalı bisküviyidaha ağzına götüren Çingene kıza gülümseyerek,Haydarpaşa'da ineceğini söyledi.. İnci gibi parlayandişleriyle, bembeyaz kreması kenarından görünen bir EtiNegro'yu andıran kız, üzgün bir ifadeyle Kadıköy'egitmek zorunda olduğunu söyledi.. Sonra da merakla ekledi:

“Erkek arkadaşların nereyekayboldu?”

“Onlar mı.. Vapurdan inmişolmalılar.”

Bu cevaba bir anlam veremedi tabii..Haydarpaşa'dan önce nerede ineceklerdi ki..

Tam da bu yeni soruyu soracakken,peşpeşe üç kez kulağında yankılanan, "Unutma kisen benim en iyi arkadaşımsın." cümlesiyle duraksadı..Bu arada aniden ayağa kalkarak, aşağıya inen merdivenlere yönelenMelek'in arkasından çaresizce bakakaldı.. Hemen akabinde deona doğru hamle yapmamak, en azından "Gitme!" diyehaykırmamak için kendini zor tuttu..

Vapur, Haydarpaşa'yayanaşıyordu..

Bütün bu olanları bir filmgibi izleyen, eleştirmen kahramanımız biraz düşününce,'Melek'ten de vazgeçti.. Hem de en büyükmeleklerden, kara cübbeli, pelerinli Azrail'i gözündecanlandırmak bile buna yetmişti; yanından hiç ayırmadığıo 'can alıcı' kocaman tırpanı saymıyordu bile..

Tezini geliştirmeyi sürdürdü:“İçiyle dışıyla mükemmel ve iyilik timsâli buvarlığa Melek demek saçmalık; Peri kızı ya da kısaca'Peri' demek en doğrusu.. Tabii ki bir İyilik Perisi o.. Belki dene bileyim, daha değişik bir cins de olabilir; mesela VapurPerisi?”

(Ey okuyucu, bisküvi ikrametmek ve birazcık sevecen yaklaşmaktan ibaret bu iyiliği birazfazla abarttığımı düşünebilirsin, ama lütfen öyledüşünme.. O anda orada ve Sinema Yazarı, ÇingeneKızı, Peri Kızı ile onları uzaktan izleyen bendeniz arasındaoluşan 'manevi iklim' öylesine yoğun ve de şedithissediliyordu ki şimdi bunu size târif etmemin imkânıyok.. O an ve daha sonra olacakları -durun hele siz!- izlerken,haşyetten gözlerimden yaşlar fışkırıyordu diyeyim de sizanlayın.. İmza: Yazar)

HaydarpaşaProtokol Camii

'En iyi arkadaş'ı olan Peri'ninmerdivende gözden kaybolmasıyla, ondan bir anda ve ebediyenayrılmak fikri, çingene kızı Esmeralda'nın içindebir yerden, kocaman bir şeyin kopmasına neden olmuştu..Torbalarını almadan, terliğini dahi giymeden yerinden fırladı..

Vapura uzatılmış tahta iskeleyikullanmadan, halat sarılı bir babanın üstünden yalınayak sekerek, en son, Haydarpaşa Garı merdivenlerinin en üstbasamağında gördüğü Peri'nin peşinden seyirtti..

Sadece bu ikisinin vapurdan inmişolması çok tuhaftı; günün her seferinde burayaâdeta boşanan onlarca kişiden eser yoktu..

“Dur orda, sakın gelme!”

Peri'nin onu peşinde görmesi,kolunu kaldırması ve bağırması aynı anda olmuştu..

Bir an için duraksayan Esmeraldanefes nefeseydi, kendisine yalvarırcasına, hatta acıyarak bakanPeri'ye "Neden?" diye bağırmaya çalıştı, hiçsesi çıkmadı.. Ağlamaya başladı.. El kol hareketiylesormaya çalıştı; bir yanıt alamadı..

Hüzünle başını öneeğen Peri'nin arkasında yükselen görkemli gar binasınıntepesindeki saatin her iki yanındaki pencerelerde, vapurda ortadankaybolan o iki çocuğun belirdiğini gördü.. Bellibelirsiz bir tebessümle, kendisine bakıyorlardı..

Olduğu yere çöktü..Belki dakikalar, belki de saniyeler geçtikten sonra,kızcağızın şaşkınlığı tamamen korkuya dönüştü..Çünkü, koskoca tarihi bina çatısındanbaşlayarak, cayır cayır yanmaya başlamıştı..

Bütün bunlar olurken,Kadıköy'de inmesi gereken meraklı sinema yazarımızın da,'bakalım bu iş nasıl sonuçlanacak' saikiyle vapurdaninerek, her şeye tanık olduğunu söylemeliyim..

Etrafı sarmaya başlayan dumanlarınarasından bakan kahramanımız, önce Peri'nin, sonra dapenceredeki Cinlerin -ki öyle olmalılar- ortadan 'pof diye'kaybolduğunu; zavallı Çingene Kız'ın da kocaman bir EtiNegro'ya dönüştüğünü, hayâl meyâlgörmüştü..

Şimdi de onun eli ayağı titriyordu..Aklını oynattığından şüphelenerek, eski Esmeralda, yeniEti Negro'ya biraz daha yaklaştı.. Giderek iyice koyulaşan dumantabakasının arkasından baktığı hâlde, kadersiz kızındişlerini andıran o beyaz kremayı fark etti.. Vapurda onun gibidavranmadığına, Peri'yle göz göze gelmediğineşükretti.. Yoksa o da bu kızcağız gibi şimdi acayip birşeye dönüşebilirdi..

Böyle bir hata yapmış olsaydıneye dönüşmek isteyeceğini düşündü..Bisküvileşmeye kesinlikle dayanamazdı.. Şöyle siyahrenkli, ince uzun kutulu bir enerji içeceği olmak galiba eniyisiydi..

O anda bile eleştirmenliği tuttu:“Çikolata renkli kız, çikolata tanecikli bir EtiCin'e dönüşse kesinlikle daha anlamlı olurdu.. Hem EtiCin'in tıpkı onunkine benzeyen gözleri, aynen onun gibi degülen bir ağzı vardı.”

Güneş batmış, büyüyenyangının sıcaklığını yüzünde hissetmeye başlamıştı..Zavallı kızın giderek isle kaplanan bisküvileşmiş bedeniniorada bırakmalı ve tehlikesi hızla artan bu ortamdan bir an önceuzaklaşmalıydı.. Biraz ilerdeki Haydarpaşa Protokol Camii'ninkendisiyle orantısız uzunluktaki minarelerine doğru koşmayabaşladı..

(“Ne protokolü ulan!? Camininde protokolü mu olur?” demeyin, adamlar yapmış ve bal gibide olmuş işte.. Hem öyle lanlı lunlu konuşmayalım lütfen..İmza: Sevgili Yazarınız)

DünyanınEn Berbat Tostu

Camiye kadar devam eden bu yoldailerlerken, gar binasının hemen bitimindeki avuç içikadar küçük ve daracık kıyı şeridini,kahramanımız -Normal Şartlar Altında tabii- pek sever; yoluburaya her düştüğünde hep bir taşın üzerineoturur, kâh burayı, kâh karşıdaki Kadıköy'üseyrederdi..

Büyük bir kısmı toprak vemezbelelik olan, derme çatma tahtadan yapılma iki-üçiskeleciği ve bunlara bağlı küçümen teknelerinüzerinde salındığı bu koycuğun, bir zamanların sahilkasabası Kadıköy'den geriye 'bozulmadan' kalan tek toprakparçası olduğunu düşünür, umarsız ama hoşbir duygu içini doldururdu..

Neredeyse bir kıyameti andıran şulanetli anda böyle bir lüksü yaşaması elbetteimkânsızdı.. Zaten deli gibi koşmaya başladığı o hızlakendini bir anda 'çifte minareli' Protokol'un yanındabulmuştu..

Bu arada bir süredir, camidensonraki dönemecin sonunda varılan ve kendisine rahatlıkla, 'Otobüs-Minibüs Cenneti' denebilecek geniş meydandanpatlamayı andıran sesler geliyor; sürekli parlayan şiddetliışıklar da göz alıyordu..

Kahramanımız, meydana ulaşmak içincamiden henüz uzaklaşmıştı ki kulaklarını sağır eden birgürültüyle -çok afedersiniz- ödübokuna karıştı..

Titreyerek arkaya baktığında, SayınProtokol Camii'nin temelinden sökülüp, minareleriylebirlikte bir füze misâli göğe doğru havalandığınıgördü.. Şöyle bi on beş-yirmi metre kadar yükselencami daha sonra tepesi üstü, daha doğrusu minaresi üstüdüşmeye başlayarak, biraz ilerdeki denize çakılıverdi..Upuzun minarelerin anca yarısı suya gömülmüş, diğeryarısı ve caminin -ters olarak da dursa- tamamı, tuhaf bir adagibi sudaki yerini almıştı..

Bütün bu acayip gelişmelerdeniyice şaşkına dönen Sevgili Eleştirmen, manzarası bir andave tam yüz seksen derece değişen Hz. Protokol'e baktı vevazifesini yapmakta yine gecikmedi: “Bu cami böyle daha mıestetik durdu ne!”

Hava iyice kararmaya başlamıştı..Burada daha fazla oyalanamazdı, ilerdeki meydandan gelen gürültülerartarak devam ediyordu.. Bay Eleştirmen, orada olan bitenin neolduğunu bir an evvel öğrenmek maksadıyla hızlandı..

Meydanın başına geldiğinde, azkalsın küçük dilini büyük diliylebirlikte yutacaktı.. Değil sadece Kadıköy'ün, belli kitüm İstanbul'un, belki de Türkiye'nin, hatta bütünDünya'nın bilcümle minibüs ve otobüsfamilyasından milyonlarca taşıt, tıklım tıkış burayadoluşmuştu.. Kadıköy Meydanı, olmuştu sana, BüslerinMahşer Meydanı!

Bay Eleştir, 'buraya özel'şaşkınlığını da atlatır atlatmaz, insan olarak sadecekendisinin ortalıkta dolaştığı bu Mahşer Meydanı'nı iyice bigözlemiş, sonunda da meseleyi çözer gibi olmuştu:“Bu akşam, bilumum minibüs, midibüs ve otobüsleriçin büyük kıyamet kopmuş olmalı.. Demek kicanlı-cansız her türden yaratıklar için kıyamet ayrıayrı kopacaktı.”

Faaliyette olan bütün büslerbir anda durmuş, yâni ölmüş; hemen akabinde de,bugüne kadar hurdaya çıkarak araba mezarlığındaçürüyenlerle birlikte hepsi yeniden dirilerek,özellikle seçilmiş bu meydana doluşmuştu.. Ortalıktam bir ana-baba günü, tam bir mahşer yeriydi..Birbirlerine yıllar sonra kavuşan eski dost ya da sevgili büsleringözyaşlarıyla karışık sevinç haykırışlarıyla,Birinci Sırat Köprüsü'ne giden yolda oluşturulmuşupuzun kuyruktaki sıra kavgalarının küfürleri birbirinekarışıyordu..

Filmlerde gördüğü 'uzunburunlu' otobüsler, boynuzlu troleybüsler, babasınınanlattığı o Kaptıkaçtı'lar bile buradaydı.. En hüzünlümanzara da, daha gençliklerine doyamadan kıyametle karşılaşmış, metrobüslerin hâliydi..

En sonunda hepsinin buradan ayrılarak,ebedi hayatlarını yaşayacakları Öteki Dünya'yagideceklerine karar veren Bay Eleş, büslerin tamamen ortadankalkacak olmasına hem sevindi, hem de biraz üzüldü..Otobüslerden hiç bi şikâyeti yoktu aslında..Fakaat.. Yolları can pazarına çeviren şu 'saygısız veserseri' minibüslerden ebediyen kurtulacak olmanın da keyfinediyecek yoktu..

“Ne yapalım, kurunun yanında yaşda yanarmış” diyerek, bu hengâmeden kazasız belasızçıkmanın, bir an evvel Moda'daki evine ulaşmanınplânlarını yaparken; önce dünyası, sonra da hayatıkarardı.. Gerçi tam da emin değilim, her ikisi aynı andakararmış da olabilir..

Bir 'Büs' olmadığına göre,bu bu başına gelen de neydi.. Pek bir anlam verememişti, ama yavaşyavaş, mühim bir şeyler olduğunun farkına da varıyordu..

Metalik bir gümbürtününmuazzam gürültüsüne karşın -artık kendisineait olmayan- kulağında uzunca bir süre ve sadece iğrençbir “Cırrk!” sesi yankılanıp duruyordu..

Ömürleri boyunca aynıcaddeyi -adı üstünde Minibüs Yolu- kullanırkenbirbirine hep diş bilemiş olan, kara başlıklı tabelasındaKadıköy-Küçükbakkalköy yazan minibüsle,beyaz başlıklı tabelasında Pendik-Kadıköy yazdığı halde,hayatı boyunca hep bir önceki durak olan Kartal'a kadargitmekte ısrar eden minibüs, çarpışmanın şiddetiyleâdeta birbirine yapışmış, bizim zavallı Bay E dearalarında kalmıştı.. Belki de dünyanın en pis, en çirkingörünümlü taşıtları olan bu ikili, kozlarınıpaylaşmak için mübarek kıyamet gününüseçmekle, berbat özelliklerine aptallıklarını daeklemiş oluyorlardı..

Kafa kafaya çakılmış ikiaracın arasından çıkarak göğe doğru yükselenBay Ruh, pek bi mutluydu.. Nasıl mutlu olmasın ki, çocukluğundanberi rüyalarını süsleyen bir olayı şimdi yaşıyor,resmen uçuyordu yahu!. Tamam, bu şartlarda olmasını o daistemezdi ama hiç yoktan iyiydi..

Belli bi yere kadar yükselip dedumanı tütmekte olan Haydarpaşa Garı'nı görünceüzüldü; denize çakılı Protokol Adası'nıgörünce de neşelendi.. Vapura bindiği andan şu dakikayakadar tanık olduğu acayiplikleri artık anlıyor gibiydi.. Dahadoğrusu, 'sır dolu' bir şeyler anladığını, kendine inandırmayaçalışıyordu.. Tıpkı, izledikten sonra hiçbir şeyanlamadığı bazı 'zor' filmleri, 'gizemli' sözcüğüylerahatça yorumladığı gibi..

Hemen aşağıya, geldiği yere baktı;her ne kadar ruh da olsa, gördüğü manzarayıeleştirmek onun asli göreviydi.. Olmayan suratında belirensırıtık bir ifadeyle söylendi: “Dünyanın en berbattostu olmak da sonunda bana kısmet oldu ya.”

Ardından ciddileşti: “O değil debizim kıyamet de tez zamanda kopar inşallah.. Zîra çokfazla yeni film kaçırmak, hiç de hoş olmayacak.”

Bienal Bienal Dedikleri Elmadır Yedikleri

2011-11-13T13:38:00.001+02:00

12. İstanbul Bienali bugün sonaeriyor..

Bunu duyunca çok mu üzüldünüz?Öyleyse, istediğiniz halde bu 'büyük sergi'yigöremeyenlerdensiniz..

Bunun için hiç üzülmeyinbence..

Hem de bir İstanbul Bienali içinböyle söylemek beni gerçekten ve derinden yaralıyor;ama gerçek de bu öte yandan..

Sadece, İstanbul Modern'e komşu ikiantrepoda gerçekleştirilen bu etkinliğe 'Bienal' demek nekadar mümkün?

Bu soruya olumlu bir yanıtveremediğimden, yukarıda işaretlediğim 'büyük sergi'kavramı, bu olayı daha doğru açıklar gibi..

Tabii, büyüklüğüde fazla yer kaplamasından!

Bildim bileli ve her iki yılda birbeni, İstanbul'un bilmediğim semtlerinde gezdiren, daha öncekapısından adımımı atmadığım, birbirinden ilginç ya datarihi mekanlarında ağırlayan bu etkinlik, şimdi daha işinbaşında -daha doğrusu- antrepo denilen depoların kapısındagözümden düşmüştü..

Bu durumda belki de bana içerdegösterecekleriyle vaziyeti kurtarabilirlerdi; maalesef o daolmadı..

Hemen her defasında bir öncekiBienal'i aratan bir düşüş grafiğiyle karşılaşıyor-kendimi bir şey sanarak- yapmayın, etmeyin, biraz daha özengösterin falan diyordum..

Yeni tanık olduğum bu yılki'sanatsal düşüş'e, artık 'dibe vurma' diyeceğim amakorkarım ki iki yıl sonra daha kötüsüyle karşılaşmakihtimali de bulunmakta..

Bu defa durum sadece sanatsal düşüşlede sınırlı değildi..

Bilet gişesindeki bilgisiz ve suratsızelemandan, sadece roman okuyup oturan ya da birbirlerine resmen eşşekşakaları yaparak itişip duran, ilgisizliği ilim bellemiş sergigörevlilerine kadar tam bir laubalilik hüküm sürüyorduorada..

Tabii ki balık baştan kokarmış..

İçine girdiği her şeyikokutan tâcir zihniyeti ya da kısaca para, sanatı da çoktançürütmüştü gerçi..

Şimdi de üstüne tüydikilenlere gözümüz takılıyor, bir bir..

O tüylülerden birini dahagörmek, kaderimdeymiş demek..

İçerdeki içeriğiniçeriksizliğiyle karşılaştırıldığında, 20 TL'yesatılan bilet gayet fahiş kalmaktaydı ve Bienal kitapçığıayrıca satılmaktaydı..

Ziyaret etmedim ama tuvaletlere girişinde bir tarifesi olduğuna eminim, hatta küçük-büyükolarak ayrıntıya girmiş de olabilirler..

Hemen her Bienali ayrıntısıyla, uzunuzun yazdığımı, hatta bir yazıya sığamayıp tefrikayabaşvurduğumu bilenler bilir; ama artık ne o heves kaldıbendenizde, ne de adamı gaza getirecek bir etkinlik..

Anlayacağınız, bu bir 'âdetyerini bulsun' yazısıdır..

Çerçevelenen her şeyinya da sanat galerisinde sergilenen her şeyin sanat olma ihtimaliniyüzde yüze yaklaştıran bir seçimle oluşturulmuşbu Bienal'de beğendiğim bazı işler, kapkaranlık bir göğüntek tük yıldızı gibiydiler; oldukça göz alıcı,birazcık moral verici..

Cevdet Erek'in cetvelleri mesela..

Santimetreye, milimetreye bölünmüş,bildiğimiz cetvellerden farklı olarak, şimdi'yi işaretleyen,yarını kerterizleyen, yaşanılmış, yaşanılan ve yaşanılacakzamanlara bölünmüş, parçalanmış cetveller..

Gayet 'sade' düzenlenmiş,çarpıcılığı müthiş bir çalışma..

İkinciyi say derseniz, ben de KutluğAtaman derim..

Katıldığı her sergiyi özgünlüğüylerenklendiren bu sanatçı, hele ki bu yokluğun içindebir güneş gibi parlıyor..

'Su' adlı, deniz yüzeyigörüntülerinin kolajlanmasından ibaret, yan yanakonulmuş iki ekranlı video yerleştirmesiyle; özelini tümcesaretiyle sergilediği yatağı, tanı bölümünde'Homoseksüalite', karar bölümünde, 'Barışta veseferde askerliğe elverişli değildir' yazan, askeri hastanedenalınmış sağlık raporuyla..

"Daha daha!" derseniz, içindeelmaların dolu olduğu bir -gâliba- çekmeceyihatırlıyorum..

Kendisinin ne anlattığını, bana nehissettirdiğini bi bilsem söylerim, ama yok öyle bi şeytabii..

Beni sadece, oradaki 'Elmalardanalabilirsiniz' tabelası etkilemiş olmalı ki aynı sergi odasındandönüp dolaşıp bir kaç kez daha geçtiğimihatırlıyorum..

Sonuçta bu Bienal'den payımadüşen 'somut' kârın, yarım kilo kadar elma olduğunurahatlıkla söyleyebilirim..

İnşallah, o bir kamera şakasıdeğildi ya da o odadaki güvenlik videosu görüntüleri,Youtube'e falan düşmez..

Başta da dediğim gibi, kaçırdıysanızeğer şu Bienal'i, hiç üzülmeyin, değmez..

Hemen aynı yerdeki İstanbul Modern'egidin bir gün..

22 Ocak'a kadar sürecek olan,'Hayal ve Hakikat Türkiye'den Modern ve Çağdaş KadınSanatçılar' sergisini mutlaka izleyin..

Şahane bir ortamda sunulan sanatıniçine doğrudan girin ve orada uzun bi süre kalın ve dekendisine olan imanınızı tazeleyin..

Almanya - Willkommen in Deutschland :: Almanya Tatlı Vatan

2011-11-10T16:39:00.000+02:00

Yenik çıktığı İkinci Dünya Savaşı sonrası yeniden yükselişegeçen Alman ekonomisine işgücü sağlamak için, İtalya, İspanya, Yugoslavya veYunanistan’dan yapılan 'misafir işçi' sevkine, altmışlı yıllardan itibarenPortekiz ve Türkiye de katılır..

1964, Almanya'ya göçen yabancı işçi sayısında en büyükyoğunluğun yaşandığı yıldır..

İşte bu yılın bir gününde Türkiye'den Almanya'ya trenleulaşmış Hüseyin Yılmaz, o sırada biraz mutluluktan uçtuğundan, biraz dacentilmenliği tuttuğundan, 'Bir Milyonuncu Misafir İşçi' unvanından ve hediyeolarak verilen motosikletten mahrum kalır..

Zira, upuzun giriş kuyruğundaki sırasını -kibarlık yaparak-bir Portekizli'ye vermiş, kendisi de böylelikle Almanya'ya giriş yapan1.000.001. misafir işçi olmuştur..

İşbu film, karısını ve iki çocuğunu memleketinde bırakarakgurbet elde çalışmaya gitmiş Hüseyin Yılmaz'ın, bir bakıma sıradan, oysa filminde baktığı açıdan baktığımızda, alabildiğine masalsı ve pek renkli yaşamınınayrıntılı öyküsünü anlatıyor..

Hüseyin, yarım yüzyılı aşkın Almanya'da çalıştıktan sonraartık torun torba sahibi emekli bir dede kıvamına gelmiş ve -biraz da karısınınzorlamasıyla- Alman vatandaşı dahi olmuştur..

Gayet dinamik bir anlatım ve kurguyla Hüseyin'i tagençliğinde, köydeki kızlara bıyık burarken kadrajına alan film, onusevdiceğiyle evlendirdikten sonra, göçtükleri büyük şehrin gecekondumahallesinde çoluk çocuğa karıştırır; bir kaç yıl sonra, Hüseyin'in önce tekbaşına başlayan Almanya macerasına, daha sonra da tüm Yılmaz ailesinikatıverir..

Gurbetçi Hüseyin, bundan böyle ailesiyle birlikte iyiceyerleştiği Almanya'da kök salar belki ama köyünü de unutmaz..

Bir zamanlar her yaz tatilinde, ailesiyle birlikte giderdiğimemleket hasreti, gayrı ömrünün şu son günlerinde kendisi için iyice dayanılmazbir hâle gelmiştir..

Gelinle, torunlarla falan iyice büyüyen ailesini, biraz zorda olsa ikna ederek toparlar ve doluştukları bir minibüsle son Türkiyeyolculuğuna çıkarlar..

İşgücü İstedik Amaİnsanlar Geldi

Almanların, gelmelerinden bir kaç yıl sonra vatanlarına geridönmelerini -büyük bir yanılgıyla- umdukları yabancı işçilerin bir kısmı -buarada bizim Hüseyin de- Almanya'yı ikinci vatanları belleyecek, ailelerini degetirterek buraya iyice yerleşecek, böylece yepyeni ve çok farklı bir 'melez'hayatın ilk örneklerini idrak edeceklerdir..

Bir zamanlar, daha çok iş ve barınmanın zor şartlarından,ayrıca yabancı bir topluma uyum sağlama yönünden -bir bakıma- 'Almanya AcıVatan' türküsünü söyleyen bu insanların büyük bir çoğunluğu artık normalleşmişve de rutin bir hayatın içinde yaşayıp gitmektedirler..

Öte yandan, babası gibi Almanya'da doğan ve Türkçekonuşamayan altı yaşındaki torun Cenk'in, 'Söyleyin, ben Alman mıyım, yoksaTürk mü?' tepkisiyle ortaya konan, yeni kuşağın 'Arada kalmış' ikilemli ruhhâli, olayın bir başka hassas noktasıdır ve oldukça önemlidir..

Bu yeni durumun farkına yeni yeni uyanan Almanlar,"İşgücü istedik, insan geldi" sözüyle dillendirdikleri ilkşaşkınlıklarını çoktan üzerlerinden atmış olmalılar.. Hem, bu 'acı' gerçeğikabul etmekten başka çareleri kalmadığı da çok açıktır..

Elbette bu fiili durumu asla kabullenemeyecek ırkçıkafaların varlığını da unutmuş değilim..

Onların 'dazlak' kafalarında şekillenen, müstakbel 'TürkSoykırımı'nı gerçekleştirecek bir Führer'in hayaliyle yalanmalarını-Türkiye'den bile- hissetmek, hiç de zor değildir..

Aman yanlış anlaşılmasın, bu 'biraz ağır' tespitler, tamamenbenim kuruntularıma dahildir..

Yaşlı bir Alman kadının çemkirmesiyle, sadece kısa birsahnede ve 'kibarca' hissettirilen bu ırkçı tavır dışında film, bu 'sert'mevzulara girmeye pek niyetli olmadığı gibi, 'kaba' bir politikleşme tercihinede hiç yüz vermez..

Zaten bu yöndeki 'gereksiz' bir sertlik, her türlü toplumsalve politik eleştirisini -komedinin de yumuşatıcı etkisiyle- 'sakin kalarak'yapan bu filme yakışmazdı doğrusu..

Gerçekçi olduğu kadar, hayallerle yoğrulmuş samimisenaryosuyla, gayet başarılı reji ve harika kurgusuyla -en küçüğünden enbüyüğüne- üstün performanslı oyuncu kadrosuyla, bayağılaşmadan 'şirin' olabilmenin âdeta dersini veren film -benimaçımdan- yılın sürpriz yapımlarından biri oldu..

Almanya - Willkommen in Deutschland, hem Türk, hem deAlman sosyal tarihi açısından -özellikle- bir dönüm, hatta dönüşüm sürecinibaşlatan o dönemi, pek dokunaklı olan hüznünü neşesine bi güzel yedirerek vetüm canlılığıyla o kadar güzel ortaya koyuyor ki yaratıcılarına, "Helâlolsun" demekten kendimi alıkoyamıyorum..

4/5

Almanya - Willkommen in Deutschland / Almanya'ya HoşGeldiniz

Yönetmen: Yasemin Şamdereli

Senaryo: Yasemin Şamdereli, Nesrin Şamdereli

Oyuncular: Vedat Erincin, Fahri Yardım, Lilay Huser,Demet Gül, Aylin Tezel, Denis Moschitto, Petra Schmidt-Schaller

Yapım: 2011, Almanya, 97 dk.

Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm ve Son Hafriyat Arasındaki 7 Fark

2011-11-06T12:01:00.000+02:00

Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm filminin -büyükölçüde- Emrah Serbes’in Son Hafriyat adlıromanından uyarlandığını hatırlatmama -bilmiyorum- gerek varmı?

Yok mu?. Peki..

Bu film hakkında yazmayan bi ben kalmıştım ki o borcumuzu dageçende eda ettik, çok şükür..

Yine de bendeniz, farklı bir şey yapayım da fark yaratayımdiyerek, romanla filmi -bu işin standartı olan- yedi şıkla şıkbi şekilde karşılaştırmaya kalkışmış bulunuyorum..

Bir kusurum olursa affola..

Bu farklara, bir eksiklik, bir kusur penceresinden bakıyor değilimelbette; yaptığım, sadece birer tespit, hem de sadece benim gözümeve aklıma takılanlarla sınırlı..

Zaten kitabı yazan, filmin senaryosunu da yazdığına göre,olaya o biçimde eleştirel bir yaklaşım, pek de anlamlıolmayacaktır..

Ayrıca eklemeliyim ki, bir kitaptan yararlanarak çekilenfilmin, oradaki her ayrıntıyı kullanmasını beklemek kadar saçmabi şey de olamaz..

Yönetmen: Serdar Akar

Yinede Buyrun İşte Tam Yedi Fark

1. 'Birifilm, diğeri roman' diyerek, birinci maddeyi kolaycageçiştirebilirdim, ama benden bu çakallığıbeklemezdiniz umarım..

Bekler miydiniz?!

Valla teessüf ederim, ben öylebir insan mıyım?

Baştan alıyorum:

Filmde bülbül gibi şakımasada 'gerektiği kadar' konuşan bir Behzat Ç. vardır;oysa romanda, 'kızının başına gelenler sonrası -tek kelimeetmeyen- suskunluğa gömülmüş bir Amirim' vaziyetihâkimdir..

Ta ki son sayfalara doğru, Harun'un 'Bowling topu'sertliğindeki kafasını, alnının tam ortasına yiyene kadar..

Dili çözüldüğündeağzından çıkan ilk cümleyse, "Saçma sapankonuşma" olur..

2. FilmdeCansu Dere'nin canlandırdığı Songül adında birkarakter romanda da var; lâkin -dişi olmanın dışında-başta 'karakteri' olmak üzere, her şeyiyle farklı biridir o..

Çok bilmiş bir 'Olay Yeriİnceleme' komiseri olarak, Behzat'la önce didişen, sonra da bigüzel sevişen Songül'ün romandaki karşılığı,'seri katil' Red kit'in hedeflerinden bir diğer polis olan Ekrem'in,bir güzellik tanrıçası endamında olduğu halde -neyazık ki- zekâ geriliğinden muzdarip gencecik kızkardeşidir..

Cansu Dere

Bu arada, filmdeki Songül ya daCansu Dere gerçeğine şu itirazımı yapmazsam da rahatedemem:

Ne kitaptaki, ne de dizideki BehzatÇ. -bırakın aynı teşkilatta çalışıyor olmasakıncasını- o yaşta ve bu denli 'ulaşılmaz' güzelliktekibir kıza pek takılmaz diye düşünüyorum..

Yine bizim tanıdığımız Behzat'ın,öyle daha yeni tanıştığı bir kadına şapur şupurgiriştiği, hemen akabinde yatağa attığı da görülmüşşey değildir..

Hatırlatırım ki onun Savcı Esra ileolan vuslatını, tam bir sezon boyunca ve umarsızca bekledik dedurduk..

Ayça Eren (Şule)

3. Romandaolup da filmde olmayan karakterlerden ilk aklıma gelenler, Behzatâmirin gönlüne taht kurmuş kadınlardan, 'solcuaktivist' Bahar ve 'pavyonlar kraliçesi' Gönülolduysa da en büyük eksikliği -manevi kızımız- Şule'dehissettim..

Dizide her göründüğüsahnede şirinliğiyle insanın içini ısıtan, romanda adınıngeçtiği her bölümde yüzümüzetebessüm yerleştiren Şule'nin, mesela filmin bir yerinde amudakalkmış vaziyetini bozmadan söylediği, "Ben Hegelci'yimde, bir Marksist'in gelip beni ayaklarımın üstüneoturtmasını bekliyorum." repliğini işitmeyi, doğrusu çokisterdim..

4. Kitaptaolmayıp da dizide ve 'Sinema Filmi'nde tüm güzelliği vede çekiciliğiyle yer alan Savcı Esra'yı anmamak ne mümkün..

Üstelik romanda, 'kirpi bıyıklı'bir tıfıl herifin -Esra'nın yerine- savcı koltuğuna oturduğunu,hatırlamak bile istemiyorum..

5. SSKİşhanı'nda meydana gelen ve Behzat Ç.'nin tabancayla biradamı yaralamasıyla da sonuçlanan olayın müfettişlercesoruşturulması, romanın büyük bir kısmını kapsarken-bu konu daha önce dizide işlendiğinden olacak- filmde hiçyer almıyor..

Bu konuyu hatırlamak isteyenlere şöyleyardımcı olayım: Behzat âmirini müfettişlereispiyonlayan Akbaba'nın, "Cinayet ben oldum cinayet!"başlığıyla özetlenebilecek -bencileyin hassas bünyeleri-anında gözyaşlarına boğan o müthiş tiradı vardı yahani..

6. ÖzellikleHarun'un yoğun isteği ve ısrarı sonucu Cinayet Masası ekibininkullandığı emektâr araba nihayet yenilenir..

Bu değişim romanda, 'RönoToros-Renault Megane' biçiminde olurken; filmdeki elemanlar,Hyundai Accent'den inip, Renault Clio Symbol'e binerler..

Fakat ne yazık ki bu yeni arabaylafazla bi mesafe de katedemezler..

7. BehzatÇ. Seni Kalbime Gömdüm -hakkındaki tartışmalarhâlâ sürüyorsa da- bir sinema filmidir; SonHafriyat ise -neyse ki tartışılmıyor- bir romandır..

Ben kaçtım, hadi eyvallah!.

Behzat Ç.'ye, Sinema Filmine ve Eleştirilmesine Dair

2011-11-03T11:10:00.000+02:00

Dizi olayı ayrı da, vizyona yeni girenfilmi hakkında -eli kalem tutan- herkes yazdığına göre,Behzat Ç.'nin kim olduğunu şu memlekette bilmeyenkalmamıştır sanırım..

Yine de 'yazar mesuliyeti' gereği,kendisini yaratan Emrah Serbes'in Her Temas İz Bırakır adlı ilkromanının arka kapağından kendisini tanıtalım:

"Behzat Ç., 'yenimüktesebata' uyum sağlayamamış, lambur lumbur, 'dişli' birbaşkomiser. Müzik dinlemez, polis telsizi dinler. Kitap okumaz,gazeteye spor sayfasından başlar. Herhangi bir siyasi görüşüyok. 'İçimizden birinin' üçüncü sayfahaberlerine yansımış hali gibi, adı bile tam değil. 1. Amatör'deduran toplara iyi vuran bir stoperken, topçuluğu bırakıpbaşkalarını tekmelemeye başlamış. Mesela beş lira içinkalbinden adam bıçaklayanları, on üç yaşındakızlara tecavüz eden, namus için en yakın akrabalarınıvuranları... Kendi adalet anlayışı bakımından sorun yok; 'ituğursuz' kimdir, belli gibi görünüyor.."

Üstünüze afiyet- bizzathastası olduğum dizisini izledikten, konuyla ilgili iki kitabınıda hatmettikten sonra, Son Hafriyat adlı romanın filme aktarımıolan Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm'ü de gördümki 'Artık dört dörtlük oldum' diyebilirim..

Türk Sineması şartlarında-oldukça tatmin edici bir iş çıkarıldığı kesin;lâkin yine de filmi izlerken, nedense biraz aceleye getirilmiş,dolayısıyla, senaryosundan çekimine yeterince özengösterilmemiş gibi bir izlenim de edindim doğrusu..

Son tahlilde, Türktelevizyonlarında bir benzerine hiçbir zaman rastlanmamışderinlik ve kalitede bir diziden bahsettiğimize göre -özelliklesüre kısıtlaması nedeniyle- sinemaya hiç uyarlamamakbelki daha hayırlı olurmuş da denebilir..

Öte yandan, dizisi hiçyapılmamış olsaydı; sadece kaynaklandığı roman baz alınarak-yâni bir anlamda sıfırdan- çok daha iyi bir filmyapılabileceği de kesin gibi sanki..

Lâkin, her hâliyle 'Ülkeve Internet' çapında bir fenomen durumuna gelmiş bir diziyegöbekten bağlı -tamamen içselleştirilmiş- birmevzudan ve üstelik aynı mevzunun dizisini çekmişyönetmenle bundan daha farklı ve de etkileyici bir sonuçbeklemek, haksızlık olsa gerek..

Bu cümleden olarak, eklemezsemduramam: Filmi eleştirmeye her kalkışanın, "Valla kardeş,bu filme iyi denebilir belki ama dizi bölümü olmanındışına hiç çıkamamış ki" mealinde konuşması,bence saçmalamaya girer..

Bu arada, yararlanılan romanın bizzatkendisi dizinin herhangi bir bölümünden farklı değilki, ortaya çıkan film farklı olsun..

Demek istediğim, senarist ve yönetmen,ne kadar uğraşırsa uğraşsın, hatta ağzıyla kuş tutsun, çıkansonuca ‘dizi bölümü’ benzetmesi yapmak -budurumda- kaçınılmaz olacaktır..

Getirilen bu eleştiriye -belki üstümevazife değil ama- benim yanıtım -son kez- şöyle olabilir:

"Bak evladım! Her hafta birbölümünü ağzının suyu akarak izlediğin diziyedayanan bir sinema filmi bundan pek de farklı olamaz..

Kaldı ki o günlerde dizidenbahsederken, 'Behzat Ç'nin her bölümü, birsinema filmi kalitesinde' diyen sen değil de ben miydim yoksa?"

(Gelecek Yazı: Behzat Ç.'yedevam, hem de en şıklısından)

Contagion :: Amerikan İlaç Sanayicileri Derneği İftiharla Sunar

2011-10-31T12:35:00.000+02:00

Dünyamız -ve tabii ki ABD'miz-virüs etkenli salgın bir hastalık tehlikesiyle daha karşıkarşıya..

İnsandan insana kolaylıkla geçenbu hastalığın, ülkeler arasında yayılımını sağlayan enbüyük neden de uçak yolculuklarıdır..

Dünya Sağlık Örgütüve diğer sağlık ekipleri, bir yandan, bu hastalığın ilk çıkışkaynağını tespit etmeye çalışırken, diğer yandan datedavi işlemlerini ve aşı üretme deneylerini hızlatamamlamak zorundadır..

Devlet ilk başlarda, bu olayınciddiyetini halktan saklayarak zaman kazanmaya çalışır..

Lâkin tehlike giderek daha fazlagizlenemeyecek bir biçimde büyümektedir..

'Büyük Kaos' pek yakındır..

Contagion, âdeta nefes almadanhabire film çeviren yönetmenlerin en öndegelenlerinden, Steven Soderbergh'in bu yıl içinde çektiğiüç filmden biri..

Filmografisinde, Sex, Lies andVideotape ve Traffic gibi başyapıtların yanı sıra, yine oldukçabaşarılı filmlerin yer aldığını bildiğimiz yönetmendenbeklenen bu kez maalesef gerçekleşmiyor..

Sanki film, bulaşıcı hastalıklarhakkında çocukların ve ebeveynlerin bilgilendirilmesiamacıyla -hem de büyük ihtimal- ABD İlaçSanayicileri Derneği'nin katkılarıyla çekilmiş bir okulbelgeseli havasında..

Böylesine bir didaktikliği 'anaiskelet' gibi benimseyen -üstüne üstlük- tamamenpalavra bir devlet hamasetini de kendine rehber edinen yapım, bu'soğuk' ve yavan içeriğine, bir ihanet suçu ve de birrehin alma aksiyonu ekleyerek bir 'sinema filmi' haline dönüşmeyeçabalıyorsa da bunda pek başarılı olduğu söylenemez..

Üstelik, kimlerle işbirliğiyapıp, hangi boklara battığını bildiğimiz ilaç sektörünükutsamaya çalışmasına; internet medyasını aşağılayıp-ezici çoğunluğu- menfaatten mamul kucaklara oturmanınpeşindeki yazılı medyayı aklama çabasına ise daha fazladayanamayarak -ve izninizle- 'Yuh!' demek istiyorum..

Öte yandan, adeta bir sosyalsorumluluk projesine el atmaya gelmiş ünlülerdenoluşturulmuş gibi duran 'ultra zengin' oyuncu kadrosunun bu filmekatkısı ise 'koskoca bir sıfır'..

Şahane Marion Cotillard'ın alabildiğine güzellik katmasını saymazsak tabii..

Büyük bir salgınla ortayaçıkan meçhul hastalığın tüm evreleri; ilaçsektörü, araştırma laboratuvarları, sağlık bakanlığıve hastanelerdeki çalışmalar; salgının nedenleri, yayılımıve onunla yapılan mücadele bağlamında basınla ve halklailişkiler..

Ayrıca, salgının ayyuka çıkmasıylaşehirlerde oluşan kaotik durum, insanların bireysel ve toplulukhalinde ortaya koyacakları tepkiler..

Öyle anlaşılıyor ki bütünbu saydığım durumlar, bir bir ve maddeler halinde bir kağıda notedilmiş, sonra da tam ve de eksiksiz olarak senaryoya eklenmiş..

Sanki ortaya konulacak şey bir filmsenaryosu değil de, Verem Savaş Derneği broşürü..

Yâni, 'Her malzeme hazır, işhelva yapmaya kalmış' gibi bir durum söz konusu..

Ancak 'İstenen sonuç helvadeğil de bir sinema filmi olunca, umulan da gerçekleşmemiş'demek, en doğru tespit olsa gerek..

2/5

Contagion / Salgın

Yönetmen: Steven Soderbergh

Senaryo: Scott Z. Burns

Oyuncular: Kate Winslet, MarionCotillard, Jude Law, Matt Damon, Laurence Fishburne, Gwyneth Paltrow

Yapım: 2011, ABD / BAE, 106 dk.

The Devil's Double :: Saddam'ın Şeytan Oğlu

2011-10-27T19:49:00.000+03:00

Bir varmış bir yokmuş, Saddam Hüseyin’in diktasını sürdürdüğü Irak'ta, 'Dürtüsellik' sendromunun tüm belirtilerini, sadizmle takviye etmiş bir 'Sapıkoğlan' konumundaki Uday da, kendi çapında bir saltanatın kanlı ihtişamıyla yaşarmış..

Hem, babasının kullandığı bir sürü dublörü olur da, kendisinin -bir tanecik de olsa- neden olmaz imiş..

Elbette bu bir masal girizgâhı olmayıp -hemen hemen- aynıyla vâkidir..

Uday adlı veletlerinin, Bağdat sokaklarında Ferrari'yle dolaşarak, okullu küçük kızların peşinde salya akıttığı; her türlü haksızlığın, binlerce çeşit cinayetlerin tahakkümüyle ayakta duran bu aileden, Irak'ın tüm halkları gerçekten çok çekmiştir..

Uday'ın arzusu doğrultusunda, kendine tıpatıp benzeyen bir dublörü bulması zor olmaz..
İlkokuldan beri tanıdığı Latif Yahya, bu işi için biçilmiş kaftandır..

Uday'ın sahip olduğu her şeye o da sahip olacak, bundan sonraki hayatını, onun bir ikiz kardeşi gibi yaşayacaktır..

İran'la savaş halindeki Irak ordusunda teğmen olan Latif, sonuçta kendi şahsiyetini sıfırlayan, hatta benliğini dahi unutmaya sürükleyecek bu sürpriz ve patolojik teklife kesinlikle karşı çıkar..

Ancak Uday denen bu şeytan, ondan ruhunu satmasını bile istemeye üşenecek; hep yaptığı, yâni istediği her şeyi anında aldığı gibi, bu talihsiz oğlanın ruhunu da esir alacaktır..

Kitle İmha Silahları Masalı

Latif Yahya'nın gerçek hayat hikayesini anlattığı romandan uyarlanan film -bu yönüyle- çok yakın bir geçmişte ve bizim sınırlarımızın hemen ilersinde neler yaşandığını tüm canlılığıyla ortaya koyarken, kendisini ilgiyle izletiyor..

Uday'ı ve Latif'i canlandırırken, bir kişilikten bambaşka bir kişiliğe geçişleri haiz oyunculuğuyla Dominic Cooper'a çok iyi oynamış; Philip Quast için de, 'Hık demiş Saddam Hüseyin'in burnundan düşmüş' diyebiliriz..

Ortaya konan acı 'gerçekler' ne kadar gerçek, bilemiyoruz tabii..

Tamam film onlara ait değil, ama sonuçta ABD gibi bir batılı ülke, aynı Saddam'ın -olmayan- Kitle İmha Silahları masalını da bize anlatmış ve bi güzel de inandırmıştı..

Öte yandan, Saddam'ın sütten çıkmış bir ak kaşık olmadığını çocuklar bile biliyordu..

İnandırmaktan bahsetmişken -bütün Iraklılar dahil- filmdeki herkesin İngilizce konuşuyor olmasındaki abukluğa, süresi boyunca alışmak da pek mümkün olamadı maalesef..

En önemlisi, filmi -son tahlilde- daha iyi olmaktan alıkoyan bir yönetim kusuru var ki doğrusu ben bunun nedenini hiç anlayabilmiş değilim..

Zira, her haliyle düzgün ve etkileyici bir şekilde gelişen film, finale yaklaşan bir noktadan itibaren (İzleyenler için o anı 'intihar' diye kodlayayım), âdeta yönetmeni değişmişcesine 'her açıdan' yalpalıyor ve bu 'tuhaf' vaziyetini koruyarak da nihayete eriyor..

3/5

The Devil's Double / Şeytanın İkizi

Yönetmen: Lee Tamahori

Senaryo: Michael Thomas, Latif Yahia (roman)

Oyuncular: Dominic Cooper, Ludivine Sagnier, Philip Quast

Yapım: 2011, Belçika / Hollanda, 109 dk.

Isztambul :: Kırık Bir İstanbul Hatırası

2011-10-23T12:30:00.001+03:00

Orta yaşı çoktan geride bırakmış bir akademisyen olan János (Andor Lukáts), bir akşam eve geldiğinde, kendisine bir kız, bir de erkek evlat vermiş onca yıllık karısı Katalin (Johanna ter Steege)'e -pattadanak bi şekilde- bir başkasına âşık olduğunu ve boşanmak istediğini söyler..

Hemen o akşam bavulunu hazırladığı gibi evden ayrılan 'azgın teke'nin bu kararı almasında en büyük etken, öğrencisi olan bir kızdan -belli ki bir takım çıkarlar karşılığında- gördüğü ilgidir..

Kocası olacak adamın bu ani kararı, içe kapanık ve 'hisli' karısında şok etkisi gösterecek; dışarıdan duyulabilecek hiçbir tepki vermeyen kadın, giderek, tamamen sessizliğe gömülecektir..

Sonradan öğrendiklerimizle anlarız ki Katalin, yaşamla ilişkisi -yakın çevresi dışında- sınırlı ve de tamamen kocasına bağımlı bir hayat sürdüregelmiştir..

Yaşadığı olaya -istemsizce- bir psikolojik tepki olarak dünyayla zaten zayıf olan bağlarını koparması, Katalin'i önce bir akıl hastanesine düşürecek; daha sonra da doğup büyüdüğü ve yaşlandığı yurdu olan Macaristan'dan ayrılarak, soluğu Türkiye'de almasına sebep olacaktır..

Ey Aşk, sen her şeye kâdirsin!

Büyük ihtimal, hayatının sonuna kadar, 'özgür bir insan bilinci'yle değil de, sadece "János'un Karısı" 'dar şuuru'yla yaşayıp ölecek Katalin için şok edici olan bu talihsiz olay, tam tersi bir etki göstererek, onun hayatının -olumlu anlamda- en önemli dönüm noktası olur..

Yeniden Macaristan'a ve kocasına dönse bile o artık varoluşunun farkında, güçlü bir kadındır..

Filmin İstanbul'a bakış açısının biraz fazla turistik olması, yönetmeni, konusu ve kahramanı itibarıyla anlaşılır bir şeydi belki ama, çizdiği -bir başka kadınla görünmekten hoşlanmaz- 'evli Türk erkeği' imajı da fazla abartılıydı..

Öte yandan, evli Türk erkeğinin -bir yakını görüp duymadıktan sonra- başka bir kadınla ilişki yaşamasında hiçbir yanlışlık görmemesindeki ikiyüzlülüğe vurgu ise gayet yerindeydi..

Bu arada, Katalin'in İstanbul'da tanıştığı inşaat ustası Halil (Yavuz Bingöl)'in önce 'çat pat' olan İngilizce seviyesinin bi ara 'sular seller' seviyesine yükselmesi, filmin (Belki de sinema tarihinin!) en bâriz 'devamlılık hatası'ydı.. Ya da..

Ya da şöyle haykırayım: Ey Aşk, sen her şeye kâdirsin!

Deneyimli ve ödüllü bir oyuncu olan Johanna ter Steege'in, şokun etkisindeki Katalin'i ve onun bu etkiden yavaş yavaş sıyrılışındaki her türlü fiziksel ve de ruhsal nüansları, mükemmel bir biçimde bize yansıttığını söyleyebilirim..

Bunda, senarist yönetmenin payını da unutmuyoruz tabii..

Konusuna dair, hem Macaristan, hem de Türkiye kanatlarında gelişen olayların, filmin bütünü içinde gayet dengeli ve kararında sergilenmesi de ayrıca övgüye değer..

Son tahlilde, mütevazı öyküsünü gayet sade bir dille anlatan; küçük insani dramını, büyük laflar konuşarak değil de büyük susuşlarla ortaya koyan Isztambul -bazı kusurlarına karşın- 21 Ekim 2011 haftasının en iyi filmi olmayı başarıyor..

3/5

Isztambul / İstanbul

Yönetmen: Ferenc Török

Senaryo: Ferenc Török

Oyuncular: Johanna ter Steege, Yavuz Bingöl, Lukáts Andor, Varga Norbert

Yapım: 2011, Macaristan / Hollanda / İrlanda / Türkiye

Oğuzhan Ersümer'den Altın Portakal ve Ötesi (4) :: Le gamin au vélo / Bisikletli Çocuk (II)

2011-10-18T19:16:00.000+03:00

(Çıkan Kısmın Özeti:Oğuzhan Ersümer'den Altın Portakal ve Ötesi (4) :: LeGamin au Vélo / Bisikletli Çocuk)

O.E.: Bisikletli Çocuk filmininasıl anlatmalı.

Nazlana nazlana yazıyorum ama birtaraftan çoktan bir şeyler yazdım bile.

Çok da uzatmak istemiyorum.İşten güçten geri kaldım..

Film başladığında kamera 13-14yaşlarında bir çocuğun seviyesindeydi bakış açısıyüksekliği olarak. Film boyunca da neredeyse orada kaldı.

İlk saniyelerden itibaren bu çocukkim, bu adam kim, neler oluyor, neyi paylaşamıyorlar?

Çocuk ısrarla bir telefonetmeye çalışıyor, adam telefon etmenin anlamsız olduğusöylüyor…

Çocuğun babasıyla ilgili birtakım iddiaları var diyaloglarında, işte bisikletimi satmamıştır,bisikleti çalmışlardır vb.

Film akarken bazı bilgiler izleyiciyekapalı, bazı bilgiler yetişkinlere, bazı bilgiler de çocuğakapalı.

Ve bazıları da zaman içinde açılıyor vebilgiler kahramanlara dağıtılıyor.

Evet, buna senaryo diyoruz.

Her filmbir şekilde yapıyor bu dağıtımı.

Yalnız Bisikletli Çocuk çokiyi yapıyor.

Oysa ne var ki hikayede?

Bir çocuğun babası, biraylığına diye çocuğunu Çocuk Esirgeme Kurumu gibibir yere vermiş, fakat geri almamış.

Çocuk babasının kendisiniorada bırakıp gitmeyeceğini iddia ediyor ama bırakmış.

Çocuk hafta sonlarında,bisikletini bulup getiren bir kadının yanına veriliyor.

Bir ara serserilere takılan çocuk,ciddi bir suça karışıyor.

Babasının kendisini artık yanınaalmayacağını ve sokakların tehlikeli olduğunu kavrayan çocuk,filmin sonunda kadınla birlikte yaşamaya başlıyor.

Psikolojik derinlik ve hikayeninorganizasyonundaki ustalık, filmin “Ustaların Gözünden”bölümünde gösterilmesinin hakkını veriyor.

Film biterken acaba bir edebiyatuyarlaması falan mı bu diye düşünmüştüm.

Karıştırdım interneti, hayırdeğil.

Neden öyle düşündüm?

Normalde film senaryoları iyiedebiyattan daha basit ve derinliksizdir.

Oturmuş karakterler ve etraflıcakurulmuş bir düşünce dünyasına sahip bir filminardında sık sık edebiyatı görürüm.

Bisikletli Çocuk’ta da bunabenzer bir şey vardı.

Fakat anlaşıldı ki buyönetmenlerinin dünyası.

Bunun üzerine Facebook’taDardenne Kardeşler’i beğendim :)) Gerçekten.

Aynı duyguyu Mike Leigh’in AnotherYear filminde yaşamıştım.

Another Year da ayrı konu.

Bayan’a Kadın denmesinin şartkoşulması gibi, filmdeki sevimli ve “iyi” çifti, “bukadar iyi olunmaz, mutlaka bunun ardında bir böbürlenme vebaşkalarını aşağılayıcı bir şeyler vardır” diyeeleştirenleri hatırladım şimdi.

Hadi canım, bence sizin inanmadığınızo çift değil, siz iyiliğin kendisine inanmıyor gibisinizdaha çok.

Another Year

Nerede kalmıştık?

N.S.: (Sallıyo) "Kendisineinanmıyorum" gibilerden bi şey söylüyordun galibaHocam..

O.E.: Gerisi, ölmez de sağ kalırsakakşama...

Nerden bulaştım bu Numan Ağbi'yebilmem ki?

Yemeden içmeden kesildik,yazıyoruz.

Neyse ki araya birkaç meyve sıkıştırabilmiştim.

N.S.: Aşkolsun Oğuzhan hocam..

Öyledeme, valla üzüyosun beni..

O değil de film analizi ve anlatımınıçok beğendiğimi söylemek isterim Hocam..

Hattaistemekle kalmam söylerim de..

Bu konuda beni aşabilen ilk kişiolduğunu itiraf etmeliyim..

Karşısındakini pohpohlar gibiyaparken, kendini övenlere hep özenmişimdir, iyi geldibu..

O.E.: Bilgi dağıtımını çokiyi yapıyor demiştik.

Bir polisiye gibi değilse de, birdramada olabilecek en hassas dengelerde ilerleyebilecek şekildemerak içinde izleniyor film.

Çocuğun babasını bulmaısrarları bir yere varacak mı?

Babası nasıl bir adam?

Çocukla babası karşılaştılar,şimdi çocuğa nasıl davranacak?

Koruyucu aile olarak kullanılan kadın,çocuğunun travmatik isyanlarına ne kadar daha sevgiyleyaklaşabilecek?

Neredeyse her saniye sayısız sorusorduran ve gerektiğinde bunları gayet iyi cevaplayan bir filmBisikletli Çocuk.

N.S.: Film güzel diyorsun yâni..

O.E.: Film çok güzel, çünkügüzel olduğunu anlıyorsunuz ama neden güzel olduğunuanlayamıyorsunuz.

Bu açıklama, açıklamaolmayan bir açıklama biliyorum, zaten tam olarakaçıklayabilseydim Dardenne’lerin koltuğunda ben olurdum.

Teslim oluyorum.

Usta olarak kabul ettiğim bu insanlarıaçıklamak haddim değil.

Yine de bir takım fikirlerim var.

Herkesin yapmadığı, yapamadığı bir şeyi yapıyorlarfilmlerinde, herkesin yapamadığı bir şeyi yapmak…

Olmadı, bu da açıklayamadı.

Şöyle bir şey yapıyorlar; gayetiyi bildiğimiz bir konuyu anlatıyorlar fakat gördüğümüzşeyi ilk kez görüyormuşuz gibi oluyoruz.

Yeni. En azından daha öncegörmediğim bir şey…

Dolayısıyla az sonra olacaklarıtahmin edemiyorum filmi izlerken.

Yenilik tanımadığım bircoğrafyadan, bilmediğim bir karakterden, bir kültürdengelmiyor.

Dediğim gibi, epey malumatımız olanbaba-oğul-koruyucu anne üçgeni arasında geçenbir konuyla yaratılmış bir yenilik duygusu bu.

N.S.: Bi ara sanki anlar gibi olmuştum ama..

O.E.: Nasıl yapılabilir böylebir şey?

Sanıyorum birçok ayıklamaişlemine ihtiyaç var.

Bu güne dek kullanılandiyalogları kullanmamak, imgeleri kullanmamak, karakter tiplerinikullanmamak….

Gel de açıkla bu durumu. Nasılyapılabilir böyle bir şey?

Belli bir niceliksel birikimin, bunazanaat diyelim, kendini aşıp görünmez bir sanatadönüştüğü niteliksel sıçramayla olurbelki bu.

Ustalık, bilgelik seviyesi böylebir şey.

N.S.: Niteliksel sıçrama..Hımm.. evet..

O.E.: Bu ustalığın Bisikletli Çocukfilminde kanımca kırıldığı kısım, Cyril’in yani çocuğun,babası tarafından reddedildikten sonra tepkisel davranıpserserilerin arasına karıştığı sekanstır.

Bu sekans, en baştan Cyril’in başınaadım adım neler geleceğini hissettiğimiz, tıpkı Lorna’nınSessizliği’nde “ha anlaşıldı, burası böyle geçicekdeyip geçmesini beklediğimiz, seyircinin filmden öncehareket ettiği kısım…

Yani otuz yıldır bildiğim, “kötüarkadaşlar edinirsen başın belaya girer” mitini yaşıyor Cyril.

Bu sekansı izlerken içimdenşöyle geçiriyordum: Yönetmenler bu kısmı oturupyazmışlar, şöyle olsun böyle olsun…

Öteki kısımları yazmamışlarmı, onları da yazmışlar ama izlerken düşünmüyorum,çünkü dramatik akışın heyecanı içindeyim,her an yeni, kaçırmak istemiyorum, filmi film olarakdüşünmeye de zaman yok zaten o sırada.

N.S.: Alla alla!

O.E.: Bazen hümanizmdentiksiniyorum demiştim.

Buyrun, bazısını da çokseviyorum.

Gerçi Bisikletli Çocuk da–yanlış saymadıysam üç kez- dramatik noktalardamüziğe başvuruyor.

Belki yerleri doğru, yine de farklı karakterde sesler olsa daha iyi olacakmış.

Tarif edemeyeceğim, nasıl olsa iyiolurdu…

Yalnız, duyduğum sesler biraz da olsaCyril’in suça karışma sekansının tanıdıklığınabenziyordu diyebilirim.

Neyse şimdi bunu nasıl tarif ederim,uğraşamayacağım, merak eden e-postayla ulaşsın bana.

Merakedilmeyecekse niye uğraşayım?

N.S.: Valla haklısın..

O.E.: Dardenne’ler beni bile insangibi hissettirdi.

N.S.: Estağ....

O.E.: Bunu herkes anlamasın diye,sinema salonunda ağlamamak için kendimi zor tuttum.

Film bilgece öğütler veriyorama hiç de didaktik durmuyor yaptığı.

Sevgisiz, babasız kalmış bir çocuğunne korkunç bir ruh halini yüklenmek zorunda kalacağıhakkında bir sürü şey öğrendim.

Bir filmi izledikten sonra başka birinsan olarak çıkmayacaksak sinema salonundan, ne anlamı varyapılan işin?

En azından benim şimdilerde sinemaylailişkim böyle.

Film beni geliştiriyor vedeğiştiriyorsa, çekene duacı oluyorum.

Dardenne’lereduacıyım.

Oğuzhan, Altın Portakal’dan bukadar bildiriyor.

Sevgiler…

Ek.1: Cyril, Ken Loach'un Kes'indekiveya Truffaut'nun 400 Darbe'sindeki çocukları hatırlatıyorbelki, evet, yine de bunlar çok kısa zamanda kendi filmlerinegeri dönüyorlar. Biz, Bisikletli Çocuk'la baş başakalıyoruz.

Bu açıdan özgün birkarakter olarak varlığını sürdürüyor Cyril.

Ek.2: Sadece, Thomas Doret (Cyril)'ninoyunculuğu için bile izlenebilir film.

Filmi, İngilizce alt yazılı olarakburadan izleyebilirsiniz:

N.S.: Hocam -ekiyle, mekiyle- dört dörtlük bir yazı serisi oldu bu.. Kendim ve okuyucularım adına sana çok teşekkür ediyorum..

Antalya'dan bildirmeye devam etmen dileğiyle..

Oğuzhan Ersümer'den Altın Portakal ve Ötesi (4) :: Le Gamin au Vélo / Bisikletli Çocuk

2011-10-17T12:04:00.001+03:00

(Çıkan Kısmın Özeti:Monica Bellucci)

Oğuzhan Ersümer: Önceki günmuhtemelen kötü bir filme gidecektim, fakat baktım AltınPortakal'dan bildir bildir, para verdiğin yok.

Ben de ne bildireceğim kötüfilme gidip, rahatıma bakayım dedim.

Daha sonra, Umut Limanı'nda "safça"bulduğum Kaurismaki hümanizmi gibi olmasından korka korkaDardenne Kardeşler'in Bisikletli Çocuk filmini izledim.

Oh diyorum, mutlu mesut çıktımfilmden.

Aslında pek de eğlenilecek konu-durum yok filmde.
Mutluluğum, iyi bir film seyretmiş olmaktandı.

Ayrıntıları daha sonra yazacağım.

Nasıl olsa para vermiyorsun.
İstediğimzaman Yazar'ım :)

Numan Serteli: Hocam işşte bu!!

Benim yazarım -hemen sahiplenirim-aynen benim gibi olmalı..

Para işi, espri/bahane biliyorum veonu geçiyorum..
Hem, allah bana ben sana :)

Senden istenileni değil, kendiistediğini yapmak..

Her zaman keyfine göre takılmak..

Önünde saygıyla eğiliyorumhocam..

O.E.: Sağolasın, keyfe göredavranmayı mutlak hale getirmek olanaksız, fakat gerçektenkeyfiyet ile ilerlemek için elimden geleni yapıyorum.
GurumRilke'dir.

N.S.: ....

Dardenne Biraderler

O.E.: Dardenne’ler aslında çoktanıdığım yönetmenler değil.
1-2 filmlerini seyrettim.

Nasıl olur da çok tanımam,nasıl olur da seyretmem?

Hoşgörülü olmak lazım…
Takip ettiğim yönetmenler değil işte.

Bu bir-iki içinden aklımdakalan bir Lorna’nın Sessizliği…
Finali dışında oldukçabeğendiğimi hatırlıyorum.

Ormanın içinde….
Beğenmediğimkısım ormanın içinde geçen bölümdüdiyecektim ki, Av Mevsimi’ndeki vurguyla “şüphe, hep şüphe”var içimde...

Bakma öyle kimi zaman o kötü,bu iyi diye ahkam kestiğime Numan ağbi..

Yazmayı kesip Youtube’da filminfinalini aradım şimdi, bulamadım, online izleme seçeneğinidenedim ve filme ulaştım.

Yaklaşık on dakikalık finali yenidenizledim.
Bir Yumurta’nın can olduğu, “ikinci seyrediş vakası”daha yaşadım.

Nesini beğenmemişim ki ben o finalin.

Sanıyorum, ya Lorna’nınpsikolojisini kavrayamamışım ya da kavradığım kadarını pek“sanatsal” bulmuşum.

İçinde taşıdığı can ilebirlikte, güvensiz ortamın yükünün, Lorna’nınakıl dengesini bozmaya doğru sürüklediği o bölümfazla “dramatik” gibiydi.

Bir dakika, düşünüyorumda belki o derece “sanatsal” ve “dramatik” değil belki amaözelliksiz, birazdan gelişecek olayları hissettiren, dikkati,merakı, heyecanı düşüren bir finaldi.

Sanki, tamam film bitti, Lorna “kafayıyedi”, böyle sayıklayacak sayıklayacak film bitecekdedirtiyordu.

Öyleyse film izleyicide bitti,fakat anlatı bitiremedi işini, son iki-üç dakika filmbitecek diye bekleyeceğiz….

Bu iyi değil işte.
Bak çarkettim yeniden :)

İçimdekinin tam ifadesinibulana dek yeniden düşünmeyi seviyorum.

Lorna’nın Sessizliği’nde sorunolarak gördüğüm dikkat azaltıcı final, BisikletliÇocuk filminin bir sekansında yeniden karşıma çıktı.

İyi oldu bak finali yeniden izlediğim,bunun üzerinden açıklayabileceğim o sekansı.

Meyve yeme arası…

N.S.: Pardon! Ne meyvası Hocam?

O.E.: 2 mandalina 1 elma...

N.S.: Haa! Mandalinayla elmalarıkarıştırmamak lâzım sanki..

Bisikletli Çocuk

O.E.: ‎"Sanatsal"dan kasıtise, başka filmlere de uyarlanabilir ama, burada Dardenne'ler filmboyunca hatırladığım kadarıyla "gerçekçi"estetiği takip ediyorlar.

Filmin sonunda ise ruhsal bozulmaylabirlikte, Lorna'nın iç sesi kullanılıyor.

Daha dramatik, daha sanatlı, filmizlediğimiz hissinin, tasarlanmışlık hissinin arttığı, mesajlıbir kısım oluşuyor orada, finalde yönetmenin filme attığıfırça izi daha görünür oluyor.

Şimdilik ancak bu kadar anlatabildim.

Kaurismaki'de sıkıştığım zamandediğim gibi, sevmedim işte.

N.S.: Diyosun..

(Devamı Var.. Valla!)

14 Ekim Haftası :: Caddebostan Sahil Kargası (III)

2011-10-17T01:00:00.000+03:00

(Çıkan Kısmın Özeti :Caddebostan, sahil, karga, ceviz, patenli kız, The Thing)

The Devil's Double / Şeytanın İkizi

Bir varmış bir yokmuş, SaddamHüseyin’in diktasını sürdürdüğüIrak'ta, 'Dürtüsellik' sendromunun tüm belirtilerini,sadizmle takviye etmiş bir 'Sapıkoğlan' olan Uday, kendiçapında bir saltanatın kanlı ihtişamıyla yaşarmış..

Hem babasının kullandığı bir sürüdublörü olur da kendisinin neden olmazmış..

Elbette bu bir masal değildir..

Uday adlı çocuklarının,Bağdat sokaklarında Ferrari'yle dolaşarak, okullu küçükkızların peşinde salya akıttığı; her türlühaksızlığın, binlerce çeşit cinayetlerin tahakkümüyleayakta duran bir aileden tüm Irak halkları, gerçektençok ama çok çekmiştir..

Uday'ın, kendine tıpatıp benzeyendublörünü bulması zor olmaz..

İlkokuldan beri tanıdığı LatifYahya, bu işi için biçilmiş kaftandır..

Uday'ın sahip olduğu her şeye o dasahip olacak ve onun bir ikiz kardeşi gibi yaşayacaktır..

İran'la savaş halindeki Irakordusunda teğmen olan Latif, sonuçta kendi şahsiyetinisıfırlayan, hatta benliğini dahi unutmaya sürükleyecekbu sürpriz ve patolojik teklife kesinlikle karşı çıkar..

Ancak Uday denen bu şeytan, ondanruhunu satmasını bile istemeye üşenecek, istediği her şeyi anında aldığı gibi, bu talihsiz oğlanınruhunu da esir alacaktır..

Latif Yahya'nın gerçek hayathikayesini anlattığı romandan uyarlanan film -bu yönüyle-çok yakın bir geçmişte ve bizim sınırlarımızınhemen ilersinde neler yaşandığını tüm canlılığıylaortaya koyarken, kendisini ilgiyle izletiyor..

Ortaya konan bu acı 'gerçekler'ne kadar gerçek, bilemiyoruz tabii..

Tamam film onlara ait değil amasonuçta ABD gibi bir batılı ülke, aynı Saddam'ın-olmayan- Kitle İmha Silahları masalını da bize okumuş ve birgüzel inandırmıştı..

Öte yandan, Saddam'ın süttençıkmış ak kaşık olmadığını çocuklar bilebiliyor..

Filmi -son tahlilde- iyi olmaktanalıkoyan teknik bir kusuru var ki ben bunun nedenini pekanlayabilmiş değilim..

Zira, her haliyle düzgün veetkileyici bir şekilde gelişen film, finale yaklaşan bir noktadanitibaren (İzleyenler için o anı 'intihar' diye kodlayayım),âdeta yönetmeni değişmişcesine 'her açıdan'yalpalamaya başlıyor ve bu 'tuhaf' vaziyeti koruyarak da sonaeriyor..

3/5

Yönetmen: Lee Tamahori

Senaryo: Michael Thomas, Latif Yahia(roman)

Oyuncular: Dominic Cooper, LudivineSagnier, Raad Rawi

Yapım: 2011, Belçika /Hollanda, 109 dk.

The Change-Up / Hayat Sana Güzel

Mitch (Ryan Reynolds) ve Dave (JasonBateman), hâlen iki benzemez hayatı yaşayan birer eskiarkadaştır..

Dave, üç çocukbabası olmanın sorumluluğunu yaşayan, çalıştığı hukukbürosunun da ortaklığına oynayan, çok başarılı biravukat; yakışıklı Mitch ise arkadaşındaki sorumluluğunzerresini hayatına sokmamış -hâliyle- bekâr ve çapkın,yaptığı doğru dürüst bir işi de olmayan biridir..

Çoğu insan gibi, bir diğerinin-dışardan görünen- hayatının daha güzel, dahaheyecanlı hatta daha rahat olduğunu zanneden bu ikilinin içlerindengeçen de, birbirlerinin hayatını yaşayabilmektir..

Birlikte sarhoş oldukları bir gün,heykelli bir dilek havuzuna işerlerken bu dileklerini dedillendirince, ertesi sabah birbirlerinin bedenlerinde uyanırlar..

Artık, içine girdikleri bedenineski sahibi gibi yaşamak zorundadırlar..

Tarafların, bu yeni durumdan pişmanolmayacaklarını iddia etmenin şartının birazı insanıanlamamak, çoğu da Hollywood'u tanımamaktır..

Film, süresi boyunca -gereksiz birşekilde- kafa yoran, 'Lan bu herif aslında kimdi?' sorusuyla, illetedici bir yapı sunmasına rağmen, türlü erkeklikdurumlarını bir kez daha ve gayet hoş bir şekilde gözdengeçirmemizi sağlıyor..

Arada güldürmesi decabası..

2.5/5

Yönetmen: David Dobkin

Senaryo: Jon Lucas, Scott Moore

Oyuncular: Ryan Reynolds, JasonBateman, Leslie Mann, Olivia Wilde, Alan Arkin

Yapım: 2011, ABD, 112 dk.

One Day / Bir Gün

Aileden -alabildiğine- zengin oğlanDexter (Jim Sturgess)'in televizyon dünyasında yeri hazırdır,lâkin onun için hayat, içinde güzel kızlarında yer aldığı bir oyun parkından başka bir şey ifade etmiyorgibidir..

Güzel kızımız Emma (Anne Hathaway) ise-Dexter'in aksine- hayatı ciddiye alan, ekmeğini taştan çıkarmasıgereken, yoksul ama prensip sahibi bir kızdır..

Film, aynı üniversitede okuyaraköğretim sürecinin sonuna geldikleri halde hiçtanışmayan Dexter ile Emma'nın, mezuniyet gecesinde kaynaşmalarıve birbirlerine vurulmalarıyla başlıyor; nihai bir vuslatı birtürlü gerçekleştiremeyen bu çifti oluşturanbireylerin sonraki yirmi yıl boyunca yaptıkları, yapamadıkları-kısaca- yaşadıklarıyla da devam edip gidiyor..

David Nicholls'un -muhtelif kanallardanöğrendiğim kadarıyla oldukça beğenilmiş- kendiromanını senaryolaştırmasıyla çekilen One Day, romanıkadar tutulacak mı bilemiyorum ama beni hiç sarmadı..

Telif hakkı bendenize ait olan, 'Aşkbir sihirli sudur, içmeyen kurtulur, içeniyse bir ömürboyu kudurtur.' özlü sözünü haklı çıkartmakiçin elinden geleni yapan filmin, 'sempatik' kahramanlarınıhiçbir sahnesinde inandırıcı kılamayan, 'olmamış' birhavası var..

Yirmi yıl boyunca, her yılın birgünündeki hallerine tanık olduğumuz kahramanlar, ne kadarmühim şeyler yaşarlarsa yaşasınlar, bütün olaylarkarşısında âdeta birer 'teflon tava' hissizliğini seyirciyeaktarıyorlar ki bu durumun ne denli sıkıcı olduğunu takdiredersiniz..

Hele o -hiç bitmeyecekmiş gibigelen- her yıl değişiminde perdeye yansıyan, '15 Temmuz bilmemkaç' yazısı yok mu! Off..

2/5

Yönetmen: Lone Scherfig

Senaryo: David Nicholls (screenplay),David Nicholls (book)

Oyuncular: Anne Hathaway, Jim Sturgess,Patricia Clarkson

Yapım: 2011, ABD, 107 dk.

Oğul

"Ülkenin politik durumununfarkında bile olmadan doğudaki sevgilisinin peşine düşenKaradenizli bir çocuğun babası ile doğudaki küçücükbir dağ köyünde, oğlunun dağa çıkmasınıengelleyemeyen umutsuz bir babanın öyküsü.

İki farklı coğrafyadan,birbirlerinin yüzünü bile görmemiş iki gencin,hiçbir zaman kesişmeyecek hikâyeleri, bu iki gencinbabalarının dramı üzerinden anlatılıyor."

Belki kendisine biraz haksızlık olacak ama-son basın gösterimine gitmediğim bu filmi, geçenİstanbul Film Festivali'nden hatırladığım kadarıyladeğerlendirmek istiyorum..

Aradan epey bi zaman geçtiyse deo gün kötü bir 'politik sinema' denemesi izlediğimigayet iyi hatırlıyorum..

İlginç denilebilecek -yinepolitik- hikâyesini sakince ve güzelce anlatmak varken-sanırım son yılların modasına uymak üzere- illâki vede zoraki bir 'provokatif politik'leşme çabası göstermesi,filmin aleyhine çalışmış gibiydi..

Hele ki Giresunlu bir oğlanıTunceli'ye sokmamaya âdeta yemin etmişcesine çabagösteren 'devlet görevlileri'nin neyin önleminialdıklarını anlamak mümkün olmadığı gibi, filminbunun üzerinde uzun uzun durarak -sinemasal açıdan- neamaçladığı da meçhuldü..

Filmin, farklı kesimlerin gençölüleri üzerinden, özlenen bir toplumsal barışavurgu yapmaya çalışması -hiç kuşkusuz- değerli birçaba..

Lâkin bu durum, fazlasıylamantık hataları içeren bir hikâyeye sahip filmin,diğer hiçbir açıdan da, vasata yaklaşmasına olanaksağlamıyor..

1.5/5

Yönetmen: Atilla Cengiz

Senaryo: Atilla Cengiz

Oyuncular: Rıza Akın, Enes Atış,Şahin Ergüney, Nurinisa Yıldırım

Yapım: 2011, Türkiye

14 Ekim Haftası :: Caddebostan Sahil Kargası (II)

2011-10-16T13:52:00.000+03:00

(Çıkan Kısmın Özeti:Şimdi bi karga var böyle siyah falan.. İşte, midyeydi,cevizdi kırıp kırıp yiyo bu, taam mı.. Yine bi gün sahilde,böğle cevizi atıyo yere kırılsın falan diye.. Ceviz gidipde ordan geçen patenli bi kızın kafasına gelmez mi.. Hadii,ceviz bi yana, kız bi yana filan.. Bööle işte)

Mutlu ve Tombul Karga'nın aceleciliklekarışık bir anlık dikkatsizliğinin, pahalıya mal olduğubelliydi..

Aslında böyle kazalar pek nâdirolurdu..

Kabuklu yemekleri -genelde- yoluninsansız bölgesine düşürmek için incehesaplar yapılır ve ona göre de doğru koordinatlar tespitedilirdi..

Vahim vaziyeti gören ve bu arada ohengâmede, o lânet cevizin nereye kaçtığını datakip edemeyen Tombik Karga, aşağıya inmekten vazgeçmişti..

Olayın devamında, patenli kızınarkasından gelmekte olan bir adamın, telaşla gidonunu kırdığıbisikletiyle bir elektrik direğine bindirmiş olduğunu da fark edenkahramanımız, aynı direğin tepesine kondu..

Temsili Kız

Yerdeki güzeller güzeli kızınetrafı, onun düştüğünü gören ve âcilenyardımına koşan, her yaştan, her baştan yiğitle çevrilmişti..

'Stratejik' centilmenlerin yardımıylaayağa kalkmaya çalışan kızı seyreden, 'kalın bünyeli,ince düşünceli' Kargamız, "Allah muhafaza,kızcağızın yüzüne çarpan şey bir midye deolabilirdi maazallah" diye söylendi..

Birden duraksadı..

Az önce ağzından çıkanlaflara şaşırmıştı: "Ne biçim konuşuyorum lan öyleben, yok allah, yok maazallah, maaşallah!.

Al işte, insanlarla fazla içlidışlı olmanın sonu!"

Kendisini, elinde tespih, başındatakke, cuma namazı için falan camiye giderken hayal etti..

Gülmeye başladı: "Gah gah!"

Dublör Karga

Bu kulak tırmalayıcı olduğu kadarda korkutucu gahgahayı işiten, 'altı eşofman-üstüeşarp' giyimli, tombulca kadın, adımlarını daha dasıklaştırarak, telaşla mırıldandı: “Hayır haber, hayırhaber”

Bay Karga, insanların kendilerini hiçde hayırla anmadığını bilir, ama bundan ötürü deonlara kızamazdı..

Her gün, binbir çeşittuhaflıklarına tanık olduğu hâlde, insanları olduğu gibikabul eder, hatta içtenlikle de severdi..

Hümanist Karga, bir süredirtakıldığı direğin tepesinden havalanmadan önceyeniden aşağıya baktı..

Önce, ayağa kalkmış, kaymaya hazırlanan patenli kızı gördü; sonra da kendikocaman göbeğini..

"Bundan böyle daha dikkatliolmalı ve daha az yemeliyim" diyerek, iç geçirdi..

Aklı, bir türlü yiyemediğio tazecik cevizde kalmıştı..

Ne yapacağına pek de karar verememişbir ruh hâliyle havalandı..

The Thing / Şey

İsviçreli bilim adamları 'üçaçılı diş fırçası' icat ederken, Norveçlibilim adamları boş mu duracaktı..

Onlar da, Antartika buzullarınıniçine gömülü vaziyette bir uzay gemisibulurlar..

Bulunduğu yer itibarıyla daanlaşılacağı üzre, bu uzay gemisi, dünya dışı biruygarlığın ürünü olsa gerektir..

Başrolde oynamasının dışında,filmin en güzel 'Şey'i olduğu için kendisindenözellikle bahsetmek istediğim Paleontolog Kate (Mary ElizabethWinstead)'in de dahil olduğu bir ekip, bu gizemli buluntuyuincelemek için bölgeye giderler..

Ekibin orada, 'Uzaylı' uzay gemisimürettebatından, buz tutmuş bir ölü uzaylıylakarşılaştıklarını söylesem, şaşkınlık veheyecanlarının büyüklüğünü tasavvuredersiniz sanırım..

Bir de o 'korkunç' Şey'inbuzlarından çözülüp de uyandığınıdüşünün..

Ben tüm o ekibe, "Kolay gelsin" diyorve hemen güvenli bir yere geçiyorum..

The Thing, ünlü yönetmenJohn Carpenter’ın 1982 tarihli ve aynı adlı filminde olanlarınöncesini anlatmaya soyunmuş bir yapım..

Öncelikle, akıllarına gelen builginç fikirle 'soyunmaları' -bi bakıma- yerinde ve başarılıolmuş diyebilirim..

Bi bakıma.. Çünkü oilk filmin mükemmelliği -bir bütün olarak-yakalanabilmiş değil; lâkin, zaman zaman ve özelliklehikayenin gelişme aşamasında oluşturulan gizemli ve de tekinsizatmosfer gayet iyiydi..

Yine ve bir kez daha, aksiyona aşırıprim verme hastalığının/tâcirliğinin, bir filmin, yapısalmahvoluşuna neden olduğunu görmüş oldum..

Bir kült filmi -örneğine çokrastladığımız gibi- fütursuz bir girişimle yeniden çekmeyeyeltenmeyerek, prequel'inin yaratılması ve bu yolda oluşturulansenaryonun hatasız gelişimi de olumluydu..

Öte yandan -ne kadar anlamlıbilmiyorum ama- böylesine, insani olmaktan tamamen uzak, 'iğrençve canavar uzaylı' tipi uydurulmasını ben hem mantık dışı, hemde uzaylı kardeşlerimize yapılan bir 'haksızlık' olarakdeğerlendirmekteyim..

3/5

Yönetmen: Matthijs van HeijningenJr.

Senaryo: Eric Heisserer, John W.Campbell Jr.

Oyuncular: Mary Elizabeth Winstead,Joel Edgerton, Ulrich Thomsen, Eric Christian Olsen

Yapım: 2011, ABD / Kanada, 103 dk.

(Gelecek yazı: Haftanın diğer filmleri)

14 Ekim Haftası :: Caddebostan Sahil Kargası

2011-10-15T17:54:00.000+03:00

İlk bakışta, koyu gri ve siyahrenklerden oluşan tüyleriyle, dış görünüşbakımından, arkadaşlarıyla arasında pek fark yok gibiydi..

Ancak daha dikkatli bakınca, birazfazla şişkince göbeği ve kendisine 'derbeder bir evsiz'imajı veren, darmadağınık kafa tüyleriyle, diğerkargalardan ayırmak da mümkündü..

Bazı bölgeleri plaj olan birdeniz tarafı ile yürüme ve bisiklet yollarından, genişçimenliklerden oluşan bu sahil şeridinde - öğlevakti olmasına karşın- geride kalmış yaz mevsimininkalabalığından eser yoktu..

Önceki gece patlayan fırtınaylacoşan dev dalgalar, irili ufaklı çakıllardan, kocaman kayalara, ağaç dallarından, binbir çeşit çöplerekadar bir sürü materyali kumsala yığmıştı..

Bu sabahtan itibaren hava açmışve ısınmış, deniz de durulmuştu..

Sahilin yiyecek bakımından da aşırızenginleşmiş kumsalı, martı ve kargalarla dolmuş; yürüyen,koşan ya da bisiklete binen insanlarla da yollar -biraz da olsa-şenlenmeye başlamıştı..

Göbekli Karga'nın keyfi, diğer kuşlar gibi yerindeydi bugün..

Sabahtan beridir, sahilden toplayıp damideye indirdiği midyelerin haddi hesabı yoktu..

Sabahın ilk yol müşterileriolan, 'iş öncesi spor insanları' henüz üşüşmedenyemeğe başlamış, onlar gelince -biraz aksasa da- yeme işleminisürdürmüştü..

Ancak, onlar işe gidip dearkadan, genç-yaşlı bilumum ev hanımı ve işsizlerle,kadın-erkek emeklilerden oluşan daha geniş bir kitle burayayığılınca, işi biraz zorlaşmıştı..

Kabuklu hayvanları yiyebilmenin usulübelliydi: Kır ve ye..

Kırmak için en uygun bölgeler,taş ve asfalttan oluşan yürüme yollarıydı..

Midyeyi ya da -özelliklevejetaryen kargalar için- cevizi, gagana sıkıştırdıktansonra kâfi miktarda havalanmak ve o kabukluyu zemine doğrufırlatmak, yemeğin hazır olması için yeterliydi..

Bazen bu kırma işi ilk seferdegerçekleşmez, aynı işlemin tekrarlanması gerekebilirdi..

Karga Göbekson, şiş göbeğinebakarak, 'Artık yeter, bu son' diye, aklından geçirdi..

Hemen ayağının altında yatan, tazeolduğu kabuğunun açık renginden anlaşılan cânımcevizi -tatlı niyetine- yiyecek ve sonra daistirahate çekilecekti..

Artık otomatiğe bağlamış birbiçimde, cevizi gagasıyla kavradığı gibi, gerekli irtifayayükseldi ve zarif bir kafa hareketiyle asfalta fırlattı..

Cevizin kırılmayıp birazcıkçatladığını fark etmiş, canı sıkılmıştı..

Çatlak büyük olsa veelbette aç olsa, gagasıyla falan açmayı deneyebilirdibelki ama, şu an bununla uğraşmak hiç içindengelmiyordu..

Yolun kenarına yuvarlanmış cevizialarak, tekrar havalanmak daha kolaydı..

Cevize yaklaşırken, emekli olduğuher hâlinden belli bir adamın kendine doğru geldiğini farketti..

Şu an, tempolu yürüyüşmetoduyla göbeğini eritmekten başka bir düşüncesiolmayan bu adamdan kendine ya da cevize bir zarar gelmeyeceğindenkesinlikle emindi..

Yine de, yürürken bi taraftanda kendisini izleyen adamın önünden -sanki ondankorkmuşcasına- yana doğru sıçrayıverdi..

Adam -yüzünde hafifçebeliren bir sırıtışla- kendisinden çekinen hayvanın dahada üstüne doğru bir hamle yaparak, geçti gitti..

Bu hareket, kuşa hiç de yabancıgelmemişti..

Çoğu insanın, korkan birhayvanın üstüne üstüne yürüyerek, onukaçırtmaktan büyük zevk aldığı açıktı..

Nedenini anlayamasa da, insanlarınbu 'tuhaf' davranışını gayet iyi biliyordu..

Bu yüzden, 'korkarak kaçışma'hareketini her defasında biraz daha abartarak onları kışkırtmak,en sevdiği oyunlardan biri haline gelmişti..

Karnı tıka basa tok, en sevdiğioyunu da az önce oynamış biri olarak, şu anda dünyanınen mesut kargasıydı..

Cevizi kaptığı gibi, daha öncekindende yukarıya yükseldi ve daha sert bir hareketle de fırlattı..

Ceviz hızla asfalt yola doğrudüşerken, çarpacağı hedefe son anda, hızla hareketeden bir patenli kız girivermişti..

Dünyalar güzeli kızın, fındık burnuna cevizin çarpmasıyla çığlık atmasıve şaşkınlıkla karışık duyduğu acıyla da bacaklarının havayadikilip poposu üzerine düşmesi bir olmuştu..

Temsili Patenli Kız

(Gelecek Yazı: Bu Heyecanlı Öykünün Akıllara Durgunluk Veren Devamı ve Haftanın Filmleri)